- Ongeveer 2 jaar geleden -
Het was vroeg in de ochtend.
Mijn broer blies een wolkje uit als hij ademde. Hij pakte kranten uit zijn fietstas toen zijn blik op zijn schoen viel. Een klein witgrijs bolletje met kraaloogjes keek hem aan. Hij pakte het op en het bleef rustig zitten. Mijn broer stopte het maar in zijn zak en toen hij thuiskwam, deed hij het in een doosje. Omdat het die week ging vriezen mochten we het houden en mijn broer kocht diezelfde dag nog een kooi, hooi en eten.
Sindsdien hadden we een hamster in huis.
We noemden haar Noushka, ten slotte was ze een Russische dwerghamster. Al snel merkte we dat ze een eigen karakter had. Ze was actief, trok zich van niets aan en was kieskeurig. Het liefst at ze zonnebloempitjes of maden. Agressief trok ze deze uit je vingers als je die aan haar gaf en knabbelde ze snel op. Haar favoriete slaapplek was
haar bloempot. Dan trok ze allerlei materiaal de bloempot in en sliep daartussen.
Ze was een leuk speeltje voor de katten, daarom moest de deur ook dicht blijven. Een keer was dat niet het geval. Een van de katten had zitten kijken hoe Noushka in haar radje rende of omhoog klom in haar kooi. Ze lette nooit zo goed op en de kat wilde met haar spelen, gevolg: het uiterlijk van een horror-hamster. Haar hele wang lag open
en je kon haar tanden zien zitten! Gelukkig was dit helemaal genezen.
Eigenlijk was ze een echte stunthamster. Ze klom vaak omhoog in de kooi en ging aan het 'plafond' hangen. Dan liet ze zich naar beneden storten. Keer op keer. Best komisch. En misschien ken je ze wel: hamsterballen. Een doorzichtige bal met een deurtje erin, zodat een hamster door de hele kamer kan rennen. Af en toe liet ik haar hierin. Dan knalde ze met een noodgang overal tegenaan en pestte ze de katten door tegen ze op te rollen. Het zou me niets verbazen als ze het leuk vond om van de trap af te rollen…
Maar dat is verleden tijd.
Ik werd al een paar dagen niet meer wakker gehouden door een piepend radje. Ik hoorde geen geritsel meer tussen het hooi of het tikken van de waterfles. Toen we keken lag Noushka, de kleine witte hamster met haar pootjes omhoog onder haar radje. Dood.
Nu ligt ze begraven in de tuin, samen met een paar muizen die de katten gevangen hadden. Tsja, zo is de natuur en het leven is hard. Wie weet kijkt ze nu wel glimlachend vanuit de hamster-hemel op ons neer. In ieder geval, Noushka: rust in vrede.
Het was vroeg in de ochtend.
Mijn broer blies een wolkje uit als hij ademde. Hij pakte kranten uit zijn fietstas toen zijn blik op zijn schoen viel. Een klein witgrijs bolletje met kraaloogjes keek hem aan. Hij pakte het op en het bleef rustig zitten. Mijn broer stopte het maar in zijn zak en toen hij thuiskwam, deed hij het in een doosje. Omdat het die week ging vriezen mochten we het houden en mijn broer kocht diezelfde dag nog een kooi, hooi en eten.
Sindsdien hadden we een hamster in huis.
We noemden haar Noushka, ten slotte was ze een Russische dwerghamster. Al snel merkte we dat ze een eigen karakter had. Ze was actief, trok zich van niets aan en was kieskeurig. Het liefst at ze zonnebloempitjes of maden. Agressief trok ze deze uit je vingers als je die aan haar gaf en knabbelde ze snel op. Haar favoriete slaapplek was
haar bloempot. Dan trok ze allerlei materiaal de bloempot in en sliep daartussen.
Ze was een leuk speeltje voor de katten, daarom moest de deur ook dicht blijven. Een keer was dat niet het geval. Een van de katten had zitten kijken hoe Noushka in haar radje rende of omhoog klom in haar kooi. Ze lette nooit zo goed op en de kat wilde met haar spelen, gevolg: het uiterlijk van een horror-hamster. Haar hele wang lag open
en je kon haar tanden zien zitten! Gelukkig was dit helemaal genezen.
Eigenlijk was ze een echte stunthamster. Ze klom vaak omhoog in de kooi en ging aan het 'plafond' hangen. Dan liet ze zich naar beneden storten. Keer op keer. Best komisch. En misschien ken je ze wel: hamsterballen. Een doorzichtige bal met een deurtje erin, zodat een hamster door de hele kamer kan rennen. Af en toe liet ik haar hierin. Dan knalde ze met een noodgang overal tegenaan en pestte ze de katten door tegen ze op te rollen. Het zou me niets verbazen als ze het leuk vond om van de trap af te rollen…
Maar dat is verleden tijd.
Ik werd al een paar dagen niet meer wakker gehouden door een piepend radje. Ik hoorde geen geritsel meer tussen het hooi of het tikken van de waterfles. Toen we keken lag Noushka, de kleine witte hamster met haar pootjes omhoog onder haar radje. Dood.
Nu ligt ze begraven in de tuin, samen met een paar muizen die de katten gevangen hadden. Tsja, zo is de natuur en het leven is hard. Wie weet kijkt ze nu wel glimlachend vanuit de hamster-hemel op ons neer. In ieder geval, Noushka: rust in vrede.
