Snikken en grimlachjes

Waarom ik de loome nachten Met wrange tranen bedauw?
Ik weet niet wat ik liever deed,
Dan dat ik het zeggen zou.

En wou ik het ook zeggen,
Weet ik, of ik het wel kon?
Voor alles is er een oorzaak,
Maar hebben mijn tranen een bron?

-

Mijn hart was toegevroren,
Mijn tranen vloeiden niet meer.
Toen trof mij haar gloeiende blikstraal,
En de wateren ruischten weer.

O ware ik toch verdronken
In den bitterzilten vloed!
In brakke liefdestranen
Te smoren is honingzoet.

-

Als ik een bidder zie loopen,
Dan slaat mij 't hart zoo blij.
Dan denk ik hoe hij ook weldra
Uit bidden zal gaan voor mij.

~ Piet Paaltjens

Schemerig café

Ik zat in een schemerig eetcafé toen ik hem zag.
Hij had rood haar en hij was een beetje oud.
Al snel zag hij mij en kwam naar mij toe.
Hij leek geinteresseerd en ik glimlachte.
Ik zag op een bordje dat hij Frans heette.
Die avond was hij niet van m'n schoot af te slaan.

Frans, de cafékat.

words

Wetend dat je alles kunt zeggen,

maar niet wetend wat.

Te veel woorden in je hoofd,

hele zinnen en verhalen,

maar niet één in je mond.

Je zou het kunnen schreeuwen,

fluisteren, rijmen, zingen,

maar zeggen niet.

Er zijn genoeg woorden,

maar ik kan er maar niet op komen,

hoe het moet.

Uitdrukken, vertellen, je laten weten,

het onbeschrijfbare.

De missende woorden voor het gevoel

dat beschrijft wat ik wil zeggen.

Zolang je maar weet dat het voor jou is.