Klassieke schoonheden

Claude Debussy - Clair de Lune


Erik Satie - Gymnopedie No. 1


Gabriël Faure - Pavane, Opt. 50

The Mouth of Sauron

Gisteravond hebben Milja en ik de 'special extended dvd edition' van Lord Of The Rings: The Return Of The King gekeken, die zo'n 4,5 uur duurt. Die moet je echt, echt, echt zien! Sowieso alle extended versies van LOTR. Vooral in deze film kom je zoveel meer te weten door de nieuwe scènes en extended scènes.
Ik denk dat ik nu m'n number 1 creepiest character heb ontdekt: the Mouth of Sauron. *rilt* Ook zitten er nog per film twee dvd's met extra dingen (designing & building Middle-Earth, from book to script, Middle-Earth atlas, etc.), dat ik misschien soms zelfs nog leuker vind dan de films zelf. Maar voordat ik dat allemaal heb gezien, ben ik nog wel een paar dagen verder. Niet dat ik dat erg vind.

Als je die creep wilt zien: klik hier.

Like four seasons in one day

A part of me says I could,
A part of me says I should,
A part of me says it's silly,
Another part says it's stupid,
A part of me hates it,
But there's also a part
that loves it.

Fotoalbum IJsland

Eindelijk is mijn fotoalbum van IJsland klaar! Gepubliceerd en te koop op Blurb.com. En nog steeds kom ik mooie foto's tegen die er niet in staan. Ach, misschien maak ik ooit nog een deel 2.

Paolo Nutini

Paolo Nutini @ (uitverkochte) Paradiso, November 13, 2009

Hij is misschien een beetje vreemd, maar Paolo Nutini en zijn band rockten echt! Ze namen ons mee naar Mexico, het wilde westen en waar ze maar wilden. Het was onmogelijk om stil te blijven staan. Paolo is een goede artiest, die je gewoon live moet zien optreden. Het was gezellig en ik heb echt genoten.

Het liedje hierboven is trouwens 'Candy' van zijn nieuwe cd 'Sunny Side Up'.

Wat nog erg grappig was, is dat hij 'Time To Pretend' van MGMT coverde, maar hij wist de tekst niet. Daarom hield hij de tekst er gewoon bij. Tsja, zo kan het ook. Who cares, it's Paolo Nutini.

Up!

31 oktober Up in 3D gezien.

Love it! ^^ Echt briljant.

Brisingr

Eindelijk "Brisingr" uitgelezen.
Hier eindigt het derde boek van The Inheritance Cycle.
Het verhaal gaat door en wordt in boek vier besloten.
Maar wanneer zal deze uitkomen?

Metafoor

Ik voel me als een nootje.
Ik voel me als een klein nootje, die je tussen twee vingers zou kunnen vermorzelen.
Zou kunnen verkruimelen.
Wat dit nootje zou willen, wat dit nootje nodig heeft
Is iemand die mij rustig vasthoudt.
Niet tussen twee vingers, maar rustig in zijn handpalm.
Als een schil om mij heen.
Omdat degene weet dat ik maar een klein nootje ben.

De Wereld Draait Door

Het is een verslag voor m'n studie, maar vond het wel leuk op te posten. ^^

Afgelopen woensdag 23 september heb ik de opname van ‘De Wereld Draait Door’ bezocht. De opname was van 19.30 tot 20.20 in het Mediacafé Plantage in Amsterdam. De aflevering werd gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk en de gasten waren deze avond: Joost van der Valk, Joop van den Ende, Freek de Jonge en Nico Dijkshoorn. Aan tafel bij Van Nieuwkerk zat Jildou van der Bijl en de artiest van de avond was Jasper Erkens.

Zodra ik de studio in liep, kreeg ik een plaatsje aangewezen door een mevrouw die ons welkom heette: helemaal vooraan achter de stoel van de presentator. Er liepen veel mensen rond om dingen te regelen: iemand die zorgde dat de gasten water kregen, iemand die de studio lampen bijstelde, cameramannen en de regisseur. Er waren zes camera’s aanwezig in de studio, waarvan er twee handcamera’s waren. Daarmee konden de cameramannen rondlopen door de studio. De ‘vaste camera’s’ konden wel rijden en draaien.

‘De Wereld Draait Door’ is een live programma. Voordat de opname begon, moest er eerst een intro worden opgenomen die voor het reclameblok op televisie is te zien. Matthijs van Nieuwkerk legde dit eerst allemaal aan het publiek uit. De regisseur telde af en het rode lampje op de camera ging branden. Op de grootste camera zat een scherm waar de tekst voor Van Nieuwkerk te zien was. Ik vond de tekst vrij snel naar de beneden gaan, misschien dat hij daarom altijd zo snel praat. Verder zag ik de regisseur vaak een teken geven dat Van Nieuwkerk een gesprek moest afronden in verband met de tijd.

Het programma is van de VARA, een publieke omroep. Op de website van de VARA (http://omroep.vara.nl/) staat het volgende over hun doelstellingen: “De VARA wil als onafhankelijke en progressieve omroep bijdragen aan een samenleving waarin zoveel mogelijk mensen goed geïnformeerd zijn, aan het publieke debat deelnemen en participeren in cultuur en maatschappij,” en “De VARA laat zich hierbij inspireren door beginselen en waarden uit de sociaal-democratie en het humanisme, waaronder de gelijke behandeling van mensen, het belang van sociale rechtvaardigheid, de bescherming van de menselijke waardigheid en de internationale verbondenheid van mensen.”
Dit zie je terug in ‘De Wereld Draait Door’ op verschillende manieren. Er komen veel gasten van verschillende culturen, godsdienstig of maatschappelijk. Matthijs van Nieuwkerk heeft zelf wel een mening, maar laat zijn gasten vooral nadenken over zijn vragen. Bovendien gaan de onderwerpen meestal over de maatschappij, cultuur, politiek, milieu, cabaret, etc. Er is veel afwisseling tussen serieuze gesprekken en bijvoorbeeld grappige filmpjes en de strip van ‘Fokke en Sukke’.

Ik vond de sfeer voor en tijdens de opname erg ontspannen overkomen. Matthijs van Nieuwkerk vertelde aan het publiek wat er allemaal ging gebeuren en dat we vooral moesten doen alsof het een café was. In de studio stond dan ook een bar waar we na afloop een gratis drankje mochten halen. Ook waren de gasten en de presentator niet meteen vertrokken. Ze bleven nog rustig napraten en stonden open voor iedereen. Iedereen mocht foto’s maken en er werd nergens moeilijk over gedaan.

Nadat ik de uitzending op televisie terug had gekeken, vielen mij een aantal dingen op. Omdat het programma live werd opgenomen, is er geen sprake van montage van verschillende shots. Toch ziet dit er op televisie wel zo uit, door de verschillende camera’s. Ik vind dat ontzettend knap gedaan, want in de gesprekken aan tafel is het onvoorspelbaar wanneer iemand wat gaat zeggen. Ik vond het er heel vloeiend uit zien. Ook vond ik de gesprekken in de studio soms wat langzaam en heel uitgebreid, maar op televisie lijken die veel sneller te verlopen. Voor mijn gevoel waren die 50 minuten in de studio wel voorbij gevlogen.

Helaas was er geen aftiteling van het programma. Wel hadden we in de studio aan een medewerker gevraagd hoeveel mensen er mee werken aan de productie van ‘De Wereld Draait Door.’ Er zitten zo’n twintig mensen in de redactie, die alle vragen bedenken voor de gesprekken. Ook werken er nog zo’n twintig mensen operationeel op de set en om het programma heen.

Ik vond het heel erg leuk om een opname te hebben bijgewoond. Je gaat heel anders naar een programma kijken, want op televisie zie je niets van wat er achter de schermen gebeurd. Sowieso vind ik ‘De Wereld Draait Door’ een leuk programma en ik ben blij dat ik daar naar toe ben geweest. Ik denk dat ik wel nog een keer naar een opname zou willen, dan wel niet voor deze studie.

Zoek mij:

Het studentenleven

In Amsterdam op school zitten is wel even wennen.
Eigenlijk moet ik zeggen: naar de universiteit gaan in Amsterdam, want we mogen het geen school noemen. Hoorcolleges, werkgroepen en viewings in plaats van elk uur een ander vak. We moeten belachelijk veel lezen, maar gelukkig is het meeste wel erg interessant: Franse impressionistische films en Duits expressionistische horror films in plaats van een scheikundige reactie, zoals hydrolyse. Het is wel wat minder dat bijna alles in het Engels is, daardoor lees ik toch iets langzamer.

Anyways, de faculteit Geesteswetenschappen zit wel op een prachtige locatie. In de binnenstad, dichtbij alles. Tenminste, als je op de fiets bent. Dan ben je overal binnen een half uur. Ik vind het echt geweldig om door Amsterdam te fietsen. Elke keer zie je weer andere dingen die je nog nooit waren opgevallen. En dan heb je nog al die mensen. Toeristen die suicidale acties maken door voor je fiets te springen. Mensen met roze haar, te hoge hakken, een te dikke buik en zingende zwervers over rood haar. De hobbelige steentjes bij de Dam, het drukste steegje de Grimburgwal en het zoeken voor een plekje voor je fiets. De grachten met eenrichtingsverkeer en de vele Albert Heijns waardoor ik te vaak lekkere dingen ga kopen.

Waar ik eerst als 'een dagje uit' heen ging, wordt steeds vertrouwder. Steeds meer wordt Amsterdam de stad waar ik 'gewoon studeer'. En gelukkig heb ik ontzettende lieve mensen leren kennen, waardoor Media & Cultuur nog leuker is. En verplicht tv en films kijken is ook niet mis natuurlijk.
Ja, het studentenleven bevalt me wel.

IJsland: 8 t/m 17 augustus 2009

Zoals ik nu al vijf keer (of meer) heb verteld, hebben Pim en ik met ons profielwerkstuk wedstrijden gewonnen. Eén daarvan was een reis naar IJsland, georganiseerd door Aarde.nu, een samenwerkingsverband van de TU Delft, de UvA, de VU en Wageningen Universiteit. Ik ben nu twee dagen thuis en heb zo’n anderhalve dag foto’s uitgezocht en bewerkt. Nu is het eindelijk tijd om te vertellen hoe het is geweest. Ik kan het niet in één woord zeggen, dus ik zou zeggen: lees verder.

Ik ben vrijdag de hele dag bezig geweest om m’n tas in te pakken. Gelukkig zat ik netjes onder de 12 kg die we mee mochten nemen. Ik kon niet slapen en heb zes keer de briefing doorgelezen. Zenuwachtig? Best wel. Een week lang met mensen optrekken die ik één keer eerder had gezien. Zouden we echt urenlang moeten luisteren naar hoorcolleges over de geologie van IJsland? Zou ik wel al die uren rijden in een jeep overleven?

Zaterdag 8 augustus
We moesten om half 12 verzamelen op Schiphol. Iedereen was er, behalve Karen. Sommige prijswinnaars kon ik me niet eens meer herinneren. ‘Ik was gewoon een beetje laat,’ zei Karen giechelend toen we twintig minuten later gezamenlijk gingen inchecken. Een uur later zou het vliegtuig vertrekken. Ik zat met Pim, Vince, Joep, Juliën en Karen op een terrasje de tijd te doden. Drie van de zes aan onze tafel gingen aardwetenschappen aan de VU studeren. Daar zat ik dan met Media & Cultuur aan de UvA.
In het vliegtuig zat ik naast Vince en Ramona. Geen idee waar we het over moesten hebben. Iedereen had een schermpje waarop je muziek kon luisteren, films kijken, spelletjes spelen en informatie lezen over de vlucht en Iceland Air. Ik had ruzie met mijn schermpje toen hij geen film wilde afspelen en ging maar Guns ’N Roses en Paolo Nutini luisteren. De vlucht duurde zo’n drie uur, maar we kwamen niet veel later aan dan we waren vertrokken door het tijdsverschil. Op het vliegveld in Kevlavik stonden Sebastiaan, Jelle en Elise ons op te wachten. Buiten op de parkeerplaats moesten we wachten op de jeep en we voelden dat het een stuk kouder was dan in Nederland. Om het warm te krijgen, raceten Karen en ik met een winkelkarretje heen en weer.
De camping Laugardalur lag zo’n 50 km van het vliegveld, bij de hoofdstad van IJsland: Reykjavik. Samen met Joep en een zooi bagage zat ik in de achterbak van de jeep en dit werd uiteindelijk m’n vaste plekje. Zijwaarts rijden was niet zo erg en zeker niet met mijn cd op. Laugardalur was overbevolkt met kleine tentjes. Onze tenten en kooktoestel moesten nog worden gehaald en ik besloot iedereen te leren meppen, een kaartspel waarbij je moet... meppen. Dat was een groot succes: de rest van de week mepte bijna iedereen er op los. We aten om 22.00 pasta met paprika, tomaat en champion. Ik vond het super tof van de leiding dat ze voor Karen en mij (de linkshandige vegetariërs) speciaal op zoek waren gegaan naar vega-burgers. Na het eten maakte ik deel uit van afwas team nr. 1, die de vaat van 13 man moest afwassen. Ik heb Joep, Vince en Juliën eigenlijk meer aangemoedigd, hopelijk vonden ze dat niet erg.
Voordat we een stevige avondwandeling naar Reykjavik maakten, werden we officieel welkom geheten in IJsland door Sebastiaan met 'gefermenteerde' Groenlandse haai, oftewel 'rotte' haai, en Brennivin, de lokale drank. De geur van de haai was werkelijk afgrijselijk. In Reykjavik was het ontzettend druk, want dit weekend was de Gay Pride. Op de weg terug begon het te regenen, dat niet meer ophield totdat we de volgende dag weg gingen.

Vince over Limmen: “We hebben zelfs een bar!”

Zondag 9 augustus
Op zich heb ik wel lekker geslapen. Af en toe werd ik wakker met het idee dat het allang acht uur moest zijn, maar in de zomer wordt het om 03.00 uur al licht op IJsland. Iets minder fijn was dat er een plas in onze tent lag. Een berg spullen die aan mijn voeteneind lag, was doorweekt. Gelukkig werd het weer beter en kon alles een beetje drogen. Toch maar ingepakt en op weg gegaan naar de tweede camping. Onderweg kregen we uitleg over platentektoniek en gesteenten. We keken uit over een klein dorpje waarnaast rookpluimen uit de grond oprezen. Omdat IJsland op een hotspot ligt en op veel vulkanen ligt, gebruikt men de warmte onder de grond om bijvoorbeeld mee te douchen. Het landschap dat we tot nu toe hadden gezien, deed mij aan Schotland denken: lage bergen, gesteenten, veel groen en watervalletjes. Toch bleef ik me steeds afvragen hoe het toch allemaal was ontstaan. De volgende stop was bij de Skógafoss, de eerste echte grote waterval die we hebben gezien. Met regenpak aan namen een paar mensen een douche. Ook zijn we op het zuidelijkste puntje van IJsland geweest, Vík. Een prachtig strand met basaltblokken, grote golven en papegaaiduikers (die zijn hier trouwens een delicatesse). De mensen zijn hier ontzettend bijgelovig. Trollen en elfjes zijn hier geen sprookjes. Overal naast de weg zijn stenen op elkaar gestapeld, voor een goede reis. IJsland is een prachtig, fotogeniek land. Er staan nu al 655 foto’s op m’n kaartje.
Achter mij schieten groenen bergen voorbij, voor mij zie ik een laagvlakte. Hier en daar graast een verdwaald schaapje in de bergen. In de verte is de gletsjer te zien. Met de wind door de haren luisteren van Lenny Kravitz, The Thing Things tot Deep Purple.
De tweede camping lag aan de voet van de grootste gletsjer van IJsland, de Vatnajökull. Het was hier nog kouder dan in Reykjavik. Achter ons staat een schijnbos (de boompjes zijn niet hoger dan twee meter). Voor ons ligt een spoelvlakte van de gletsjer. We aten weer laat en tijdens het eten was het doodstil. Stil van de honger en alle indrukken die we deze dag hadden opgedaan. De maan kwam boven de bergen uit toen we een wandeling naar de gletsjer maakten. Helaas was er niet veel te zien, omdat het al donker was.

Jelle: “Check!”

Maandag 10 augustus
Ik moest wakker worden, maar mijn ogen werkten niet mee. Veel te weinig slaap gehad. De ochtendwandeling leidde ons naar de Svartifoss. Zoals je misschien al hebt begrepen betekent foss waterval. De Svartifoss is dus de zwarte waterval. Bergopwaarts in een flink tempo, brandende kuiten. Roel vertelde over de invloed van de bergen op de neerslag en de stroming van de rivieren. De Svartifoss was klein, maar heel bijzonder. Als je over de glibberige stenen klom, kon je achter de waterval staan. De omgeving was ook prachtig.
Na enige kilometers kwamen we aan bij Jökusarlón, het beeldschone ijsbergenmeer. Ijsblokken van de gletsjer drijven hier onder een brug door de zee in. Karen was een echte bikkel en ging tot haar knieën het ijskoude water in. Er zwommen nog een paar zeehonden en we hebben geluncht op het zwarte stand naast enorme ijsblokken. Weer in de auto viel ik bijna in slaap, totdat we even boodschappen ging doen. Juliën kookte Indiaas met een ingewikkelde naam. Jammer voor mij zat er veel koriander in. Ik had nog een lekkere zwavel-douche genomen en foto’s uitgezoekt voor Pim’s weblog op www.pooljaar.nl/ijsland.

Karen over IJsland: “Dit lijkt niet op Apeldoorn!”

Dinsdag 11 augustus
Lange wandeling gemaakt naar de Hengifoss. Elke stap richting deze waterval ging 100 jaar terug in de tijd. Je kon in de rotsen alle lagen uit verschillende jaren zien en hoe alles was verschoven. We stonden in een V-vormig dal, dat was uitgesleten door een rivier die hier ooit stroomde. In Mödrudalur zijn de bij de hoogst gelegen boerderij geweest. Ook zijn de vandaag bij de nr. 1 foss van Roel geweest: de Dettifoss. Hij is 44 meter hoog en maar liefst 100 m breed. Het opspattende water zorgde voor woest effect. Met het zonlicht erop was het werkelijk fantastisch om daar te staan. Ik voelde me zo nietig klein vergeleken met het landschap hier. De groep werd steeds hechter en het leek alsof we elkaar al minstens een jaar kenden. De camping lag in Ásbyrgi, voor de V-vormige kloof met steile rotswanden, dat ook wel de Godenburcht wordt genoemd. Onder het eten hebben we de grootste lol gehad om de bruine saus van Sebastiaan. Terwijl ik cheerleader speelde bij de afwas, was de rest van de groep al weg om een avondwandeling te maken. In plaats daarvan gingen Joep, Vince, Karen, Juliën en ik maar avondgymnastiek doen. Pim zat weer tot een uur of twee ’s nachts aan zijn blog te werken.

Joep deed een voorstel voor het eten: “Gevulde courgette met courgette.”

Woensdag 12 augustus
Vandaag maakten we een wandeling naar Hljódaklettar, de echorotsen. Bizar gevormde basaltblokken in de vorm van gezichten waren zelfs een vraagteken voor de geleerde geologen. Uit de basaltrotsen waren kraterpijpen blijven staan en we stonden op een prachtige rode berg met een prachtig uitzicht. Op de weg terug naar de jeeps raakten Pim, Joep, Juliën en ik een beetje achterop en het begon te regenen.Van een beetje regen ga je niet dood, maar ik was wel blij om Roel te zien die zei welke kant we op moesten, voordat we nog een paar kilometer om waren gelopen.
Tijdens de lunch (zesdubbele boterhamtorens met worst, kaas, jam, honing, chocopasta en nog een keer jam) mochten we kiezen of we naar een warme bron zouden gaan of naar nog meer rotsen. Bijna iedereen wilde naar de warme bron, behalve onze jeep. De weg naar de warme bron was weer niet bepaald vlak en Roel houdt van doorrijden. Hij trok zich niets aan van de automatische remmen en op een gegeven moment werden we achterin vergast met de geur van verbrand rubber. De jeep hield er mee op. Wat nu? IJsland heeft geen ANWB of AIJWB. We probeerden de remmen een tijd te laten afkoelen, maar tevergeefs. Dan maar op sleeptouw nemen. Alleen de enige spanband die nog hadden knapte gelijk.
Uiteindelijk zijn we in tweeën naar de andere kant van de Dettifoss gebracht, de enorme waterval waar we gister ook waren geweest. Na wat foto’s, Brak (IJslandse mini Maltesers) en nog meer chocola werden we weer terug gebracht naar de groene jeep. Ze hadden de stop van de automatische remmen eruit gesloopt en we konden weer rijden. Roel was iets te enthousiast met starten op het moment dat Karen wilde instappen en we konden haar nog net vastgrijpen voordat ze uit de jeep viel. Daarna reden we een tijdje rustig voor die arme jeep, maar al snel zaten we weer vertrouwd te hobbelen.
Bij Hverarönd gingen we naar een hydrothermaal gebied met fumerolen en borrelende modderpoelen. Door de zwavel hebben de bergen en de grond buitenaardse kleuren gekregen en overal komen grote rookpluimen uit de grond. De rookpluimen hebben overheerlijke zwavelextracten (dat ruikt naar rotte ei), maar ze zijn wel lekker warm. Ik had nog wat actiefoto’s gemaakt van mensen die door de wolken heen sprongen. De modderpoelen zien er spa-achtig uit, alleen raad ik het niet aan om in die kokende poel te baden. De grond was overal super blubberig en Jelle vond het leuk om daar in te springen. Als gevolg was Tamara’s spijkerbroek bruin gestippeld.
De camping lag bij Reykjahliõ en we vonden een mooi plaatsje in een dal om onze tenten op te zetten. We bleven hier twee nachten slapen, dus gelukkig konden we tenten een dagje laten staan. We aten pastastrikjes met tonijn, alweer rond een uur of half tien. Pim zat ’s avonds zijn blog voor pooljaar.nl bij te werken, alleen werd een beetje afgeleid door een paar Oostrijkse meisjes. Juliën stond bijna vloeiend Duits met ze te praten en ze werden uitgenodigd om naar ons kampvuur te komen. Ik was mijn muziekkennis aan het verbreden met Sebastiaans iPod. Uiteindelijk waren alle takken, die Roel persoonlijk uit de grond had getrokken, opgebrand en ging iedereen slapen.

Jelle: “Blupje.”

Donderdag 13 augustus
Ik was een soort van uitgeslapen. Karen en ik hebben samen met twee IJslandse vrouwen moeten douchen in de gezamelijke doucheruimte en daarna natuurlijk weer haasten voordat de jeep wegreed. We begonnen met een wandeling rond Mývatn, het muggenmeer. Lang leve de Care Plus-muggennetjes, want het zag daar zwart van de muggen, die zelf bezig waren om zich voort te planten op Pim’s jas. Het was een korte wandeling met een mooi uitzicht over tafelbergen, touwlava en pseudokraters. Daarna zijn we naar Hverfjall geweest: een ringvormige kraterrand met een diameter van ongeveer anderhalve kilometer. We zijn over de rand gelopen en hadden weer prachtig uitzicht over het gebied van Mývatn. We konden de camping zien liggen en we zagen een enorme grijze lucht aankomen. Die zorgde voor een koud windje en regen, maar ook voor mooie regenbogen over het landschap. Aan de andere kant lag de Dimmuborgir, de Donkere Burcht, een ingestort lavaveld.
De volgende wandeling was door het Krafla complex. In 1984 is hier een uitbarsting geweest en uiteindelijk is 36 vierkante km bedekt met lava. Je kon zien hoe de lava allemaal heeft gestroomd en de grond was zelfs op sommige plekken nog warm. Ook hier waren weer hydrothermale gebieden. Een lijn van rookpluimen gaf aan waar de grens tussen de Euraziatische plaat en de Amerikaanse plaat lag. Daar hebben we allemaal in spagaat geposeerd voor de foto: één voet in Europa en de andere in Amerika.
We sloten de dag af met een voetenbadje in een warme bron, waar we eigenlijk gister heen zouden gaan. Het water in de grot Grjotagja was maar liefst 46 °C, net iets te warm om je voeten te lang in te houden.
Juliën vertoonde ook weer vandaag zijn Indiase kookkunsten en maakte zoete curry met ananas en banaan. Werkelijk overheerlijk! Ik wil nog steeds dat recept hebben, desnoods koop ik hem om.

Roel over zijn lievelingsjeep: “Je kent hem niet, maar de liefde die komt nog wel!”

Vrijdag 14 augustus
Vannacht was het echt koud. Ik werd wakker met hoofdpijn en zei iets wat ik waarschijnlijk niet hardop had moeten zeggen: “Ik denk dat het echt een rotdag gaat worden,” terwijl mijn natte handdoek weer in het gras viel. We hebben de hele dag in de auto gezeten, want we moesten van het noorden naar het zuiden van IJsland rijden: van Reykjahlõ naar Landmannalaugar. Urenlang off the road. Ik ben trouwens de bedenker van reispilletjes ontzettend dankbaar met al dat gehobbel.
De enige stop die we voorlopig hadden gemaakt was om te tanken en te kijken bij de Godafoss. De Godafoss is één van de bekendste watervallen van IJsland en het was er ook super druk. Om dicht bij te komen moet je over stroompjes en stenen springen en veel toeristen vonden dat erg moeilijk. Erg leuk om naar de kijken. We kwamen er achter dat Juliëns talenknobbel ook Japans bevat, toen hij met Japanse toeristen stond te praten. We hebben geluncht ergens bij Sprengisandur: een maanlandschap. Hier zijn landingsvoertuigen voor de Apollomissies naar de maan uitgevoert. Er was niet veel te zien, maar dat was juist wel mooi.
Dat mannen niet kunnen multitasken werd bewezen toen Roel reed en begon te kwebbelen met Sebastiaan over iets geologisch. Ik zag dat de weg linksaf ging, maar de jeep ging rechtdoor. We gingen letterlijk off the road en kwamen bijna tegen een grote steen tot stilstand. Dat was even schrikken. Nadat er een paar stenen waren weggerold kon de jeep gelukkig weer uit het grind rijden.
Na twee minuten rijden, zagen we de witte jeep niet meer achter ons. We zijn terug gereden en zagen dat de rechterachterband slap was. Een klapband. De mannen hadden vrij snel een nieuwe band erop gezet. Ik had er echt spijt van dat ik vanmorgen mijn voorspelling had gedaan, maar nog steeds had ik een raar gevoel, alsof er nog iets ging gebeuren. Drie maal scheepsrecht.
Et voilà. Een paar honderd meter voor de camping stond er plosteling een camper midden op de weg stil. Als je stil gaat staan op zulke wegen, doe je dat aan de kant. Maar nu konden we niet meer uitwijken naar rechts en we waren al best dichtbij. Ons karretje met alle backpacks en tenten had geen rem en de weg was glad, dus stil staan kon niet meer. We konden ons nog net vastgrijpen en botsten tegen de camper aan. Meteen kwam de Spaanse eigenaar scheldend de camper uit (ja, Juliën verstond het allemaal). Zijn vrouw werd hysterisch en begon te huilen. Hun hele bumper lag eraf. Jelle heeft de groep maar in tweeën weggebracht. Joep had er wel een souveniertje bij: een stukje echte Spaanse bumper.
De camping van Landmannalaugar ligt in een rivierbedding en om daar te komen, moesten we eerst door een paar rivieren rijden. Ondanks gaan er gigantische touringcars op enorme banden heen. De Fransen hadden hun kamp opgeslagen in het wc huis, dat echt overbevolkt was. Toen de groene jeep terug was, alleen met een klein deukje in de bumper, konden we de tenten opzetten en eten koken. Na aardappelen, een visburger, broccoli en bloemkool gingen we rillend in onze bikini naar de warme bron, die zo’n vijf minuten van de camping af ligt. Het hete water wordt daar gemengd met een koude stroom en is ongeveer tot heuphoogte, maar heerlijk warm. Tot laat in de avond hebben we gezellig liggen kletsen. Ik heb er wel een enorme snee onder m’n knie en tussen m’n vingers aan over gehouden toen ik uitgleed op stenen, zag ik de volgende morgen.

Wat Joep ervan vindt als hij schattig wordt genoemd: “Schattig? Nee, dat is zo van: dat was het dan.”

Zaterdag 15 augustus
Vandaag was denk ik de meest indrukwekkende dag. We hebben een lange wandeling gemaakt door het gebied van Landmannalaugar. In het Laugahraun lavaveld, waar mos overheen is gaan groeien, zagen we een sneeuwhoen met zeven jongen. We hebben een berg beklommen en op de top hadden we 360° een adembenemend uitzicht. Het hele gebied is gevormd door een ingestortte magmakamer van Laugahraun. De zon scheen over de prachtige obsidiaan velden, een soort zwart vulkanisch glas. De omliggende bergen zijn van ryoliet, een lichte steen. Door het ijzer en mangaan hebben sommige bergen alle kleuren van de regenboog. Ook staken er een paar kraters uit. Gletsjerrivieren en het lavaveld. Ik kan het niet beschrijven, want elk stukje waar je keek zag er weer anders uit. Het was ook onmogelijk om te zeggen welk stuk ik het mooist vond. We zijn terug gelopen langs het veldwerkgebied van Sebastiaan, de mazzelaar.

Vince over metal: “Met vuur uit de pijp, rullend uit de boxen.”

Op de camping begon het weer te regenen. De vermoeidheid begon er wel een beetje in te slaan en ik wilde bijna niet mee naar de ijsgrot. Het was dat Roel zei dat het een half uurtje rijden was, dat in werkelijkheid anderhalf uur was. Er was eigenlijk geen weg naar toe en we moesten grote stukken in low-gear rijden, omdat de hellingen ontzettend stijl waren. We hebben nog nooit zó gestuiterd achterin. Karen voelde zich een koekje in een koekjestrommel die door elkaar werd geschut en Roel was het alfa-koekje. Voor mijn gevoel waren sommige hobbels 90°.
Maar dat was het allemaal waard. Ondanks de ijsgrot was ingestort, leek het alsof ik naar een schilderij stond te kijken. Een metershoge ijswand stond voor mij. Daarvoor op de grond zaten een paar fumerolen, die heel leuk water naar buiten spatten. Het ijs smolt allemaal en Roel vertelde dat twee jaar geleden het dak er nog op zat. Ik ben bang dat over jaren de hele ijsgrot er niet meer is. We hebben in ieder geval wel lol gehad bij de ijsgrot: we hadden vuilniszakken meegenomen en iedereen ging van de helling sleeën. Ik had inmiddels een lamme arm van m’n camera, maar wel strakke actiefoto’s.

Karen na een biertje: "Wanneer is aankomend weekend? Het is nu vandaag!"

Zondag 16 augustus
Een toeristisch dagje. Allereerst zijn we naar Gullfoss geweest: een waterval die via twee trappen neerstort in een breukspleet van de Mid Atlantische rug. Daar vlakbij was een druk souvenierwinkeltje waar ik IJslandse borrelglaasjes had gekocht. Daarna zijn we naar de geisers geweest. Geysir, de grootste, is niet erg actief en die hebben we ook niet zien uitbarsten. Een kleinere, de Stokkur, ging ongeveer om de tien minuten. Het was een hele klus om een plekje tussen alle mensen te vinden en dan ook nog op het juiste moment een foto te maken. Het mooiste is de bel, het water dat helemaal ‘bol gaat staan’ vlak voordat hij uitbarst. De eerste keer dat de Stokkur uitbarstte, schrok ik me dood en had geen goede foto’s kunnen maken. Ik deed de volgende keer maar net als iedereen: klaar staan, scherp stellen en wachten. Ik moest erg lachen toen hij uitbarstte en de wind was gedraaid. Iedereen rent dan gillend weg voor het neerstortende water.
We hebben op het dak van de jeep geluncht, kijkend naar de geisers. Daarna zijn we naar Thingvellir gereden, waar we een uitgestrekt uitzicht hadden over de spreidingszone. Er stond een kerkje met een paar grafstenen en er was een poel waar vroeger vrouwen werden verdronken als ze vreemd waren gegaan. We beseften dat dit de laatste dag was en misschien daarom genoten we des te meer. We reden terug naar Reykjavik met snelwegen, gebouwen en veel mensen. We waren zo geologisch gehersenspoeld en outdoor die-hards geworden, dat we de stad maar raar vonden. Ik wilde liever nog een paar uur achterin de jeep zitten en samen met Karen weer in de slappe lach schieten, waar ik inmiddels buikpijn van had gekregen. Op de camping waar we ook de eerste dag overnachtten, zetten we een paar tentjes op. Ik besloot deze avond in de jeep te slapen, zodat ik niet m’n hele tas weer overhoop hoefde te halen. In ongeveer 5 minuten gedoucht en een soort van uitgaanskleding aangedaan, want we gingen in Reykjavik uit eten. Voor de eerste keer deze week zaten we op een stoel tijdens het eten en de alcohol sloeg er wel in. Terwijl Karen en Sebastiaan Roel probeerden uit te leggen wat Hyves is, maakte Vince papieren roosjes.
Ik hoorde dat ik niet ben aangenomen voor de Beagle, maar dat maakte mij eigenlijk niets meer uit. Ik had me geen gezelligere en mooiere vakantie kunnen wensen.

Sebastiaan: “De geothermische gradiënt, rhyolitische samenstelling, aanzienlijk hoge silica gehalte, aanzienlijke viscociteit en aanzienlijke poreuziteit,” en dat soort dingen.

Maandag 17 augustus
Ik ben erachter gekomen dat in een jeep slapen best koud is. Maarja, die twee uurtjes maakte ook niet zoveel uit, want we moesten 3.00 opstaan om naar het vliegveld te gaan. Onderweg zijn we over de laatste hobbel van IJsland gereden, een verkeersdrempel. Op het vliegveld in Kevlavik heb ik nog een donut gegeten en een Buff gekocht, zo’n multifunctionele sjaal/haarband/hoofddoek met het Noorderlicht erop. In het vliegtuig heb ik Romeo + Juliet gekeken met Vince als hoofdkussen.
Op Schiphol was het zo warm vergeleken met IJsland. Ik moet zeggen dat ik een beetje een brok in m’n keel kreeg toen we afscheid namen. Het saaie, Nederlandse leven ging weer beginnen. Ik zal deze reis niet zo snel vergeten, dankzij alle geweldige mensen die mee waren en natuurlijk m’n 2000 foto’s die ik deze week heb gemaakt.

Karen: “Mind your hobbel.”

Sebas, nadat ik zei dat hij ook een blog moest gaan schrijven: "Dat zou een aanzienlijk technisch verhaal worden met te veel rhyolitische en visceus smeuige details die aanzienlijk veel mensen substantieel zouden vervelen."

Foto’s: zie m’n Flickr: www.flickr.com/photos/elainefleur, Set Iceland.

Vakantie tot nu toe

Voor de eerste keer heb ik in de vakantie gewerkt. Eerst bij m'n moeder op het kantoor van de Nederlandse Vereniging voor Hemofilie Patiënten. Daar was ik een soort hulp-secretaresse: ik moest post inschrijven, documentatieverzoeken versturen en het ledenbestand controleren. Beetje saai werk allemaal, maar het verdiende toch wat.

Daarna was ik een week lang huishoudelijke dienst in het verzorgingstehuis Rosariumhorst in Krommenie. Ik had verwacht dat het een beetje stofzuigen zou zijn, beetje afstoffen en weer naar huis, maar dat viel best tegen. Ten eerste was het een half uur heen en een half uur terug fietsen. Met wind tegen is dat niet erg gemakkelijk langs de provinciale weg. De eerste paar dagen kwam ik al uitgeput en met een knalrood hoofd daar aan.
De eerste kamer die ik moest schoonmaken, was die van mevrouw de Beer. Een schattig oud vrouwtje, dacht ik, totdat ik in de badkamer kwam. De hele wc en vloer zat onder… je kan het wel raden. Ik keek even achterom naar mevrouw de Beer en zag dat het ook op haar pyjamabroek zat. Ik trok meteen maar de rode schoonmaakhandschoenen aan.
Zo waren er nog meer aparte oude mensen. Bijvoorbeeld meneer Jansen van twee hoog: iedereen irriteerde zich aan de man, omdat hij altijd maar door bleef praten. En op drie hoog was er een kamer van een mevrouw waarvan alle werksters aanraadden om je neus dicht te houden. De geur was inderdaad onuitstaanbaar. Op m’n laatste dag was er ook nog een man die wilde dat ik dichterbij kwam, een stroopwafel aannam en dat ik vooral niet wegging.
Wat ik het ergste vond, was eigenlijk de manier waarop het personeel met de mensen omging. Alsof het kleine kinderen waren. De meeste bewoners konden zelf niet veel dingen meer zelf doen, maar dat is toch geen reden om ze niet meer serieus te nemen?
Eén dingen weet ik wel: ik wil nooit in een bejaardentehuis terecht komen, tenzij m’n man met mij mee gaat… of dat kat en de Xbox mee mogen.

Gelukkig heb ik daarna weer leuke dingen gedaan. Afgelopen vrijdag zijn we naar Castlefest, een middeleeuws festival, in Lisse geweest. Het is vergelijkbaar met de Elf Fantasy Fair, maar dan iets kleiner. Het was heel erg gezellig! Ook heb ik een leren corset besteld en veel kleding gekocht. Aanstaande zaterdag ga ik voor negen dagen naar IJsland. Ik denk dat daarover het eerstvolgende blogje gaat, dus blijf op de hoogte.



Meer foto’s van Castlefest 2009: http://www.flickr.com/photos/elainefleur/

Diploma uitreiking

Ik zit nu op m'n bed zelfgemaakte vegetarische lasagne te eten, wat over is gebleven van vanavond. Door de spanning had ik niet zo veel gegeten (en ik wilde mijn corset aan). Vanavond was namelijk mijn diploma uitreiking en daarvoor moest ik er natuurlijk goed uit zien. Ik ben gister al naar de kapper geweest (ik mis m'n haar!) en heb het dinsdag weer laten verfen. Ik was één van de weinigen die in het zwart gekleed was, maar dat kan ook niet anders. De rest hadden allemaal vrolijke zomerjurkjes aan. Wel waren veel jongens netjes in (te groot) pak.
De eindexamenkandidaten kregen een corsage opgespeld en liepen onder begeleiding van een soort sambamuziek over de rode loper naar hun plaatsen. De avond werd geopend door de rector mevrouw van Eerden. Zoals altijd hield ze een hartelijk speech. Daarna sprak er een man uit de oudervereniging.
Het volgende wat op het programma stond, waren de prijzen voor de drie beste profielwerkstukken. Omdat Pim en ik al twee prijzen hebben gewonnen, vond ik een derde wat overdreven. Maar aan de andere kant is ons profielwerkstuk de beste van Nederland en zou het een beetje raar zijn als we dan niet de beste van de school zouden zijn. Ik gunde het in dit geval iemand anders veel liever. Maar naar mijn mening was niet gevraagd en Pim en ik kregen de eerste prijs met ons profielwerkstuk. De prijs bestaat uit een beeldje 'Op weg naar het nieuwe' en €60,-.

Daarna was het tijd voor de mentoren om hun leerlingen voor schut te zetten. Maar mijn mentor Sybila Bauman sprak ons daarentegen hele lieve woorden toe. We kregen allemaal een roos en moesten het podium op om onze diploma’s te ondertekenen.

Vervolgens het trappetje af en met een hele rij docenten handen schudden en zoenen. Inmiddels plakten mijn wangen en handen ontzettend. De mentorgroep van meneer Roskam werd gerangschikt op absentiepercentage. Tycho en Dorien verzorgden een intermezzo met een verhaal over 200 kleine rakkertjes. Ze beschreven onze schooltijd met geweldige grappen en de hele zaal lag dubbel. Ze deden het echt super en in hun eigen Dorien en Tycho-style. Mevrouw Van Vliet vertelde van alles en nog wat en meneer Molanus wist vooral Linette meerdere keren te noemen. Ze is dan ook wel cum laude geslaagd, wat ontzettend knap is!

De jaarboekredactie werd naar voren geroepen en mocht ik dus voor de derde keer naar voren komen. We kregen van meneer Auerbach een jaarboek waarin hij wat had geschreven en een tasje met wat cadeautjes. Zo ging het geklets een hele tijd door en uiteindelijk had iedereen zijn diploma. We hadden de hitte en spanning doorstaan en gingen beneden in de kantine wat drinken.

Eigenlijk is alles een beetje langs mij heen gegaan en ik kan mij vast niet alles meer herinneren. Maar als ik de foto’s terug zie en het jaarboek, kan ik mijn middelbare schooltijd nooit meer vergeten. Ik hoop zeker dat ik de vrienden die ik nu heb nog zal blijven zien. Morgenavond hebben we het eindfeest en dan zit het er echt op. Mijn zes jaar op het St. Michaël College zijn dan echt voorbij.

Voor meer foto's, zie mijn Flickr: http://www.flickr.com/photos/elainefleur/sets/72157620894286574/

VPRO's Noorderlicht

Dinsdag 16 mei hadden Pim, Sophie en ik (drie van de winnaars van de KNAW Onderwijsprijs) een interview voor VPRO's Noorderlicht, een wetenschapsprogramma op radio 1. We zijn met de trein naar Hilversum gereisd en vanaf daar al zoekend het enorme mediapark door gelopen. We moesten in het NOS gebouw zijn, dat ergens in het videocentrum staat. Gelukkig hadden we het op tijd gevonden. Na een peptalk van Tycho aan de telefoon, stapten we het gebouw binnen. Daar werden we opgehaald en meegenomen naar de studio waar het programma werd opgenomen. Tijdens onze wandeling door het gebouw kwamen we langs de studio waar het NOS journaal wordt opgenomen en zagen de Eva 'Boobies' Jinek achter haar bureau zitten.

Nadat Remy van den Brand ons had uitgelegd wat er allemaal ging gebeuren, 3 glazen water en een wc-bezoek gingen we de kleine studio in. Daar zaten we samen met Remy, Jair, wetenschapshistorica Patricia Faassen en hersenonderzoeker Michel Hofman rond een tafel. Voor onze neus stonden grote microfoons, waarvan de rode lichtjes gingen branden. Remy vroeg ons gelukkig niet te moeilijke vragen en volgens mij ging het interview mij goed af. Eigenlijk waren die acht minuten te snel voorbij!

Na afloop ging de Noorderlichtredactie terug naar het VPRO gebouw en wij mochten mee. Remy smokkelde ons mee naar de redactie van Beagle, waar we nog even gedag hebben gezegd. Ook mochten we de studio van Noorderlicht nieuws bekijken, een programma dat wordt gepresenteerd door Pieter van der Wielen en Georgina Verbaan. Omdat het de laatste aflevering was, werd er afgesloten een hapje en een drankje en hebben we dus naast Georgina op de bank wat gedronken.

Ik vond de sfeer in het VPRO gebouw en tussen alle mensen echt gezellig. Ik hoop dat ik ook ooit in zo'n werkomgeving terecht kom. Volgens mij heb ik daar in ieder geval de goede studie voor gekozen. Hopelijk was dit niet m'n laatste bezoek aan de VPRO. ^^

Hier kun je de uitzendig terug luisteren: http://noorderlicht.vpro.nl/afleveringen/41810381/

Geslaagd!

Ik ben geslaagd!

Uitreiking KNAW Onderwijsprijs

Maandag 15 juni werd de Onderwijsprijs van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen uitgereikt voor de beste twaalf profielwerkstukken van Nederland. We wisten al dat wij één van de drie winnaars van het profiel N&G waren, maar toch was het spannend. De uitreiking vond plaats in het Trippenhuis in Amsterdam, het bolwerk van Nederlandse wetenschappers en bovendien een prachtig gebouw.

Bij binnenkomst kregen we slagroomtaart en koffie of thee. Daarna was er een korte rondleiding, maar helaas kon ik niet mee. Ik ging naar de persconferentie speciaal georganiseerd voor de schoolkrantredactieleden van de verschillende winnende scholen.
De redacteuren kregen de gelegenheid om een aantal belangrijke mensen vragen te stellen: prof. dr. Robbert Dijkgraaf (president van de KNAW en juryvoorzitter van N&T), prof. dr. Douwe Yntema (juryvoorzitter van C&M), prof. dr. Louise Vet (juryvoorzitter van N&G) en Alex Verkade (medeoprichter en -directeur van de Praktijk).

Even later werd iedereen naar de grote zaal geleid, waar de uitreiking plaatsvond. Per profiel werden de filmpjes, die de leerlingen zelf hadden gemaakt, vertoond en de juryrapporten voorgelezen door de juryvoorzitters. Ook kwamen er nog meer mensen aan het woord, zoals drs. José Lazeroms (directeur-generaal Primair en Voortgezet onderwijs van de Ministerie van OCW) en de sponsoren van de KNAW Onderwijsprijs.

Niet alleen de winnende leerlingen werden in het zonnetje gezet, ook de school en de begeleidende docenten. De school krijgt een plaquette en kan academieleden op bezoek krijgen. De begeleidende docenten kregen een beeldje van de kunstenares Anneke Dammers én een culturele reis naar Istanbul. Want voor goed onderwijs en wetenschap zijn er drie belangrijke dingen nodig: de samenwerking tussen de school, de docent en de leerlingen. Dat wilt de KNAW vooral met deze prijs stimuleren.

Plotseling werd er een filmpje gestart: http://beagle.vpro.omroep.nl/over-beagle/ Mijn mond viel open toen ik een prachtig zeilschip zag. Het was een filmpje van de VPRO in samenwerking met Teleac en VRT, die een serie maakt over de clipper Stad Amsterdam, het schip dat de route vaart die Charles Darwin tussen 1831-1836 voer op het schip HMS Beagle. Op de Stad Amsterdam varen wetenschappers en mensen uit de media mee om onderzoek te doen naar de richting van de ontwikkeling, die Darwin toendertijd aantoonde met zijn boek "On the Origin of Species". Lex Runderkamp van de VPRO stond als verrassing op het programma. Hij kwam met ontzettend spannend nieuws: vier van de leerlingen die de KNAW Onderwijsprijs hadden gewonnen mochten mee op de Stad Amsterdam van Rio de Janeiro naar Monte Video. Om met deze reis mee te gaan, moeten we een motivatiebrief schrijven. Daar ga ik zeker weten mijn best voor doen!

Daarna waren wij aan de beurt. Op het podium kregen we de oorkonde en de cheque van €1500,- als bijdrage voor ons collegegeld. Er waren zo'n twintig camera's op ons gericht, er kwam confetti uit de lucht en er kwam een band de zaal binnen met swingende muziek.
Buiten in de tuin van het Trippenhuis werden groepsfoto's gemaakt en gepraat, gedronken en gefeliciteerd. Een feestelijke afsluiting van de dag.

Voor meer foto's van de KNAW Onderwijsprijsuitreiking door René Gerritsen: http://www.renegerritsen.nl/knawprijs/index.html

Naar IJsland

Het moet niet veel gekker worden. Pim en ik zijn ook één van de winnaars van de wedstrijd van Aarde.NU! Deze zomervakantie gaan we van 8 tot 17 augustus met 7 andere leerlingen naar IJsland.

Woensdag had ik een interview over de telefoon met een journaliste van het NRC. Waarschijnlijk komt deze maandag in het NRC (Next). Ook hadden we vrijdag op school een interview voor het Noord Hollands Dagblad, deze wordt zeker maandag gepubliceerd.

Nu eindelijk even bijkomen van alle feestjes en drukte. En uitrusten voor alle nieuwe spannende dingen die er aan staan te komen.

KNAW Onderwijsprijs

Vanmiddag werd ik door mevrouw Ruigrok gebeld: Pim en ik hebben met ons profielwerkstuk de KNAW Onderwijsprijs gewonnen! In totaal zijn er 12 profielwerkstukken in de prijzen gevallen, waarvan 3 met het profiel Natuur & Gezondheid, waar wij dus één van zijn.
Ons profielwerkstuk gaat over klimaatonderzoek met behulp van schelpen. Dit onderwerp hebben we gekozen naar aanleiding van onze reis naar Spitsbergen. Zonder Jack Kauw, mijn scheikunde docent, zouden we deze reis nooit gemaakt hebben. En het idee om met schelpen klimaatonderzoek te doen hebben we te danken aan Bernd Andeweg en Simon Troelstra van de Vrije Universiteit. Zij hebben ons super geholpen en zijn daar erg dankbaar voor.
Maandag 15 juni is de officiële prijsuitreiking waarbij Minister Plasterk van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap aanwezig is. We krijgen een oorkonde en ons eerste jaar collegegeld wordt vergoed. Daarvoor hebben we nog een interview voor het NRC en waarschijnlijk komen we ook op de radio van de VPRO. Super spannend.
Volgende week donderdag gaan we ook nog naar de prijsuitreiking van Aarde.nu, waarbij we een reis naar IJsland kunnen winnen.
Lang leve de mossel! En Pim: echt super gedaan! *high five*

Hier is het persbericht van de KNAW: http://www.knaw.nl/cfdata/nieuws/nieuws_detail.cfm?nieuws__id=719

Examens

Maandag 18 mei: Toen ik vanmorgen vroeg voor de tv zat, was het op het nieuws: de eindexamens voor middelbaar scholieren zijn begonnen. Aangekomen op school was iedereen gespannen en zaten we minstens 20 minuten te vroeg in de zaal. Maar na een "peptalk/praat-de-tijd-vol-praatje" van mevrouw Peereboom en mevrouw van Eerden moest het eerste eindexamen Nederlands helemaal goed komen. Thuis meteen punten geteld. Ongeveer een 7, dus dat is mooi. Nu weer verder leren voor Biologie... ik heb al geen zin meer. Op de site van LAKS staan tientallen klachten: http://www.laks.nl/index.php?catg=1&navID=4&sub=0.
Hopen dat hierdoor de norming wat versoepeld wordt.

Dinsdag 19 mei:
Beetje met moeite m'n bed uitgekomen. Nog een examen Biologie geoefend en boodschappen gedaan, want m'n ouders zijn in Italië. In de supermarkt riep een klein jongetje nog: "Oranje vrouw!", haha.
Het Biologie examen was lastig. Ik had alle tijd nodig en was zo stom om twee meerkeuzevragen open te laten staan. Net toen ik nog wat wilde gokken werd m'n blad opgehaald. Hopelijk een 6, maar dat is waarschijnlijk maximaal. Jammer... en nu weer leren voor Natuurkunde, boehoe.

Woensdag 20 mei:
Natuurkunde viel best wel tegen. Begin het vertrouwen een beetje te verliezen. Vervolgens ook een beetje te laat begonnen met leren voor Scheikunde. Als dat maar goed gaat. Maarja, met een 6 slaag je ook. Toch? Bovendien zijn we op de helft én zit er tussen de CSE's een paar dagen om rustig te leren. Beter dan 3 achter elkaar. De good vibes komen al een beetje terug.

Dinsdag 26 mei:
Aan Scheikunde leren heb je ongeveer niets, als je vage processen uit moet leggen die in de darmen van een baby plaatsvinden na het eten van babyvoeding. En waarom ben ik zo langzaam? Tot nu toe heb ik bij elk examen de volle drie uur gezeten en kwam ik steeds tijd te kort. Nog twee CSE's te gaan, waarvan Engels een makkie wordt (hoop ik).

Donderdag 28 mei:
Engels was een makkie! Heb ongeveer een 7, dus daar ben ik heel blij mee. De mensen met een E&M-profiel hebben nu vakantie. Een paar stonden op het pontje met een fles champagne om het te vieren. De rest moet nog héél even doorzetten, want dinsdag (op m'n verjaardag) hebben we wiskunde. Mijn slechtste vak. Maar desondanks kijk ik uit naar die dag, want dan geven Linette en ik ook een feestje, woehoe!

Als ik 18 ben....

...dan heb ik mijn laatste eindexamen: wiskunde B1.
...dan geeft ik een feestje.
...dan mag ik twee dagen later stemmen.
...dan ga ik mij inschrijven voor een woning.
...dan heb ik 1 jaar en 2 maanden en 4 dagen met Wolf.
...dan ga ik voor het eerst studeren.
...dan beheer ik mijn eigen rekeningen.
...dan mag ik motorrijlessen nemen.
...dan mag ik een tattoo.
...dan ga ik naar het casino, sterke drank kopen, drugs, strippers, dan ga ik LOS... WRAAH!

Hehe, nee hoor grapje. Als ik achtien ben ik 'een volwassen, jonge vrouw'.

Het avontuur van de merel

Vanmiddag zat ik biologie te leren achter mijn bureau, toen ik werd gestoord door vader en moeder merel. Hevig kwetterend zaten ze vlak bij mijn raam op het dak van de schuur en in een boom. Een paar keer keek ik wat er nou aan de hand was, maar ik kon niets bijzonders ontdekken. Totdat ik iets bij mijn fiets zag bewegen. Een bruin vogeltje met een grote snavel, maar zonder staart, zat stilletjes naast mijn fiets. Een baby-mereltje!
Ik dacht dat hij of zij uit het nest was gevallen, dus ik was op zoek gegaan naar het verlaten nest. Om de hoek van onze schuur zat in de prikkelstruik inderdaad een nest, maar ik wist niet of deze van hun was. In ieder geval waren de ouders daar de hele tijd in de buurt. Ik pakte een handdoek en knielde bij het vogeltje neer. Het bleef doodstil zitten en keek mij aan. Ik durfde dat arme beestje niet te pakken en belde Wolf.
Na een paar mislukte pogingen om het mereltje te pakken, sprong het tussen de schutting door en kroop onder de kliko bij de buren. Uiteindelijk hadden we het te pakken en het vogeltje begon kabaal te maken. Meteen kwam vader merel er op af en begon ook kabaal te maken. We probeerden we hem of haar weer terug in het nest te zetten, maar tevergeefs: het vogeltje sprong er meteen weer uit en rende weer weg.
Nadat we een tijdje hadden gekeken wat de ouders zouden doen, besloten we om nog één keer te proberen het vogeltje in het nest te zetten. In middels stonden de buren van 32 en 34 naar ons te kijken. De buurvrouw zei dat merels uitvliegers waren en het hoorde dat ze uit het nest sprongen. En inderdaad, ook de tweede keer sprong het mereltje het nest weer uit. Dan zoekt ie het zelf maar uit.
Een paar uur later hadden vader en moeder merel hun jong weer gevonden. Dit keer zat het bij ons voor in het tuintje. Terwijl vader hun territorium beschermt, brengt moeder haar jong eten, zoals het bij merels hoort te gaan. Nu maar hopen dat er geen kat naar buiten komt.

Ken ik jou niet ergens van?

Ik heb nooit echt veel vrienden gehad. En de mensen die ik graag mag, wonen ver weg. Ik heb geen "BFF", een vriendin waar je altijd en alles mee doet. Ik heb op drie verschillende basisscholen gezeten, steeds weer in een nieuwe klas. En in elke klas heeft iedereen al vrienden. Op de middelbare school heb ik wel veel nieuwe, gave mensen leren kennen. Mensen die ik zeker wil blijven zien. Maar hier zijn ook weer al die groepjes, daar hou ik niet van. Een meidengroepje vol gegiechel en geroddel en een jongensgroepje waarvan de jongens midden in de puberteit zitten. Ik hing er altijd maar een beetje tussenin.
Ik kwam erachter dat op de havo de mensen allemaal wat gekker en relaxer waren. Mijn mede-vwo'ers hebben vooral hun eigen, saaie humor. Sinds ik met mensen van havo omga, ken ik nog meer mensen en zij (in)direct mij. Vanmorgen werd ik wakker gebeld door zo'n iemand. Of ik beschikbaar was en of ik ontbijt op bed kwam brengen. Geen idee wie het was en de afgepakte telefoon werd doorgegeven. Toen kreeg ik een vaag bekende stem te horen. Ook zo'n gek, maar aardig persoon die ik wel kende.

Het is raar hoe je iedereen bent leren kennen. Hoeveel mensen ken je eigenlijk en welke hiervan zijn je vrienden? Wanneer is iemand je vriend?

Na dit jaar gaat iedereen zijn eigen weg. Ik ken niemand die mijn studie gaat doen, dus ik kom weer in een nieuwe klas. Gelukkig hebben deze mensen al iets gemeen: de interesse in film, televisie en nieuwe media. Zij kennen ook weer mensen. Een overvloed aan nieuwe gezichten.
En de oude... wie zullen elkaar na dit jaar blijven zien, zelfs als je een nieuw (studenten)leven hebt?

Murderer

De gemeente heeft besloten dat de komende twee weken er werkzaamheden zijn aan Houtland en Boomland, het huizenblok waar ik woon. In de brief met de aankondiging en verontschuldiging voor eventuele verhindering, stond dat de straat vernieuwd zou worden.
Nu kijk ik naar buiten en loopt er een man met een kettingzaag op een mooie boom af, die net in bloei staat. Ook komt er een enorme machine de straat in gereden. Met de enorme grijper pakt hij de boom vast en zaagt de man het boompje om. Zo halen ze zes bomen weg.
Alleen maar omdat de bomen een beetje in de weg staan, hoeven ze toch niet meteen omgezaagd te worden? Misschien ben ik dan wel een 'treehugger', maar ik vind het er zo afschuwelijk uitzien! En dan noemt zo'n bedrijf zich ook nog 'boomverzorging'. Murderers... that's all they are.

Eragon en Saphira

Het is de natuurlijke orde der dingen: eten en gegeten worden. Waarom zou jij je daartegen verzetten?
Hij dacht na over haar vraag. Hij veroordeelde niemand die vlees at. Het was voor menige arme boer de enige manier om te overleven, wist hij. Maar zelf kon hij het niet meer, tenzij hij anders van honger zou omkomen. Nadat hij in de geest van een konijn was geweest en had ervaren wat een konijn voelde... was het eten van konijnenvlees een soort kannibalisme. Omdat we ons leven kunnen beteren, antwoordde hij ten slotte. Waarom zouden we moeten toegeven aan onze neiging om ieder wezen dat onze boosheid opwekt pijn te doen of te doden? Om de zwakkeren te misbruiken en geen rekening te houden met de gevoelens van anderen? We zijn verre weg van volmaakt en we moeten ervoor waken dat we ten onder gaan aan onze onvolkomenheden. Hij gebaarde naar de konijnen. Oromis had gelijk. Waarom zouden we nodeloos lijden veroorzaken?
Dus je vindt dat je al je verlangens moet ontkennen?
Nee, alleen voor zover ze destructief zijn.
Dat vind je echt?
Ja.
In dat geval... Saphira kwam naar hem toe. In dat geval zal ik deze maar als een toetje beschouwen. In een oogwenk had ze de konijnen opgeslokt. Daarna likte ze de steen met de organen schoon. De weerhaken in haar tong schuurden over de lei. Ík kan niet leven van planten alleen - dat is voedsel voor mijn prooi, niet voor een draak. Ik weiger me te schamen voor wat ik moet doen om in leven te blijven. Alles in deze wereld heeft zijn plaats. Zelfs een konijn weet dat.
Ik probeer ook niet om jou een schuldgevoel aan te praten. Eragon klopte haar op haar poot. Dit is een persoonlijke beslissing. Ik zal niemand mijn keuze opdringen.
Hoe buitengewoon wijs, zei ze met een zweem van sarcasme.

- blz. 385/6, Oudste, deel 2 van de sage van Eragon, de Drakenrijder, Christopher Paolini

Twitter

Ik heb een Twitter aangemaakt: Miss_Wolverine.
En geprobeerd Akinator, the Web Genius te verslaan.

De verschrikkelijke eindexamenpresentatie

Waarom heb ik toch tekenen als keuzevak gekozen?

Elk jaar moeten de eindexamenklassen muziek en tekenen een eindexamenpresentatie doen. Muziek treedt op met zelfgeschreven nummers, afgewisseld door presentaties van eigen kunstwerken van de beeldende vorming klassen. Ook wordt er verteld over de kunststromingen waartoe de kunstwerken behoren. Havo en vwo leerlingen zitten door elkaar en de presentatie duurt 3 uur... En ik heb er totaal geen zin in.

Ten eerste zit ik in een groepje met 1 leerling van vwo en 3 van havo. Op de één of andere manier hebben alle drie de leerlingen van havo hun presentatie niet af en weten we nog steeds niet wie over de kunststroming gaat vertellen (en vanavond is de generale repetitie).
Ten tweede zitten we twee dagen tot half 12 's avonds op school.
Ten derde is drie uur op een stoel zitten voor de gasten (opa's, oma's, broertjes, zusjes) erg vermoeiend. En ons groepje moet als allerlaatste presenteren! Alsof mensen dan nog willen luisteren...
Ook moeten we tijdens het openingsnummer met een stom portret voor ons hoofd zitten en moeten we ook gaan zingen bij het slotnummer. Aargh!

Ik hoop maar dat het zo voorbij is en ik niet vergeet wat ik wilde zeggen (aangezien ik niet zo'n ster ben in presenteren). Maar misschien wordt het ook wel allemaal wel leuk.
Like my momma said: 'Maar niet te veel verzetten, want je moet het toch doen.'

Wens me succes!

Melon head

There once was a morose melonhead,
who sat there all day
and wished he were dead.
But you should be careful
about the things that you wish.
Because the last thing he heard
was a deafening squish.

- Tim Burton

James Morrison

14 Januari heb ik eerst nog even hard aan het profielwerkstuk gewerkt en daarna gingen we naar Amsterdam voor het concert van James Morrison. Van te voren hebben we gegeten bij A-fusion op de Zeedijk. Lekker sushi enzo. ^^Noor ontmoetten we in de Metro. Bij aankomst in de Heineken Music Hall zagen we dat meer dan de helft van de bezoekers vrouwlijk was. "Als ze maar niet allemaal gaan gillen," dachten we.
Het voorprogramma was de Nederlandse Bertolf met zijn band. Heel cool en lief en leuk. Kijk maar op YouTube. ;-) Ze speelden een half uur, waarna we nog een half uur moesten wachten op mr. Morrison.
Zodra de lichten om precies 21.00 uit gingen, begonnen alle vrouwen/meisjes hysterisch te gillen. Heel hard en ze stonden overal (m'n oren doen nu nog pijn). Hij begon met 'The Only Night' van zijn nieuwste album, het nummer dat ik het minst leuk vond, maar hij was wel goed! "Zijn unieke stemgeluid heeft hij te danken aan zijn zus Hayley omdat zij hem besmette met kinkhoest net na zijn geboorte. Dit betekende bijna zijn dood." James is 24 en hij heeft een dochtertje, heel lief. Hij schreef en zong het liedje 'Love Is Hard' voor haar.
Na enkele nummers wist ik zeker dat het een podiumartiest is. Live klonk het allemaal nog leuker. Hij zong niet zoals op de cd, maar met meer variatie. Ook had hij twee prachtige donkere achtergrond zangeressen meegenomen. Met één van hun, Beverly Brown, deed hij ook het nummer 'Broken Strings', die hij samen met Nelly Furtado heeft opgenomen. James was super enthousiast en hij vond Amsterdam helemaal geweldig. Hij speelde veel nummers van de nieuwe cd en ook een paar van de oude, waar iedereen hard bij meezong. Tussendoor deden ze een nummer van Stevie Wonder en zijn eerste toegifte was 'Changes' van David Bowie! De rustige nummers waren ook heel mooi, zoals 'Once When I Was Little'.
Ik vond het echt een heel goed concert. James liet zeker zien dat hij het kan, ookal is hij nog maar een paar jaar bekend. Ik ben nu al benieuwd naar z'n nieuwe cd en concert.

Fear

Het voelde zoals het geschreven staat in boeken.
Alsof mijn ogen open sperden, mijn adem schokte.
Een raar, misselijk gevoel in mijn buik
en alsof de tijd een paar seconden stil stond.
Alsof adrenaline in mijn aderen werd gespoten,
dat waarschijnlijk ook gebeurde...

...toen ik het zag.