Schrijven

Drie jongeren zitten op een stoeprand voor de snackbar.
De andere twee staan in de lange rij. Het is druk. Mensen staan leunend op een been te wachten. Er zucht iemand. Er wordt gelachen. In de snackbar is het vast warm. Buiten valt dat wel mee. Een chagrijnige, oude vrouw snouwt of de drie opzij willen gaan. Zo beleefd mogelijk staan ze op en gaan vervolgens weer net zo zitten als daarvoor. Binnen wordt een bestelling geroepen. Niet die van hun. Ze wachten. Er komt een auto aangereden. Een man en een vrouw stappen uit en slaan de deur dicht. De man pakt de vrouw bij haar schouder en vraagt: 'En, wat wil jij hebben, schat?' Iedereen is stil. Sommige mensen in de rij kijken even om. Het meisje wat op de grond zit kijkt op. Schat? Ik kijk naar de vrouw. Ze merkt niets. Ze merkt niet dat het plotseling stil is en iedereen naar haar kijkt. Of doet ze dat wel?

Een vrouw schuift de stoel aan de kant.
Ze pakt haar mop in twee handen en dweilt het stukje vloer. Aan de andere kant van de kamer zit een meisje op de bank. In kleermakerszit in het midden van de tweepersoonsbank. Met een boek op haar shoot en in een hand een appel. Ze neemt een hap. De vrouw loopt verder de kamer door. Ze mist een paar stukjes. Het meisje slaat een bladzijde om. Ze kijkt even naar de vrouw, maar zegt niets. Wat zou je tegen een schoonmaakster moeten zeggen? Wat zou er in haar hoofd rondgaan? Zou er wel iets in haar hoofd rondgaan? Ik concentreer me weer op mijn boek. En ik neem nog een hap uit mijn appel. Zou zij van appels houden?

Ik denk niet dat de vrouw door had dat mensen naar haar keken of moesten lachen om haar man. Voor haar is het waarschijnlijk doodnormaal dat hij haar 'schat' noemt. Hij houdt van haar. En dat weet ze. Daarom gaan ze samen iets bij de snackbar halen. Omdat ze alles samen willen doen.
De huisvrouw zal vast wel van appels houden. Bijna iedereen doet dat. Maar ik zal nooit weten of er iets in haar hoofd omging, op dat moment. Soms denk je ook gewoon even aan helemaal niets. Soms aan veel te veel. Ik ga veel te diep op dingen in. Ik denk soms te veel na. Ik ben nieuwsgierig naar andere mensen. Ik bedenk overal een heel verhaal bij. Misschien is het leven wel één groot verhaal. Dan is God de schrijver. Als je gelooft in een God. Elke dag, elke daad, elke gedachte is een nieuwe bladzijde, alinea of regel uit jouw boek.
...ogen gleden over het beeldscherm. Het was alsof er iemand in je hoofd keek. Alles wat je zei, deed of dacht was niet langer verborgen voor anderen. Het stond plotseling op papier...
Jouw leven is dus maar een verhaal. Een verzinsel van iemand die maar wat schrijft. Wie ben ik dan? Een bijrol? Maar in mijn verhaal ben ik de hoofdpersoon en jij de bijrol. Of bestaat jouw verhaal eigenlijk niet? Zoals ik al zei, bedenk ik overal een verhaal bij. Ik ben voor even een schrijver van iemands leven. Ik bedenk dat de man en de vrouw alles samendoen en ik bedenk of de huisvrouw van appels houdt. Maar echt zeker zal ik het nooit weten. Niet op dit moment tenminste.
Wat ik hiermee wil zeggen? Helemaal niets. Ik had zin om iets te schrijven. Een stukje uit jouw verhaal, de tijd dat jij dit leest. Dat komt ook op papier te staan. Het is aan jou wat je ermee doet, of je erover nadenkt of lachend het venster wegklikt. Het is ten slotte jouw verhaal.

Porcupine Tree

Woensdag 27 september 2006

Het nieuwe schooljaar is al weer een tijdje begonnen, maar zoals altijd smeet ik mijn tas op de grond en kroop achter m'n computer toen ik thuis kwam uit school. Snel wat huiswerk gemaakt, mezelf opgeknapt en gegeten. Want 's avonds gingen we naar Porcupine Tree!
Het werd een soort familie-uitje, maar niet een zoals de meeste families zouden doen. Ik baalde wel. Ik wilde meteen uit school naar A'dam, maar aangezien ik gevangen ben voor een tijdje in mijn huis, kon dat niet. Maarja, de middag ging snel voorbij en voor ik het wist stonden we met z'n allen voor Paradiso.
Ik had al zo het idee dat ik de jongste zou zijn, maar toen ik zag wat voor mensen er stonden te wachten moest ik wel lachen. Dikke, kale mannen met een bril of grote mannen met lang haar in een staart. Echte rockers, haha.
Toen we naar binnen liepen stond het al helemaal vol. We bleven maar een beetje achteraan staan 'genieten' van het voorprogramma. De band heette Paatos en ze waren... heel enthousiast. Niet dus. De pianist leek zowat in slaap te vallen en de gitarist stond er ook maar een beetje bij. De zangeres kon alleen maar schreeuwen en de drummer was hyperactief. Volgens mij was iedereen een beetje opgelucht toen het podium af gingen.
En even later waren ze er: *trommelgeroffel* Porcupine Tree! De eerste helft van het concert speelden ze nieuwe nummers. Na een kleine pauze en begonnen ze met oude nummers. Alleen kende ik die ook niet of ze kwamen maar vaag bekend voor.... En ik kon de band ookal niet zien door al die grote mensen die voor me stonden, dus keek ik maar naar het scherm dat boven het podium hing. Er werden ontzettend spacende beelden op vertoond. Geweldig voor de mensen naast ons die knetterstoned waren. Ondanks ik de nummers niet kende, vond ik ze wel heel goed. Een mix van progressive rock, psychedelia, ambient en metal.
Gelukkig had ik nog iets om op te letten. Iemand die ook eigenlijk niet zoveel kende. Dus waren we maar mensen een beetje aan het uitlachen en steeds maar opzij gaan voor passerende mensen, die trouwens heel vervelend werden.
Het geluid was wel geweldig. Porcupine Tree speelde echt ontzettend goed live. En de zanger was zo vet met z'n lange haar voor z'n gezicht! Bovendien heeft hij een geweldige stem. Het gebouw gaf er een extra sfeer aan met de mooie verlichting.
En uiteindelijk, kwamen er twee nummers die ik kende: Trains en Blackest Eye, yay! Perfecte afsluiting van de avond. Helemaal happy kwamen we het concertgebouw weer uit. Ik wilde nog niet naar huis. Maarja, de volgende dag weer school, weer terug naar het 'normale' leven. Zucht.
In ieder geval vond ik het een hele leuke avond, if you know what I mean. ;-)