Racoon

's Middags je kamer van top tot teen opruimen, huiswerk proberen te maken, douchen, stressen, zuchten. Ik had er eigenlijk helemaal geen zin in. Het weekend dat ik hem weer zag was aangebroken. Na 5 lange weken waarin veel gebeurd was, zou ik hem eindelijk weer zien.

Verward door de film 'Twelve Monkeys' zat ik op de bank, toen de bel ging. Hij was aangekomen.
Ik kon er niets aan doen, maar was een beetje afstandelijk en stil. Maar na lange stiltes en veel praten, heeft het me toch goed gedaan. Er zijn veel vragen beantwoord. Ik heb conclusies kunnen trekken. En ik betrapte mezelf erop, dat ik hem wel heel erg gemist had.
Voordat we het wisten was de dag om en gingen we naar het concert van Racoon. We waren best vroeg, het was nog helemaal leeg. Toch kwam ik iemand uit m'n klas tegen, die nu een hele andere kant van mij heeft gezien. Grinnik.
Het voorprogramma heette Eleven. Vier jonge mannen stonden ruim een uur te rocken op het podium in De Kade. Het deed me denken aan een mix tussen Snow Patrol, Coldplay en Franz Ferdinand. Best aardig, moet ik zeggen.
En toen, na wat gekloot met de geluidsinstallaties, begon iedereen te gillen en Jesus spelend op een mondharmonica stond recht voor onze neus. Daar waren ze: Racoon!
Ze begonnen met een nummer dat ik zelf niet kende, als enige ongveer. Maar de rest van het publiek zong hard mee en zo begon de geweldige avond.
Na veel nummers moest 'Love You More' natuurlijk ook aan de beurt komen. Inmiddels stonden we echt helemaal vooraan. Het mooie gitaarintro deed me smelten. Terwijl ik in zijn armen lag, zong ik uit volle borst mee. Deze kende ik wel.
Na nog een aantal nummer schrokken we ons dood: de bassist bgon opeens 'Watskeburt' te zingen. En zanger begon een levende beatbox na te doen. O, ze gingen 'Feel Like Flying' doen: '...now I got a beatbox in my head.' Haha. Na veel gespring, het leuke hoofd van de gitarist, de aparte tatoeage van de zanger goed te hebben bekeken en de drummer hebben aangestaard, kwam er toch uiteindelijk een eind aan het optreden, en wel met het nummer 'Blue Days'. Maar natuurlijk kwamen ze nog even terug nadat wij hard 'We want more!' hadden geschreeuwd, dat was te verwachten.Na afloop hebben wij de lijsten met de nummers die ze speelden gekregen, yay! Na nog wat te hebben gedanst gingen we naar huis. Buiten was een heldere sterrenhemel, een bijna volle maan en een soort van sneeuw. Heerlijk.
'I think I've been away too long...'

Elaine.








© 2005 Elaine

Discussies

Ik denk dat gesprekken tussen mensen eigenlijk geen gesprekken zijn, maar discussies.
Discussies tussen de meest egoïstische wezens die je je kunt bedenken.

Het viel mij vandaag op, dat de meeste mensen zichzelf boven alles verkiezen. Ze denken niet na over hoe iets bij anderen kan overkomen. Hoe klein het ook is, dingen kunnen je raken. Of het nou woorden zijn, gebeurtenissen of daden.
Soms zijn ze goed, maar andere keren ook niet. Mensen kunnen lieve dingen zeggen, maar ook vervelende. Het ergste vind ik daarvan, dat ze dat zelf meestal niet doorhebben.
Ik word elke dag overspoelt met woorden, gezichten en houdingen die mij onderdrukt laten voelen. Het liefst wil ik me op dat moment dan helemaal afsluiten. Afsluiten voor gesprekken met anderen. Ze denken toch alleen maar aan zichzelf. En ik word er moe van. Want het gaat altijd hetzelfde. Elke dag weer.

Ik zou het ze dan wel willen duidelijk maken, dat het vervelend is wat ze zeggen. Maar dat durf ik niet, of kan ik niet. Dus laat ik ze praten. Ik laat ze lekker bij wat ze zijn. Ik neem niet deel aan hun discussies.
Maar neem van mij aan, hoe vervelend ze ook soms zijn, diep van binnen, zijn ze om je rot te lachen.

Elaine.

December

Eerst chocoladeletters, pepernoten, marsepein, vreselijke sinterklaasliedjes en hysterische kindjes. En binnenkort komen de kerstkransjes, vette maaltijden, kerstverlichting, kerstbomen en familiebezoekjes. Ah fijn, het is weer december.
Maar dat betekend ook dat er alweer een jaar voorbij is. Als je het zo bekijkt, gaat het allemaal best snel. Een jaar vol verandering, vreugde, verdriet en verlies. Maar gelukkig ook liefde. Liefde die bijna wel voorbestemd leek.

Elke dag is er wel wat verandert dit jaar. Je bent jezelf beter gaan leren kennen. Je hebt anderen beter leren kennen. Je weet wat je wilt en wat je nodig hebt. Of juist niet. Hoe langer je leeft, hoe meer ervaring je krijgt. Je stelt je open voor de nieuwe dingen in het leven.
Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben in ieder geval veel bewuster van de wereld om me heen geworden dit jaar, denk ik. Ik merk sneller hoe mensen zich voelen en waar ik zelf sta. Ik ben benieuwd wat 2006 allemaal verborgen houdt. Welke veranderingen er zullen komen. Wie ik zal ontmoeten. Hoe het allemaal verder gaat. Eén ding weet ik wel zeker: van de mensen waar ik nu van hou, zal ik ook blijven houden. Zo lang als het mag duren. Dus, merci dat jullie er zijn! ;)

Elaine.

Blind

Je ziet alleen maar datgene wat je wilt zien...

De waarheid is nooit zoals we willen. Het loopt altijd net iets anders dan je had verwacht. Je stelt je dingen voor, maar heel anders dan het in de werkelijkheid is. En als dan ziet hoe het echt is, valt het vaak tegen.
We willen de waarheid dus eigenlijk niet zien. Het liefst houden we onze handen voor onze ogen. We zijn bang. Bang voor het onbekende. Voor de waarheid.
Net zoals in de liefde. Mensen laten zich meeslepen. We laten ons verleiden door onze gevoelens, maar blijven alleen maar zien wat we wíllen zien. Liefde maakt niet blind, wij zijn blind. Mensen zijn blind. We kijken alleen maar de positieve kanten en denken niet over de gevolgen, de nadelen. Niet over hoe die persoon écht is. Niemand is perfect. Ookal denken we dat soms wel...

Open your eyes and face the truth.

Elaine.