Eragon en Saphira

Het is de natuurlijke orde der dingen: eten en gegeten worden. Waarom zou jij je daartegen verzetten?
Hij dacht na over haar vraag. Hij veroordeelde niemand die vlees at. Het was voor menige arme boer de enige manier om te overleven, wist hij. Maar zelf kon hij het niet meer, tenzij hij anders van honger zou omkomen. Nadat hij in de geest van een konijn was geweest en had ervaren wat een konijn voelde... was het eten van konijnenvlees een soort kannibalisme. Omdat we ons leven kunnen beteren, antwoordde hij ten slotte. Waarom zouden we moeten toegeven aan onze neiging om ieder wezen dat onze boosheid opwekt pijn te doen of te doden? Om de zwakkeren te misbruiken en geen rekening te houden met de gevoelens van anderen? We zijn verre weg van volmaakt en we moeten ervoor waken dat we ten onder gaan aan onze onvolkomenheden. Hij gebaarde naar de konijnen. Oromis had gelijk. Waarom zouden we nodeloos lijden veroorzaken?
Dus je vindt dat je al je verlangens moet ontkennen?
Nee, alleen voor zover ze destructief zijn.
Dat vind je echt?
Ja.
In dat geval... Saphira kwam naar hem toe. In dat geval zal ik deze maar als een toetje beschouwen. In een oogwenk had ze de konijnen opgeslokt. Daarna likte ze de steen met de organen schoon. De weerhaken in haar tong schuurden over de lei. Ík kan niet leven van planten alleen - dat is voedsel voor mijn prooi, niet voor een draak. Ik weiger me te schamen voor wat ik moet doen om in leven te blijven. Alles in deze wereld heeft zijn plaats. Zelfs een konijn weet dat.
Ik probeer ook niet om jou een schuldgevoel aan te praten. Eragon klopte haar op haar poot. Dit is een persoonlijke beslissing. Ik zal niemand mijn keuze opdringen.
Hoe buitengewoon wijs, zei ze met een zweem van sarcasme.

- blz. 385/6, Oudste, deel 2 van de sage van Eragon, de Drakenrijder, Christopher Paolini

Twitter

Ik heb een Twitter aangemaakt: Miss_Wolverine.
En geprobeerd Akinator, the Web Genius te verslaan.

De verschrikkelijke eindexamenpresentatie

Waarom heb ik toch tekenen als keuzevak gekozen?

Elk jaar moeten de eindexamenklassen muziek en tekenen een eindexamenpresentatie doen. Muziek treedt op met zelfgeschreven nummers, afgewisseld door presentaties van eigen kunstwerken van de beeldende vorming klassen. Ook wordt er verteld over de kunststromingen waartoe de kunstwerken behoren. Havo en vwo leerlingen zitten door elkaar en de presentatie duurt 3 uur... En ik heb er totaal geen zin in.

Ten eerste zit ik in een groepje met 1 leerling van vwo en 3 van havo. Op de één of andere manier hebben alle drie de leerlingen van havo hun presentatie niet af en weten we nog steeds niet wie over de kunststroming gaat vertellen (en vanavond is de generale repetitie).
Ten tweede zitten we twee dagen tot half 12 's avonds op school.
Ten derde is drie uur op een stoel zitten voor de gasten (opa's, oma's, broertjes, zusjes) erg vermoeiend. En ons groepje moet als allerlaatste presenteren! Alsof mensen dan nog willen luisteren...
Ook moeten we tijdens het openingsnummer met een stom portret voor ons hoofd zitten en moeten we ook gaan zingen bij het slotnummer. Aargh!

Ik hoop maar dat het zo voorbij is en ik niet vergeet wat ik wilde zeggen (aangezien ik niet zo'n ster ben in presenteren). Maar misschien wordt het ook wel allemaal wel leuk.
Like my momma said: 'Maar niet te veel verzetten, want je moet het toch doen.'

Wens me succes!