Vraagteken

Waar ben ik mee bezig?

Waarom denk ik hierover na?

Wat bereik ik ermee

en met Wie?

Wanneer houdt het op?

Hoe kan ik er eigenlijk mee stoppen?

Waar ben ik eigenlijk mee bezig...

R.I.P.

- Ongeveer 2 jaar geleden -

Het was vroeg in de ochtend.
Mijn broer blies een wolkje uit als hij ademde. Hij pakte kranten uit zijn fietstas toen zijn blik op zijn schoen viel. Een klein witgrijs bolletje met kraaloogjes keek hem aan. Hij pakte het op en het bleef rustig zitten. Mijn broer stopte het maar in zijn zak en toen hij thuiskwam, deed hij het in een doosje. Omdat het die week ging vriezen mochten we het houden en mijn broer kocht diezelfde dag nog een kooi, hooi en eten.

Sindsdien hadden we een hamster in huis.
We noemden haar Noushka, ten slotte was ze een Russische dwerghamster. Al snel merkte we dat ze een eigen karakter had. Ze was actief, trok zich van niets aan en was kieskeurig. Het liefst at ze zonnebloempitjes of maden. Agressief trok ze deze uit je vingers als je die aan haar gaf en knabbelde ze snel op. Haar favoriete slaapplek was
haar bloempot. Dan trok ze allerlei materiaal de bloempot in en sliep daartussen.
Ze was een leuk speeltje voor de katten, daarom moest de deur ook dicht blijven. Een keer was dat niet het geval. Een van de katten had zitten kijken hoe Noushka in haar radje rende of omhoog klom in haar kooi. Ze lette nooit zo goed op en de kat wilde met haar spelen, gevolg: het uiterlijk van een horror-hamster. Haar hele wang lag open
en je kon haar tanden zien zitten! Gelukkig was dit helemaal genezen.
Eigenlijk was ze een echte stunthamster. Ze klom vaak omhoog in de kooi en ging aan het 'plafond' hangen. Dan liet ze zich naar beneden storten. Keer op keer. Best komisch. En misschien ken je ze wel: hamsterballen. Een doorzichtige bal met een deurtje erin, zodat een hamster door de hele kamer kan rennen. Af en toe liet ik haar hierin. Dan knalde ze met een noodgang overal tegenaan en pestte ze de katten door tegen ze op te rollen. Het zou me niets verbazen als ze het leuk vond om van de trap af te rollen…

Maar dat is verleden tijd.
Ik werd al een paar dagen niet meer wakker gehouden door een piepend radje. Ik hoorde geen geritsel meer tussen het hooi of het tikken van de waterfles. Toen we keken lag Noushka, de kleine witte hamster met haar pootjes omhoog onder haar radje. Dood.
Nu ligt ze begraven in de tuin, samen met een paar muizen die de katten gevangen hadden. Tsja, zo is de natuur en het leven is hard. Wie weet kijkt ze nu wel glimlachend vanuit de hamster-hemel op ons neer. In ieder geval, Noushka: rust in vrede.

Zondag's openbaar vervoer

zon·dag (de ~ (m.))
1 zevende dag van de week, voor christenen de dag des Heren [voor 1976 de eerste dag van de week]

open·baar (bn.)
1 algemeen bekend => notoir, publiek, publiekelijk; <=> geheim
2 voor iedereen toegankelijk => algemeen, publiek; <=> particulier, privé
3 van de overheid uitgaande

ver·voer (het ~)
1 overbrenging, transport


Zondag vind ik altijd een rare dag. Je hebt dan nog wel vrij, maar weet dat je de volgende dag naar school of naar je werk moet. Het is zonde om te lang uit te slapen (dan kun je niet zo veel meer doen) en je kan niet te laat thuiskomen (je moet de volgende dag vroeg op). Vooral deze zondag was raar.
Het begon al vroeg. Ik had afgesproken om naar Amsterdam te gaan, dus stond ik op tijd op het perron. Normaal is het bij ons op het perron in Koog a/d Zaan nogal leeg... maar vanochtend scharrelde er allemaal kleine kindertjes rond en stond het vol moeders/vaders met buggies. Ik stapte de trein in waar nog meer kindertjes waren. Ik vond het een beetje vreemd, maar aangekomen in A'dam begreep ik het. Toen ik op de bus wilde stappen, reed deze niet in verband met de aankomst van Sinterklaas. Aha, vandaar al die kinderen. Ik zuchtte diep en ging maar lopen (onderweg kwam ik nog een stuk of 4 bakfietsen met verklede pietjes tegen).
Later die dag was ik van plan om naar een andere locatie in A'dam te gaan. De bussen reden nog steeds niet, dus ik moest wéér gaan lopen. Gelukkig zag ik plotseling ergens een bus die de goede kant op ging en werden mijn benen gespaard.
Weer op het centraal aangekomen ging ik op zoek naar de goede trein. Deze vond ik snel en toen ik instapte zag ik dat het nogal druk was. Een stuk of 10 kleine, gillende, rondrennende kindjes vormden een blokkade naar de vrije plaatsen. Ik weet niet meer hoe ik er langs ben gekomen, maar was ontzettend blij toen ik de trein weer uit mocht (ze begonnen nog harder te gillen ('Daar! Daar! Nee, da-haar!') toen we langs de chocolade fabriek reden, omdat ze allemaal het verschil tussen links en rechts nog niet wisten en zaten te bonken met de klapstoelen).
Omdat het zondag was, moest ik vroeg thuis zijn (voor het eten al), dus was ik om een uur of 6 aan mijn terugreis begonnen. Voor de eerste keer stond ik op tijd op het perron en miste ik geen trein. Alleen kwam ik er (te laat) achter dat het de verkeerde trein was. Ik was verdiept in m'n boek toen ik plotseling station Haarlem hoorde. Haarlem?! Dat is geen Koog Bloemwijk... Ik stapte snel uit en stond daar in de kou, al te laat voor het eten. In totaal heb ik 3 kwartier buiten zitten wachten voor een treinreisje van maar een half uurtje. Ik kwam een uur later thuis dan gepland, verkleumd thuis.
Wat hou ik toch van het openbaar vervoer en vooral op zondag. Nou ja, ik ben tenminste wel verder in m'n boek gekomen.

Schrijven

Drie jongeren zitten op een stoeprand voor de snackbar.
De andere twee staan in de lange rij. Het is druk. Mensen staan leunend op een been te wachten. Er zucht iemand. Er wordt gelachen. In de snackbar is het vast warm. Buiten valt dat wel mee. Een chagrijnige, oude vrouw snouwt of de drie opzij willen gaan. Zo beleefd mogelijk staan ze op en gaan vervolgens weer net zo zitten als daarvoor. Binnen wordt een bestelling geroepen. Niet die van hun. Ze wachten. Er komt een auto aangereden. Een man en een vrouw stappen uit en slaan de deur dicht. De man pakt de vrouw bij haar schouder en vraagt: 'En, wat wil jij hebben, schat?' Iedereen is stil. Sommige mensen in de rij kijken even om. Het meisje wat op de grond zit kijkt op. Schat? Ik kijk naar de vrouw. Ze merkt niets. Ze merkt niet dat het plotseling stil is en iedereen naar haar kijkt. Of doet ze dat wel?

Een vrouw schuift de stoel aan de kant.
Ze pakt haar mop in twee handen en dweilt het stukje vloer. Aan de andere kant van de kamer zit een meisje op de bank. In kleermakerszit in het midden van de tweepersoonsbank. Met een boek op haar shoot en in een hand een appel. Ze neemt een hap. De vrouw loopt verder de kamer door. Ze mist een paar stukjes. Het meisje slaat een bladzijde om. Ze kijkt even naar de vrouw, maar zegt niets. Wat zou je tegen een schoonmaakster moeten zeggen? Wat zou er in haar hoofd rondgaan? Zou er wel iets in haar hoofd rondgaan? Ik concentreer me weer op mijn boek. En ik neem nog een hap uit mijn appel. Zou zij van appels houden?

Ik denk niet dat de vrouw door had dat mensen naar haar keken of moesten lachen om haar man. Voor haar is het waarschijnlijk doodnormaal dat hij haar 'schat' noemt. Hij houdt van haar. En dat weet ze. Daarom gaan ze samen iets bij de snackbar halen. Omdat ze alles samen willen doen.
De huisvrouw zal vast wel van appels houden. Bijna iedereen doet dat. Maar ik zal nooit weten of er iets in haar hoofd omging, op dat moment. Soms denk je ook gewoon even aan helemaal niets. Soms aan veel te veel. Ik ga veel te diep op dingen in. Ik denk soms te veel na. Ik ben nieuwsgierig naar andere mensen. Ik bedenk overal een heel verhaal bij. Misschien is het leven wel één groot verhaal. Dan is God de schrijver. Als je gelooft in een God. Elke dag, elke daad, elke gedachte is een nieuwe bladzijde, alinea of regel uit jouw boek.
...ogen gleden over het beeldscherm. Het was alsof er iemand in je hoofd keek. Alles wat je zei, deed of dacht was niet langer verborgen voor anderen. Het stond plotseling op papier...
Jouw leven is dus maar een verhaal. Een verzinsel van iemand die maar wat schrijft. Wie ben ik dan? Een bijrol? Maar in mijn verhaal ben ik de hoofdpersoon en jij de bijrol. Of bestaat jouw verhaal eigenlijk niet? Zoals ik al zei, bedenk ik overal een verhaal bij. Ik ben voor even een schrijver van iemands leven. Ik bedenk dat de man en de vrouw alles samendoen en ik bedenk of de huisvrouw van appels houdt. Maar echt zeker zal ik het nooit weten. Niet op dit moment tenminste.
Wat ik hiermee wil zeggen? Helemaal niets. Ik had zin om iets te schrijven. Een stukje uit jouw verhaal, de tijd dat jij dit leest. Dat komt ook op papier te staan. Het is aan jou wat je ermee doet, of je erover nadenkt of lachend het venster wegklikt. Het is ten slotte jouw verhaal.

Porcupine Tree

Woensdag 27 september 2006

Het nieuwe schooljaar is al weer een tijdje begonnen, maar zoals altijd smeet ik mijn tas op de grond en kroop achter m'n computer toen ik thuis kwam uit school. Snel wat huiswerk gemaakt, mezelf opgeknapt en gegeten. Want 's avonds gingen we naar Porcupine Tree!
Het werd een soort familie-uitje, maar niet een zoals de meeste families zouden doen. Ik baalde wel. Ik wilde meteen uit school naar A'dam, maar aangezien ik gevangen ben voor een tijdje in mijn huis, kon dat niet. Maarja, de middag ging snel voorbij en voor ik het wist stonden we met z'n allen voor Paradiso.
Ik had al zo het idee dat ik de jongste zou zijn, maar toen ik zag wat voor mensen er stonden te wachten moest ik wel lachen. Dikke, kale mannen met een bril of grote mannen met lang haar in een staart. Echte rockers, haha.
Toen we naar binnen liepen stond het al helemaal vol. We bleven maar een beetje achteraan staan 'genieten' van het voorprogramma. De band heette Paatos en ze waren... heel enthousiast. Niet dus. De pianist leek zowat in slaap te vallen en de gitarist stond er ook maar een beetje bij. De zangeres kon alleen maar schreeuwen en de drummer was hyperactief. Volgens mij was iedereen een beetje opgelucht toen het podium af gingen.
En even later waren ze er: *trommelgeroffel* Porcupine Tree! De eerste helft van het concert speelden ze nieuwe nummers. Na een kleine pauze en begonnen ze met oude nummers. Alleen kende ik die ook niet of ze kwamen maar vaag bekend voor.... En ik kon de band ookal niet zien door al die grote mensen die voor me stonden, dus keek ik maar naar het scherm dat boven het podium hing. Er werden ontzettend spacende beelden op vertoond. Geweldig voor de mensen naast ons die knetterstoned waren. Ondanks ik de nummers niet kende, vond ik ze wel heel goed. Een mix van progressive rock, psychedelia, ambient en metal.
Gelukkig had ik nog iets om op te letten. Iemand die ook eigenlijk niet zoveel kende. Dus waren we maar mensen een beetje aan het uitlachen en steeds maar opzij gaan voor passerende mensen, die trouwens heel vervelend werden.
Het geluid was wel geweldig. Porcupine Tree speelde echt ontzettend goed live. En de zanger was zo vet met z'n lange haar voor z'n gezicht! Bovendien heeft hij een geweldige stem. Het gebouw gaf er een extra sfeer aan met de mooie verlichting.
En uiteindelijk, kwamen er twee nummers die ik kende: Trains en Blackest Eye, yay! Perfecte afsluiting van de avond. Helemaal happy kwamen we het concertgebouw weer uit. Ik wilde nog niet naar huis. Maarja, de volgende dag weer school, weer terug naar het 'normale' leven. Zucht.
In ieder geval vond ik het een hele leuke avond, if you know what I mean. ;-)

Zeilen

Inmiddels is het de zoveelste keer dat ik heb gezeild op onze zeilboot de Zeeschuimer, maar dit keer zal ik er verslag van doen. In ons logboek houden we bij hoe de dagen verliepen. Het meeste schreef mijn moeder en af en toe schreef ik of René wat. Hier het verslag van onze afgelopen zeilreis.

Woensdag, 16 augustus: van Marken naar Schardam
Willy: Na een ochtend thuis; inpakken, laatste boodschappen, films halen, naar Marken. Elaine had bij Loeke geslapen met Thomas en Ria's linzensoep gegeten. Om 14.00 waren we op het water. Nu 15.45 met halve wind en 2 knopen omhoog. Het wordt Schardam want veel verder zullen we vandaag niet komen, ondanks de Botterfok die we erop hebben gezet. Overigens niet door het blokje, maar flink ruim naar buiten. Zoekend naar de juiste positie van de zeilen en zwaard komen we gestaag verder. Tegen de tijd dat wij nog anderhalve mijl moeten varen wordt het erg donker boven ons, in de verte zien we regen vallen. We besluiten snel de zeilen te strijken en het laatste stukje op de motor te doen. De wind trekt aan en met grote snelheid, mede door de stroom, varen we het kanaal in. De ligplaats naast het bekende platbodempje drijven we voorbij en 5 plekken verder lukt het een steigerplaatsje te bemachtigen. Wat hard heen en weer gemanouvreerd door de stroom, gelukkig geen echte schade. Na een biertje en wat kitwerkzaamheden spaghetti carbonara gegeten (vegetarisch voor Elaine) met een salade. De wind trekt nog meer aan en ik zie weerlicht, prachtig oranje, boven het water. Als de wind blijft waaien uit de huidige richting is het morgen erg lastig naar Enkhuizen te varen, dat is pal tegenwind. Maar we zien wel! In ieder geval zitten wij nu gezellig bij kaarslicht te lezen, schrijven en I- podspelletjes te doen.

Donderdag, 17 augustus: van Schardam naar Hoorn
Willy: Redelijk geslapen, tot half 10. Het was een rustige nacht en de wind is naar het oosten gedraaid. Ongunstig voor ons doel: Enkhuizen of Broekerhaven. Om 11.00 vertrokken met de gewone fok erop. Het is lichtbewolkt met een waterig zonnetje. Inmiddels 15.00, zonnig, heet en geen wind. Een uur geleden hebben we besloten om te keren en op Hoorn af te koersen. Met een 1,2 knp gaat het niet snel. Elaine heeft Daniël op de hoogte van onze komst gebracht en hij wacht ons op in de haven. Na 2-3 jaar zijn we dan eindelijk met Elaine eens in Hoorn. We zien wel vanuit het zuiden wolken komen dus uiteindelijk zou het nog wel eens wind en regen kunnen worden. Maar dan liggen wij wellicht al in de haven. Voorlopig hoor ik vliegtuigen en niet zoals gistermiddag onweer. Om 16.00 liggen we vast aan een schokker aan de kade. Beetje druk maar aan de 'park-kant' lagen geen platbodems. Daniël is bijna gelijk met ons in de haven, met splinternieuwe semie-acoustische gitaar. Heel nuttig want zo voorkomen wij dat ongewenste passanten tegen ons aanleggen. Na een biertje gaan Elaine & Daniël eem stukje wandelen om elkaar te vertellen wat er zoal de laatste weken is gebeurd. René is een slangetje voor de oliepomp aan het kopen zodat de olie en het filter vervangen kan worden. De meneer die langs loopt bekijk ik nog eens. Hé, die ken ik; René. Na het eten naar de kermis; René en ik in het reuzenrad. Elaine en Daniël naar Swaf waar een bandje zou optreden.

Vrijdag, 18 augustus: van Hoorn naar Broekerhaven
Willy: Vanmorgen vroeg wat regen en alles bleef lang rustig. Croissantje gehaald bij de havenwinkel. Buiten bleek er een stevige oostenwind te staan, dus dat werd stuiteren, vooral op het voordek. Dit keer ging het sneller, maar voor de wind (het laatste stuk) was wel opletten. Het laatste stuk de fok eraf want wie stond door de hoge golven wel erg te klapperen. Broekerhaven werd door betonning aangegeven, vlak voor Enkhuizen. De kleine haven bestond uit (te) kleine boxen voorin en we hebben de boot aan de Kade gelegd en met de havenmeester overlegd. Die had helemaal achterin langs de kade een mooit plekje t.o.v. kantoortje en rustiger wat de golven betreft. En zelfs dan lagen we te dansen. Zodirect gaan we naar Enkhuizen lopen (+- 20 min) daar is in de haven een feest vanwege 650 jaar stadsrechten.
Elaine: Inderdaad, na een vrij heftige tocht met veel regen, wind en golven kwamen we aan in Broekerhaven. Een klein haventje met boxen, omringt door het Ijselmeer, een weg en bossen. We pasten niet in een van de boxen, dus nu liggen we aan de andere kant. Eind van de middag klaarde het weer op en scheen er een lekker zonnetje. We besloten naar Enkhuizen te gaan, wat vanaf hier 40 minuten lopen was. Iets langer dan er was gezegd. In Enkhuizen werd het 650 jaar bestaan gevierd met vlaggetjes, historische scheepjes en entertainment. Wie liepen net de haven in toen de Eensgezindheid binnen kwam varen. Mam herkende hem eerst niet, maar toen een van de honden begon te blaffen wisten we het zeker. Op het terras van 't Ankertje hebben we een biertje gedronken en daarna gegeten in Dikke Mik. Als nagerecht dronken we buiten een kopje koffie, thee en Bailey's voor mij. Voor het terrasje lag een indrukwekkend schip, volbehangen met spotlights, een touwbrug, kooien en ringen: een theaterboot. Voor een tientje kon je op een klapstoeltje gaan zitten (of je bracht er zelf een mee) en genieten van het toneelstuk. Wij bleven gewoon even toekijken vanaf het terras. Net toen er gevraagd werd of je je mobiel uit wilde schakelen werd ik gebeld of we in Medemblik waren en of iemand even langs kon komen... Sorry, maar we zijn in Enkhuizen! Maargoed, de tien minuten die ik van het toneelstuk heb gezien, vond ik erg mooi. Er dansten mensen met vuur, er hing iemand in een net en er werd gezongen. Maar omdat het nog een stuk lopen was weer terug naar de boot, besloten we te gaan. Toen we op de helft waren keek ik omhoog naar de lucht. Het zag eruit alsof iemand duizenden diamanten had uitgestrooid over een blauwe deken. Ik keek net een paar seconden en zag een vallende ster. Nu lig ik te schrijven in het vooronder. Zo heerlijk slapen op deze schommelende boot. Ik ben benieuwd wat morgen ons zal gaan brengen.

Zaterdag, 19 augustus: van Broekerhaven naar Wijdenes
René: Het is weer Wijdenes geworden! De donder rommelt boven ons. In mij rommelt de donder ook. Kom je eens een Marker tegen, ram je zijn schip! Gelukkig dat Jan van Altema het kan relativeren, fidele vent. Z'n wief lijkt wat stugger en chagrijniger, los van de botsing. Ze was altijd al een beetje afstandelijk. Misschien vanwege Frits ofzo. Hoe dan ook, vanmorgen was de vraag: 'To sail or not to sail?' Er stond een pittige 4/5 zuidwester. In Broekerhaven lig je dan aan lage wal. De ervaring van gister bij het aankomen, dansen en stampen, leek niet zo aantrekkelijk voor uitzicht. Het het boodschappen doen (Spar, zoals overal aanwezig) gaf het heerlijke weer, zonnetje en prima temperatuur toch de doorslag. Maardan, welke kant op? Het weer voor zondag ziet er niet geweldig uit, dus alvast een slag naar beneden maken lijkt mij een goed idee, maar dat betekend wel hoog aan de wind kruizen en maar zien of je ergens komt. Toch maar doen. Eerst motoren met gereefd zeil en kleine fok. Schiet voor geen meter op. Elke slag die we maken brengt ons weer terug waar we vandaag komen! Dan maar motor erbij, gelukkig start deze de laatste tijd prima. Na verloop neemt de wind af en lijkt de grotere fok toch een beter optie. Diverse prachtige lemmeraken met halfwinders uit komen ons tegemoet. Horen bij een zeilrace, de 'Flevorace', volgens Jan v A. Na een paar slagen met de motor lijken we een koers te kunnen zeilen die ons naar Schardam kan brengen. Maar voordat we de Appelhoek kunnen nemen, blijkt dat we recht op Wijdenes afgaan. Lijkt ons vanwege snelheid en koers beste optie. Tot onze verassing lag er dus een marker (MK 7) in de haven. Leek een goed idee daar langs zij te gaan. Kop in de wind en achteruit er langs. Helaas moet na achteruit een vooruit komen! Verstandsverbijstering, méér achteruit... 'Waarom luistert het schip niet?' Tsja, achteruit is dus niet vooruit. Zodoend: boink! Achterrand tegen voorhuid van de aak. Gelukkig alleen wat verfschade, maar toch lullig, omdat het manouvreren juist prima gaat. Nogmaals Jan nam het tof op, maar ik blijf wel een wat katerig gevoel houden! Zal wel slijten, hoort erbij kan gebeuren, etc, etc. Het dondert, maar blijft droog. De gewonde duif die aan kwam vliegen is weer uitgezet. Straks de emmer ff controleren of de duif al weg is. Dus ook weer een goede daad verricht! Elaine wel te verstaan! De havenmeester is er, dus maar die portomonnee trekken.

Zondag, 20 augustus: van Wijdenes naar Marken
Willy: Wakker geworden door huilende wind, regen en onweer. Geen fijn vooruitzicht. Gisteravond kwam Jaap Stens, kennis van Frits en richter van het kompas, aan boord. Veel verhalen over zijn tijd als kapitein. Hij woont t.o.v. de haven, maar niet in de riante boerderij. Ondanks de negatieve verhlaen van de vorige havenmeester, een aardige man. Om 11.00, ondanks de regen, toch besloten te vertrekken. Het begong nóg harder te regenen en bijna vastzittend in het riet, raak ik onder de indruk van de hoge golven die over de dam spatten. Dit is écht ruig! Harde wind, hoge golven, heel veel regen, slecht zicht en veel kruizende schepen bepalen 3 uur lang onze tocht. Recht tegen de wind in naar Marken. Soms lijkt het even te verbeteren, maar even later is het weer bar een boos. De motor doet het gelukkig prima, ookal is er veel rook door opspattend water met diesel dat op de hete motor verbrand. Trots op Elaine die deze 'perfecte' storm zonder piepen doorstaan heeft. Moe maar in goede stemming zijn we eind van de middag thuis.
Elaine: Eerlijk gezegd vond ik die 'storm' best gaaf. Het water kwam het gangboord op stromen en de punt verdween in de golven. Mam moest telkens aan de film 'The Perfect Storm' denken. Eerst zat ik binnen, maar zodra we het grote en woeste water op voeren ging ik, in regenpak, naar buiten. Anders zou ik denk ik even later er kotsend en zonder regenpak naar buiten zijn gerend. Na een uur werd het wel afzien. Koud en nat. En dus die kruizende boten. Het engst van alles vond ik het op ramkoers zitten met andere boten. Brr... Gelukkig waren we niet (nog een keer) gebotst en kwamen we veilig aan in Marken. Daar zag ik na meer dan een jaar de leuke overbuurjongen, die Noor, Loeke en ik Peter Pan hadden genoemd (want onze buurman was kapitein Haak). Snel even afgewassen, alles opgeruimd en de auto ingeruimd. Zo zaten we weer veilig in de auto, op weg naar huis. Inmiddels is het 17.45, maandag, maar nog steeds zit ik te schommelen.

Foto's: My Space

Kriskras 2006

De kriskras is een zesdaagse survival reis in de Belgische Ardennen van school voor de 3e-klassen. Zes dagen lopen met een rugzak op je rug. Zwervend in de buurt van Barvaux en Durbuy worden verschillende programma onderdelen uitgevoerd en wordt er iedere nacht op een andere locatie overnacht.

Dag 1: Cool!
Om 3.00 uur 's nachts ging de wakker. "Nee," kreunde ik. Ik sloeg op m'n wekker, die 5 minuten later weer afging. Uiteindelijk stapte ik maar uit bed en trok wat kleren aan. Met een slaperig hoofd maakte ik m'n ouders wakker: ik moest gaan. Ik pakte m'n loodzware rugtas op, die de dag van tevoren al helemaal was ingepakt en friemelde mezelf eronder. Rond 4.00 uur kwamen we op het schoolplein aan waar nog veel meer slaperige mensen stonden te wachten. Ik zocht groep 3 op en we gingen de bus in. Ouders zwaaiden hun kinderen uit toen de bussen wegreden. Kriskras was begonnen.
De meeste mensen lagen lekker te slapen, terwijl ik wazig voor me uit zat te staren. Ik kon niet slapen. Op de radio draaide ze The Circle Of Life van Elton John en Better Days van The Goo Goo Dolls. Ik moest aan thuis denken. De problemen die ik voor 6 dagen achter me liet. Tenminste dat dacht ik.
Om 7.00 uur stopten we. Even een plas/rook-pauze zal ik maar zeggen. Maar al snel gingen we weer door met de vermoeiende busreis naar België. Om ongeveer 10.00 uur kwamen we in Barvaux aan. Groep 1 begon al gelijk met de 25-km-loop. Arme stakkers. Wij werden met de bus naar onze eerste bestemming gebracht. Een camping waar we ook de laatste nacht zouden doorbrengen. Daar maakten kennis met onze instructeurs van All Seasons Sports en deden we een aantal teamwork-spellen. We moesten bijvoorbeeld met te korte planken een brug bouwen, elkaar door een spinnenweb tillen en een katapult bouwen. Ons team heette de Beertjes (geen idee wie daar op kwam) en we deden het zeker goed. Ik leerde meteen al wat mensen kennen. Toen we daar klaar waren, moesten we een stuk lopen met onze rugzakken achterop. We kwamen erachter dat dat niet zo leuk is... Maar goed, we kwamen aan bij een grote, open plek met hoge muren eromheen. Overal hingen touwen en haken. Een aantal instructeurs met veel haken en riemen aan hun broek stonden ons op te wachten voor de eerste spannende activiteit: abseilen, toggelen en de Himalaya-brug. De groep werd weer gesplitst en ik begon met het abseilen. Je kon kiezen tussen een lage en een wat hogere. Ik nam de hoge en was verbaasd dat ik het echt totaal niet eng vond. Nu de rest nog. Het klimmen ging ook goed, maar de Himalaya-brug vond ik wat minder leuk. Hij hangt op een enorme hoogte, er toggelen mensen onder je door, je loopt maar op 1 touw en hij wiebelt. Brrr... En dan het toggelen. Het was echt enorm hoog en je valt zegmaar in een diepte. Het leek me eng en volgens die man die daar hielp, moest ik op m'n hurken gaan zitten, bij het randje. Toen ik net zat gaf de man me een duwtje. Ik hield nog net een schreeuw binnen. Maar eigenlijk was het heel leuk. Met een enorme vaart toggel je aan je polsen naar beneden. Alleen bij het afremmen kreeg ik dat ding waar je aan hing tegen m'n hoofd... Gelukkig bestaan er helmen. Toch leer je zo wel je eigen grenzen te overwinnen, wat best cool was.
Aan het eind van de middag moesten we een uur lopen naar onze eerste verblijfplaats: een klein tentenkamp bij de kanoe's en de vlottenbouwplaats. Als avondeten kregen we aardappels, een gehaktbal (voor mij een vega-ding) en iets wat op sperziebonen leek, maar dan iets chemischer groen en rubberachtiger. Daarna mochten we dingen voor onszelf doen en was het al snel bedtijd.

Dag 2: Pissig...
Om half acht werden we door de leiding gewekt. Veel te vroeg... Ontbijten, tassen alvast inpakken en weer een stukje lopen naar de plek waar we vlotten gingen bouwen. Nog een keer verkeerd gelopen, ging lekker. Vlotten bouwen ging als volgt: je kreeg per groepje 5 banden, 2 planken per persoon en touw. Verder moest je het zelf uitzoeken. De meest creatieve vlotten werden er gebouwt. De 1 was wat steviger dan de ander, terwijl die er weer mooier uitzag. Maarja, dat maakte allemaal niet uit, want ze werden toch weer verloot (wat trouwens niet eens nodig was, aangezien iedereen z'n eigen vlot weer had). De vlotten moesten eerst een schud-en-duw-test doorstaan voordat ze in het water mochten. Ons vlot hield het nog aardig.
Als echte piraten hadden we op onze vlot-tocht 2 andere vlotten gekaapt samen met onze partners-in-crime. Aye mate!
Weer aangekomen bij de camping (via de rivier) moesten we de vlotten weer uit elkaar halen. Al dat werk voor niets... Toch was het wel leuk.
Hierna gingen we kanoën. Toen we nog niet eens een kwartier onderweg waren, werden Linette en ik door een paar onhandige mensen tegen de kant aangeduwt en sloegen we om. Gelukkig kwam er snel een redder-in-nood aan en konden we de kanoe leeggooien. Drijfnat voerden we verder. Wel verfrissend, though. De rest van de middag kanoëden we verder en deden overstap-spelletjes. Zo was ik gewisseld en belandde bij iemand anders in de boot. Uitgeput en met slappe armen kwamen we rond etenstijd aan op een nieuwe camping. Daar hebben we illegaal patat gegeten, want we gingen bbq-en (en ze wilden niet dat we al vol zaten ofzo).
Vlak voordat we dus gingen bbq-en, zaten Linette en ik even achter de tenten op een grasveld onze smsjes te lezen. Mobieltjes waren eigenlijk verboden en toen we terug liepen stond Carlos voor onze neus. Oepsie... Weg waren de mobieltjes. Afgepakt. We kregen ze voorlopig niet meer terug. Wij in een pisbui. Gezellige bbq. Kuch. Later nog even met Carlos gepraat en bij het kampvuur gezeten. Nou ja, misschien was het ook wel beter. Het smsen was toch echt té duur vanuit België...

Dag 3: Puf, zweet.
Nog een beetje boos van de vorige dag stonden we vroeg op. We moesten een luchpakket maken, want vandaag zou het de zwaarste dag van de week worden: de 25-km-hike. Bij het idee al kreeg ik hoofdpijn. Wat het nog erger maakte was dat er een nieuw meisje was bijgekomen. Oke, ze is vast wel aardig, alleen ze begon al meteen te zeuren terwijl ze nog helemaal niets had uitgevoerd! En wij hadden er al 2 vermoeiende dagen opzitten. Hehe, hopelijk zou ze na deze dag al volledig uitgeput zijn en vol blaren zitten.
Oke, dat neem ik terug, want dat waren we allemaal. Ze hadden de toeristische-route gekozen: dwars door bossen, struiken met doorns en over spoorwegen. Niet bepaald een prettige wandelroute. Ook waren we verdwaald in een enorm bungalowpark, waar de weg nogal hobbelig was (da's zacht uitgedrukt). In de hitte langs de snelweg wandelen was ook niet fijn en we moesten over schrikkeldraad en tussen de koeien door. Best avontuurlijk moet ik zeggen. Nog steeds staan er allemaal krassen in m'n benen. In de grote pauze (waar iedereen zwaar aan toe was) kregen we een ijsje, yay! Uiteindelijk, na ik schat zo'n 8 uur gelopen te hebben kwamen we aan bij de villa. Ik ben nog nooit zo blij geweest om m'n schoenen uit te mogen trekken. Even lekker gedoucht en toen ging ik met een aantal mensen koken. Eieren, sla en gebakken aardappeltjes maken voor 30 mensen duurt best lang. We hebben 3 uur in de keuken gestaan. Maar het was wel gezellig en vooral relaxed na zo'n zware dag.

Dag 4: Vreemd...
Alsof we gisteren nog niet genoeg gelopen hadden, moesten we vandaag wéér. Alweer die loodzware rugzak op die je schouders pijnigt en alweer pijnlijke voeten, een te warm hoofd en ga zo maar door. Voordat we gingen lopen moesten we in een grote kring komen staan. Ik dacht we gaan een warming-up doen ofzo. Langzaam kwam iedereen met gespreidde armen dichter naar elkaar. Toen snapte ik het: een huge-group-hug!
Maarja, ondanks de knuffel moest het toch een keer komen: onder het lopen stortte ik helemaal in. Als ik 2 minuten had doorgelopen, was ik bij de verzamelplaats. Maar daar kwam ik net te laat achter. Schaam.
Vanaf een km van het vertrek vanuit onze villa, liep een een hond met ons mee. We dachten: 'Oh, die draait zo wel om,' alleen was dat niet het geval. Tot de verzamelplaats was hij meegelopen, wat nogal wat km van zijn huis af lag. De hond had inmiddels een aantal namen gekregen: Brutus Argibald de Derde, Kris en Hond. Na de pauze werd de groep gesplitst. De ene groep ging een touwbrug maken en de andere (waar ik in zat) ging naar de grotten. Brutus liep nog steeds met ons mee. Bij de grotten aangekomen moesten we onze regenpakken aantrekken. Het zag er griezelig donker uit. Gewapend met zaklampen betraden we de grotten. Overal was het glad en modderig. Ik vond het echt vet. Je ziet bijna niets, je kan je maar aan weinig vastpakken en het was er koud. Voor sommige was het heel erg moeilijk, maar ook zij kwamen heel ver. We kwamen ook in een kamer waar we allemaal onze lampen uitdeden en even genoten van de stilte. Ook zeiden ze dat daar vleermuizen zaten en dat we ons helemaal moesten insmeren met modder. Dat bleek een grapje te zijn... Aan het eind van de grot moesten we ons door het geboortekanaal persen. Da's krap.
Toen we de grotten na anderhalf uur weer uitkwamen, was Brutus er nog steeds. En samen liepen we naar de touwbrug. Over een brede rivier waren 2 touwen gespannen waar wij en onze bagage overheen moesten. Een aantal mensen gingen het water in, maar gelukkig kwam ik droog over. Bij mij gingen ze niet wiebelen, zucht. Iedereen en alles was (ongeveer) veilig aan de overkant en we moesten de brug losmaken. Alleen Brutus kwam niet meer mee. Hij hield niet zo van water. Achter elkaar met de touwen in onze handen liepen we terug naar de plek waar we gesplitst waren. Daar stonden mountainbikes klaar.
Na veel gekloot met de versnellingen begreep ik de fiets eindelijk (een beetje). Als voorproefje voor de volgende dag fietsen we naar de bivakplaats. Heuvels op fietsen is niet leuk, zijn we achtergekomen. Heuvels af wel. Met ongeveer 40 km/h scheurden we door de dorpjes.
Het bivakeren hield in met 2 palen, een touw en een zeil een tent maken, je eigen brood bakken en honger lijden. 's Avonds was er een kampvuur en werden er diepzinnige gesprekken gevoerd. Ik dacht dat ik mijn problemen thuis had gelaten, maar blijkbaar was dat niet zo. Ik ben samen met Carlos even ergens anders gaan zitten en we hebben een lange tijd over alles gepraat. Kort daarna viel ik in onze zelfgefabriceerde tent in slaap. Het luchtte wel op.

Dag 5: Echt... vet.

Lief weblog van Elaine,
Vandaag heeft Elaine een afspraak met zichzelf gemaakt. Ze gaat helemaal stuk op de fiets. Het programma is namelijk ATB-en.
Als je gaat ATB-en in de Ardennen, dan kom je heel veel bergen tegen en fietsend de berg op is héééél vervelend. Deze dag kan alleen overleefd worden als je je blik op oneindig zet en verstand op nul. Vooral dat laatste is voor Elaine belangrijk vandaag.
Het is voor iedereen die dit leest niet belangrijk hoe en wat Elaine beleefd heeft vandaag, maar ik kan jullie zeggen dat ik trots op haar ben.
Groet, Carlos
Ps. Stuk gaan op de fiets is de muur van Durbuy fietsen zonder af te stappen.

Dat was een stukje wat Carlos had geschreven aan het eind van de dag. Maar ik zal bij het begin beginnen. We hadden nog best lekker geslapen onder een enkel zeiltje. Als ontbijt moesten we dus ons brooddeeg boven het kampvuur houden. Erg lekker was het niet. Gelukkig kwamen de broodbrengers, blijkbaar hadden ze wat over. Nadat we de tentjes hadden afgebroken en onze tassen weer hadden ingepakt gingen we fietsen. Lang fietsen. De hele dag fietsen. Ook weer door het vervloekte bungalowpark. Na het gesprek van gisteren, had ik dus een afspraak gemaakt: ik zou nergens over nadenken, alleen maar blijven fietsen. En dat lukte. Ik heb zelfs de muur van Durbuy beklommen zonder af te stappen. Daardoor stond ik op nr. 3 van de Supa-Chick-Top-10 volgens Ramon, haha.
Ook heel cool waren de mountainbike-paden. Stijle hellingen met heel veel stenen. Misschien ging ik soms iets te hard, maar het was zo vet. Wel waren een paar mensen naar gevallen. Zag er niet zo fijn uit. Laat in de middag kwamen we aan bij de camping waar we ook op de eerste dag even waren. Daar gingen we voor het eten handboogschieten. I really felt like an Elf! How cool?! Alleen hield ik er mooie grote blauwe plek aan over. Achja, dat hoort erbij. Na het eten was het wel gezellig. Iedereen ging een beetje z'n eigen gang en ik heb de meeste tijd doorgebracht op de picknicktafel. Lekker praten over alles en nogwat. En natuurlijk naar de scheten en boeren van de leiding luisteren... Raar dat dit alweer de laatste dag was. Het begon eigenlijk net leuk te worden. Eigenlijk viel het allemaal wel mee, denk ik achteraf. Ik denk niet dat ik het zou willen overdoen, maar ik zou het zeker niet gemist willen hebben. :)

Dag 6: Gaap...
Na (voor sommigen) een rare nacht, moesten we zoals gewoonlijk alweer vroeg op. Ontbijten en het hele huis opruimen. En voor de laatste keer onze tassen inpakken. Al snel stond de bus er. Ik dacht dat iedereen doodmoe was, maar juist begon iedereen in de bus te zingen en te praten. Toen iedereen iets rustiger was, zette de buschauffeur een film aan. Vele vielen in slaap. Ik kan nooit slapen in een groot gezelschap. Maarja, voor dat ik het wist waren we weer in Nederland.
Op het schoolplein stonden al ouders te wachten en ik zag ook de mensen van de andere groepen weer. Onze groep (3) was echt heel tof. En volgens mij hadden we ook wel de leukste leiding: de 2 scheikundeleraren Carlos en Ramon. We zeiden iedereen gedag en zette onze tocht verder. Dit keer niet ergens in de Belgische Ardennen, maar naar huis.

Bronnen van...

Schaars bezoek vermeerdert de vriendschap
- Arabisch spreekwoord

Liefde is het enige dat groeit, wanneer we het verspillen
- Ricarda Huch

De hoogste openbaring is de stilte
- Lau TZ'

Goedheid in woorden
wekt vertrouwen
Goedheid bij het denken
geeft diepte
Goedheid bij het geven
wekt liefde
- Lau TZ'

Saybia

Maandag 12 juni, Paradiso, Amsterdam.

We stapten de tram uit op het Leidseplein. Een warme deken overviel ons. 'Heerlijk'. Driftig zoekend naar het enige waterflesje wat we hadden, liepen we richting Paradiso. Er stonden al wat mensen, maar het was heel anders dan de vorige keer dat we er waren. Dit keer stonden er vooral wat oudere mensen. In een mooie rij. Veel relaxer dan bij HIM. ;)
Omdat we wat te vroeg waren, besloten we nog een rondje in het Vondelpark te lopen. We kregen daar een ontzettend hippie-gevoel door alle mensen die lekker op het gras lagen met gitaren, eten en drinken. Pratend over ons idee om als hippie ook een keer naar het Vondelpark te gaan kwamen we langzaam weer terug bij Paradiso.
Om een uur of 8 begon het voorprogramma: Kira and the Kindred Spirits. Ze speelden met z'n tweeën (akkoestisch) een aantal nummers. In het begin klonkt het leuk, maar na het tweede nummer had iedereen er alweer genoeg van. Het meisje was iets te enthousiast met haar schorre stem en haar eentonige gitaarspel. Maarja, toch knap, zal ik maar zeggen. Ik denk dat ik het niet zo snel zou durven.
Eindelijk om een uur of 9 beseften we weer waarom we waren gekomen. De Deense Coldpay: Saybia kwam het podium op, wat inmiddels vol bomen stond. De mollige zanger pakte een plantje op en vertelde dat ze de bomen meegenomen hadden uit Denemarken, zodat ze zich een beetje thuis voelden. Of ze zich thuis voelden of niet, meteen bij het eerste nummer ging het dak er al eraf. Brilliant Skye speelden ze als eerst. Wat wel jammer was, is dat ze als tweede nummer gelijk een rustig nummer speelden, namelijk Stay. Maar eigenlijk gaf dat niet, want als ik er nu nog aan terug denk krijg ik weer kippenvel. :)
Ondanks de warmte, wat trouwens in het mooie gebouw wel mee viel, was iedereen heel enthousiast. Zelfs de boompjes! Midden in een nummer begonnen ze allemaal te bewegen. Wij zijn buiten Denemarken de grootste fan van Saybia. De band speelde echt geweldig live voor ons. En ze hadden er zelf ook plezier in. Het straalde er vanaf. Ze spraken ze ons veel aan en vertelde veel over hun nummers. De beste nummers, mijn kippenvelnummers, waren toch wel The Day After Tomorrow, I Surrender en It's OK love. De tekst van It's OK love had ik die middag nog gelezen en in m'n hoofd geprent. En na een korte pauze kwamen alleen de zanger en de pianist het podium op en speelden ze dat liedje. Iedereen was doodstil...
Alsof ze er geen genoeg van konden krijgen speelden ze ruim anderhalf uur lang en sloten spetterend af met Come On Closer. Ik wilde niet weg. Ik wilde dat geweldige gevoel vasthouden.
Maarja, we moesten nog een trein halen. En morgen weer gewoon vroeg op en naar school.

Caught in a well
between heaven and hell
It's getting lonely out there
Highways and hotels
and headliner shows
It's all just making me sad

Sorry if I ever let you down
I never meant to
Staying inside the only world I knew
'till I forgot
that nothing is as beautiful as when
I am with you
And life isn't life out there
without you here

Just when I thought
there was nobody out there
No one who quite understood me
I glanced to the side
and I found you there smiling
Patiently holding my hand
saying over and over
It's OK love
Easy love
I'm here

So finally I'm ready to reveal
what my heart tells me
Bring out all that's good inside of me
and let it shine
Knowing that I never be alone
while I'm with you
And life isn't life out there
without you here

Just when I thought
there was nobody out there
No one who quite understood me
I glanced to the side and I
found you there smiling
Patiently holding my hand
saying over and over
It's OK love
Easy love
I'm here

- It's OK love - Saybia

Zonnedans

Nederland: een klein, waterig landje met een gematigd zeeklimaat. Dat betekend met milde winters en koele zomers. In het noorden is de temperatuur iets lager dan in het zuiden. Gemiddeld valt er circa 790 mm regen per jaar. In laatste jaren steeg de gemiddelde temperatuur in Nederland. Volgens recent onderzoek van het KNMI zal het Nederlandse klimaat langzaam in een subtropisch klimaat veranderen.

Ik bijt in een chocoladereep en kijk naar buiten: grauw, bewolkt en regen. Dan kijk naar mijn hand die om de chocoladereep is gevouwen. Een gesmolten chocoladereep.

Ik volg het allemaal niet meer. De ene dag is het bloedheet en de volgende dag regent het pijpestelen. Je zou verwachten, nu het bijna zomer is, dat het wel warm blijft. En niet dat je om 4 uur 's nachts de ramen dicht moet gaan doen met je slaperige hoofd, omdat het anders naar binnen regent. Blijkbaar was het al te laat: de stoel die onder het raam stond is nog steeds een voetenbadje.

Maar God, de weergoden, of wat dan ook, heeft alleen geen zin om er een normale zomer van te maken: het weer slaat telkens om. Geen weken zon achter elkaar, geen ijs eten, niet zwemmen en niet zonnen.
Niet dat ik dat erg vind. Ik heb nu alweer genoeg van dat snikhete weer, ookal waren dat maar een paar dagen. Al dat gezweet, gepuf, geplak. Vooral die tweedeklassertjes die watergevechten houden komen m'n strot uit. Geef mij maar winter met sneeuw. Wandeling door de sneeuw maken en sneeuwballengevechten houden. Zodat je helemaal doorweekt en ijskoud thuiskomt. Daar waar het warm is, met warme chocolademelk of thee. Winter is gewoon veel gezelliger! En je hebt meteen een reden om dicht tegen mensen aan kruipen, het is lekker koud. (A) Helaas duurt dat nog een half jaar. Nu moeten we het maar doen met dit weer.

Wat als we nou eens met z´n allen een zonnedans gingen doen? Of een regendans? Net wat je wilt. Misschien horen de weergoden ons dan wel en... eh... Nja, laat maar. Ik denk dat ik maar gewoon net zoals iedereen naar Marjon de Hond blijf kijken. Want ik ga liever niet in m'n eentje ergens op een grasveldje luid zingend staan huppelen en dansen in de regen. *zucht* Ik ben zo terug. Ik moet even de rainsticks wegzetten...

Apart volk

We zaten in de les te luisteren naar de uitleg over protonen, neutronen, alfa- en bèta-straling en atomaire massa-eenheden... Eh, natuurkunde dus. Ik kan begrijpen dat mensen het vreselijk saai vinden, maar ik ben weer een of andere nerd die dat interessant vind. Ik vraag me soms af hoe natuurkundigen sommige dingen bedacht kúnnen hebben. In 1910 ontdekte Thomson dat neonatomen bestaan uit twee soorten kernen die verschillende massa hebben, maar wel dezelfde chemische eigenschappen. Of iemand ontdekte dat een voorwerp licht weerkaatst en dat het licht op je netvlies valt. In je hoofd ontstaat er dan een omgekeerd, verkleind beeld en je hersenen zorgen ervoor dat het wordt omgedraaid, zodat je ziet. Je moet er maar achterkomen... Maar als je het eenmaal snapt, is het zo logisch als het weet-niet-wat. Maargoed, daar kom ik nog wel eens op terug. Ik had het over de natuurkundeles.

Onze natuurkundeleraar is af en toe wat... hoe zal ik het zeggen, vindingrijk. Misschien komt het wel omdát hij natuurkundeleraar is. In ieder geval pakte hij plotseling twee etui's van tafel.
"Als je naar deze etui's kijkt, denkt je hoofd twee keer 'etui'," zei hij terwijl hij middenin de klas stond met een etui in elke hand. "Etui, etui!" Hij hield z'n hoofd wat scheef. "Maar eigenlijk is dat best raar, want ze zijn heel verschillend." Hij hielt zijn rechterhand omhoog en zei: "Deze is groter dan de andere en hij is groen. En hij is wat rechter." Hij liet zijn hand zakken en hield zijn linkerhand omhoog. "Want deze is wat ronder en oranje." Aandachtig keek hij naar de etui's. "Maar toch zijn ze allebei etui-ig genoeg om een etui te zijn," zei hij doodnormaal. De leraar zette de etui's weer terug op tafel en ging door met z'n uitleg over radioactiviteit.
Ik moest met wat mensen lachen. Volgens mij kan alleen maar een natuurkundeleraar dat bedenken. Je moet maar eens op letten wat leraren allemaal vertellen. Negen van de tien keer gaat het volgens mij nergens over. Vooral bij de bèta-vakken. Maandag hebben we bij scheikunde geleerd hoe je met een vijver, een paar dronken Engelsen, een rokende Duitser, een lantaarnpaal, het wasmiddel van je moeder en nog wat dingen de Nederlandse Bank op kan blazen. Eh... ja.

Leraren zijn gewoon een apart volkje, denk ik.

Lentekriebels

Ik maakte een vreugdedansje toen ik thuis kwam na school. Eindelijk: vakantie!
Lekker een week lang niets doen. Van het weer genieten. Niet naar school. Verliefd worden.
Ik zie je al denken. Jaja, het is weer zover. ;)

De lente is nog maar net begonnen, maar nu stromen de vlinders al volop door mijn aderen. Net als de aanwezigheid van zweethanden, een rood hoofd en totaal geen eetlust. Nja, alleen ijs en chocola gaan erin. Héél veel ijs en héél veel chocola. Ik weet niet waarom, maar iedereen eet dat als je je zo voelt. Ze zeggen dat er een stofje in chocola zit, dat je lichaam ook aanmaakt als je verliefd bent. Misschien heb ik dan té veel chocola gegeten, maar dat denk ik niet.
Ik heb eigenlijk geen flauw idee wat ik allemaal schrijf. Nog zo'n teken. Om gek van te worden. Je kan je totaal niet meer concentreren, na 1 regel moet je alles alweer overnieuw lezen voordat je eindelijk die enorme spelfout ontdekt. Die je normaal meteen zou zien.
Een diepe zucht. Ik leun op m'n hand. Het liefst zou ik nu buiten zijn. Wandelend in zo'n verlaten weiland. Met bloemen bloeien. Het ruikt heerlijk. En dan zie ik iemand aan de horizon verschijnen. Langzaam komt de gedaante mijn richting op. Door de ondergaande zon kan ik alleen zijn silhouet zien, maar ik weet dat hij het is. We lopen naar elkaar toe totdat we tegenover elkaar staan. En dan...
O, sorry. Ik dwaal een beetje af. In ieder geval is deze vakantie erg geslaagd tot nu toe. Maandag en vandaag was echt supergezellig. :$ Het resultaat is te zien... Gniffel.

Ik hou van vakantie. Echt. En deze is nog niet eens voorbij. Ik vraag me af wat er allemaal nog meer zou gebeuren. In ieder geval kan deze niet slechter worden. :)

Elf Fantasy Fair '06

Eindelijk was het weer zo ver: op 22 en 23 april was de Elf Fantasy Fair!
We stonden zo vroeg mogelijk op (wat vrij moeilijk was als je al dagen té laat naar bed bent gegaan én het zaterdag was) en kwamen (weliswaar met vertraging van 2 uur) uiteindelijk terecht in Haarzuilens. Al voor we het terrein op waren konden we de vele tenten al zien staan en wemelde het van de vreemde mensen.

De eerste dag kwamen we veel bekende mensen tegen. En mooie mensen, bijzondere mensen, vage mensen... Nja, alle soorten mensen. Maar dat kan ook niet anders op de Fair. Het voelde goed om daar weer te zijn, iedereen was vrolijk en er hing een gezellig sfeertje rond het kasteel De Haar. Veel foto's gemaakt, muziek geluisterd, rondgekeken en gezeten. Om 5 uur was er de grote slag. Ruim 200 elfen namen het op tegen Trollen, Orcs en ander gespuis. ;) Later hoorde we iemand zeggen tegen een 'gedode' elf: "Wat ben jij mooi doodgegaan!" Het is echt een hele nieuwe wereld daar. Het weer kon trouwens wel wat beter. Aan het eind van de dag waren we al doodop en vreselijk koud. Maar buiten dat was het supergezellig!
De tweede dag was wat korter. Wij weer met ons getreuzel. Maarja, je moet er wat voor over hebben om als een echte Queen of Hearts en wannabe-elfje eruit te zien. ;) Maar gelukkig viel vooral Loeke in de smaak, onder andere die van Grum, een soort Trol die haar mee uitvroeg. Ook werden er echt heel veel foto's gemaakt. Raar als je bedenkt dat mensen dan zo naar je kijken, zoals jij dat ook naar hun doet. Ik kon het ook niet laten om met lege handen daar weg te gaan, dus heb ik een ketting gekocht en een poster. Gelukkig was het deze dag iets beter weer. Een lekker zonnetje is altijd goed voor je humeur. Maar aan de andere kant toch weer niet, als je al die verliefde stelletjes lekker tegen elkaar aan ziet zitten in het gras. Ja, ik ben best jaloers.
Ik ben benieuwd hoe het volgend jaar zal worden, of kijk ik iets te ver vooruit? In ieder geval vind ik het jammer dat het alweer voorbij is. De gezellige foto's halen tenminste het gevoel weer naar boven. Als je ook een indruk wilt van hoe het was, ga dan naar m'n fotoalbum: http://s16.photobucket.com/albums/b9/Tiwele/Fantasy%20Fair%202006/ En vind je trouwens die ananas niet geweldig? Dat vond ik toch wel de origineelste van de 22.500 bezoekers. :)

Drukte

Drukte (of stress) is slecht voor je, zeggen ze. Als dat zo is, dan heb ik de laatste week wel érg slecht geleefd. Het begon allemaal vorige week dinsdag.
Ik was gevraagd voor een casting van Anti Models (zie Links) voor een fotoshoot en reclame. Heel spannend, m'n eerste casting! Ik moest mezelf voorstellen en wat van mijn o-zo-beste acteer-talenten laten zien. Het ging goed, maar ik kreeg wel de zenuwen. Ondertussen was het dilemma (zie vorige Log) nog steeds niet opgelost. En met school ging het ook perfect. *kuch* Een mooie 1 voor duits, elke dag de helft van m'n huiswerk vergeten of niet af. Nog meer stress en vermoeidheid erbij. Donderdag hoorde ik dat ik niet gekozen was voor de casting. Balen... Teleurstelling. Gelukkig kwam Vrijdag, mijn held. Ik hou van vrijdag. Vooral van deze, met veel kriebels en warmte. Ik heb zelf dingen geleerd en ik heb anderen geleerd. Als je weet wat ik bedoel. ;)
Alhoewel het leuk was, kreeg ik toch wel twijfels. Hoe moet het verder? Wat wordt er van me verwacht? Het ging allemaal zo snel. Zondag bracht eindelijk wat rust in mijn hoofd. Met lieve mensen naar Artery, die hun nieuwe cd ging promoten. (Zie www.arterymusic.nl) Genieten van het weekend.
Maar na weekend komt helaas geen zonneschijn. Gewoon weer naar school. Ik was zo moe dat ik te laat weg ging en om m'n humeur te verbeteren, stond de brug ook nog eens open. Dus kwam ik te laat en moest ik dinsdag 3 kwartier eerder op school komen. Fijn, ik moest al tot kwart over 4.
En zo zijn we beland bij vandaag. Woensdag. Ik ben nog steeds moe, ik loop nog steeds achter met m'n huiswerk en ik weet nog steeds niet precies wat ik voel. Eén ding is wel veranderd na deze drukke week: ik ben half-beugel-loos! Na drie jaar met dat stomme ding in mijn mond, ben ik er nu eindelijk (voor de helft) van af. Over twee weken gaat de onderbeugel eruit en is de Elf Fantasy Fair. Ik heb er nu al zin in. Waar ik me het meest op verheug, is de vakantie. Geen school, tijd om na te denken en tijd om eindelijk uit te slapen. Tijd om tot mezelf te komen. Even géén drukte. Daar ben ik echt aan toe, dus roep ik hierbij uit volle borst:

"Lang leve de vakantie, zonder drukte!"

Dilemma-week

Vrijdag, 24 maart 2006, Koog a/d Zaan

Geachte lezer,

Hierbij vraag ik u om hulp.
Wanneer ik dacht dat ik het ene opgelost had, kwam de volgende alweer aangestormd. Wat is dat toch? De een vraagt of ik kom, maar dat wil ik alleen als de ander meekomt. Dat kan niet omdat die ene de ander niet mag. Dus vraag ik weer een andere mee en dat mag wel. Dan hoor ik weer van die andere iets en zit daar weer mee. Zo hoor ik meerdere dingen van die andere en merk het ook. Voel het ook. Dus nu zit ik daar over te denken. Terwijl dat ene er ook nog is. Bovendien is dat er ook weer. Snap je? Nee, ik ook niet. Zo, bonk ik uit wanhoop met mijn hoofd op mijn bureau. Ik heb besloten deze week 'dilemma-week' te noemen. Onopgeloste-dilemma-week.
Als iemand suggesties, oftewel oplossingen, heeft... Ik hoor het graag! Voor meer informatie: kom naar mij. Alvast bedankt.

Met vriendelijke groet,

Elaine Fleur

Kriebels

Ik leun op mijn hand.
Wat zou hij nu hebben? Ik kijk naar de klok. Het is bijna tijd. Als ik weer naar mijn schrift kijk, zie ik dat ik niets ben opgeschoten. Zucht. Ik doe dat thuis dan wel. We pakken onze tassen in en schuiven onze stoelen aan. Op dat moment gaat de bel en we lopen naar buiten. De gangen zijn overbevolkt en af en toe krijg ik een duwtje van iemand die achter mij loopt. Het is pauze en we lopen de kantine in. We zoeken ons plekje op en gelukkig is die nog vrij. Een tafeltje aan het raam, waar je naar de andere kant van het schoolgebouw kan kijken. Waar hij elke pauze staat. Ik krijg een warm gevoel in m'n buik als ik aan hem denk. Ik zucht weer.
Als de pauze voorbij is lopen we naar het volgende lokaal. Als we richting de trap lopen, blijf ik even staan. Hij staat daar. Ik voel mijn wangen rood worden en krijg het warm. Moeten we echt daar langs? Ik kijk de anderen even aan, maar die lopen door. Ik verzamel het restje moed, die ik niet allang ben verloren, haal diep adem en loop naar de trap. Zodra ik langs hem loop, zegt hij gedag. Struikelend over mijn woorden mompel ik iets terug en kijk hem even aan. Hij lacht en ik loop snel door. Ik kijk de anderen aan. Die liggen helemaal dubbel. Ik moet ook lachen. Dat zag er vast heel... spontaan uit.
Nu heb ik besloten dat als ik hem de volgende keer spreek, het gewoon zeg. Zonder bij na te denken. Gewoon doen. Hopen dat dat maar goed gaat.

Cupido

Ik weet wat voor dag het vandaag was. Iedereen, over de hele wereld weet dat. Alleen vond ik het net zoals alle andere dagen, alleen heette het geen dinsdag, maar Valentijnsdag.

Als je te veel van vandaag had verwacht, erop gehoopt had dat er iets gebeurde, dan hoop ik dat het ook gebeurt was. Anders is het vast plotseling de 'ergste dag van je leven' geworden. Dan moest je de rest van de dag naar stelletjes kijken waarbij het wél gelukt was. Alle Valentijnskaarten van anderen moeten lezen, geen aandacht krijgen, niet eens een kus. Daarom vind ik Valentijnsdag best oneerlijk. Mensen worden afgewezen, teleurgesteld. Liefde wordt juist niet verklaard.
Ik zelf zit er niet zo mee. Als er echte liefde is, komt dat vanzelf wel. Ik verwacht ook niet veel ervan. Valentijn is maar een naam. Natuurlijk heeft het iets, maar iedereen zou iets moeten krijgen. Een beetje voor iedereen. Niet alleen voor de mooie, populaire of briljante. Het zou pas echt iets worden, als Cupido echt zou bestaan en bij iedereen een pijl in de kont zou schieten.

Iemand anders leven

Om 5 voor 8 vanochtend stapte ik met een slaperig hoofd op de fiets.
Bah, proefwerkweek. Fijn om 8.15 op school moeten zijn en repetities gaan maken, waar ik nauwelijks voor geleerd had. En dan ook nog eens m'n handschoenen vergeten, terwijl het vroor.
Gelukkig vielen de proefwerken mee en leek de terugweg minder lang. De weg zag er trouwens prachtig uit. Het was nog donker en het licht van de straatlantaarns scheen zo dat ik alleen maar silhouetten kon zien. En op alle takken van de bomen lag een laagje sneeuw.
Eind van de ochtend ging ik met m'n moeder naar de stad. Even wat inkopen doen, zoals schaatsen en gymkleding. Overal was uitverkoop, dan is winkelen echt leuk!

'Zijn de slingers beneden?' vroeg de vrouw lachend. Ik stond in de HEMA toen een mevrouw dat aan de kassa vroeg. Ik glimlachde. Ik weet niet waarom, maar ik begon na te denken over die vrouw, waarvoor ze die slingers nodig zou hebben. Misschien is haar kindje morgen jarig en ze moest nog snel slingers halen. Of haar beste vriendin heeft een dochtertje gekregen. Ik rekende mijn spullen af, bedankte de mevrouw achter de kassa en liep naar de trap. Die slingers zouden overal voor kunnen zijn. Die vrouw zou overal heen kunnen gaan. Alles zou kunnen. Het is haar leven. Beneden aan de kassa stonden nog meer mensen. Allemaal met hun eigen leven.

Als ik over straat loop of in een winkel sta, vraag ik me soms af hoe andere mensen hun leven lijden. Ze gaan allemaal ergens naar toe, kopen dingen voor hun doel. Ze kunnen allemaal denken, praten en doen. Het is zo vanzelfsprekend, je denkt er eigenlijk nooit bij na. Je zou het wel eens moeten doen. Voor heel even iemand anders z'n leven lijden.
Toen ik de HEMA uitliep, op naar Pearl waar mijn moeder was, rende er een man voorbij. Die heeft wat gejat, dacht ik meteen. Maar misschien is dat niet zo. Misschien rent hij omdat zijn moeder in het ziekenhuis ligt, en wilde hij snel daarheen. Misschien was hij te laat voor zijn vriendin. Of misschien had hij een vriend.

Nu ik weer thuis ben en achter mijn computer zit, lijkt alles wel mogelijk. Je zou oneindig veel redenen kunnen bedenken waarom die man langs rende. Dat geldt iets minder voor de vrouw met de slingers. Wij gebruiken slingers niet voor heel erg veel gelegenheden. Maar daar ga ik later wel wat dieper op in.
Net keek ik naar buiten en zag een jongen en een meisje hand in hand lopen. Ik heb ze al eerder gezien. Samen. Hand in hand. Zou hij haar weer naar huis brengen? Of zij hem? Ik vind het heerlijk om even in iemand anders z'n leven te stappen. Precies denken wat hij of zij zou denken. Raden waar hij of zij heen zou gaan. Bedenken of hij of zij een type zou kunnen zijn om bepaalde dingen te doen. De dag uitplannen van iemand anders. En vooral dat ene niet vergeten, wat het ook mag zijn.

Als je zo een tijdje bezig bent, is het jammer om weer terug naar je eigen leven verder te gaan. Zo saai, voorspellend, gewoon. Hopend dat er iets gebeurt, waardoor alles zal veranderen. En dat zal het ook zeker doen, als je leven daar zo ver voor is. Ik weet zeker dat iedereen's leven op de een of andere manier heel interessant kan zijn. Alleen dat van mij op het moment niet. Ik zucht. Leg mijn hoofd op m'n hand. Wrijf in mijn ogen. Gaap.
Want ik moet nog gaan leren voor mijn proefwerken. Economie... en duits. De vakken waar ik nou net een hekel aan heb.

De roos

Alles komt toch een keer tot zijn einde. En misschien is het beter zo. Alleen is het moeilijk.
Ik wil nog niet alles loslaten. Maar de roos is verwelkt.

Onze liefde leek op het sprookje Belle en het Beest. Niet alleen omdat wij erop leken :), maar door de magische roos. Belle en het Beest, de Nederlandse Beauty and the Beast gaat over een vervloekte prins. Hij was een gemene man en werd daarom vervloekt als beest in een kasteel met een magische spiegel en een stervende roos die de tijd aangeeft waarbinnen hij moet liefhebben en geliefd worden.
Als de wetenschapper Maurice op een dag niet terugkeert, gaat zijn dochter Belle naar hem op zoek. Hij blijkt gevangen te zijn genomen door het Beest. Belle offert zichzelf op en wordt gevangene van het Beest, in ruil voor de vrijheid van haar vader. Met het Beest is ook het hele personeel betoverd, zij vormen nu het interieur en de gebruiksvoorwerpen van het kasteel. Vanaf het moment dat Belle in het kasteel verblijft, ontstaat er een zekere hoop en opwinding onder het personeel, want als Belle en het Beest verliefd worden, dan zal de betovering verbroken worden. Natuurlijk is er een slechterik in het spel. De gespierde Gaston wilt met Belle trouwen en doet er alles aan om haar terug te winnen van het Beest. Het sprookje is een race tegen de klok (de magische roos) vol liefde en humor. Als in elk sprookje is er een gelukkig einde. Maar bij onze roos was het anders.
Ik had al eerder een prachtige roos van hem gehad. Deze bloeide bijna 3 weken lang. De drie weken die tussen onze ontmoetingen zaten. Later kreeg ik rond de jaarswisseling nog een roos. Deze echter, bloeide maar 5 dagen. Op de vijfde en laatste dag dat de roos bloeide gebeurde er iets wat al langer was verwacht. Er waren eerder al wat ruzies, maar nooit eerder kwam het van twee kanten. Maar nu, besloten we ermee te stoppen. Het ging niet meer. We waren allebei niet gelukkig en het leek ons het beste als het we het uit zouden maken.

De dagen erna waren toch gezellig, het voelde goed. Een grote spanning was weggevallen. Toen ik later thuis kwam vertelde mijn moeder mij dat op precies de vijfde dag, de dag dat het uit was gegaan, de roos was uitgebloeit. Zoals de magische roos uit Belle en het Beest zou doen, als de tijd om was die aangaf waarbinnen hij moest liefhebben en geliefd moest worden.
Sinds ik weer alleen thuis was, kwam het lege gevoel toch echt wel naar boven. Ik mis hem, en wil hem niet kwijt. Alleen blijkbaar is het beter als we wat afstand nemen. Ik heb nog steeds mijn twijfels, ik ben verward en ik weet het allemaal niet meer. Maar er is één ding dat ik wel ik zeker weet; ookal is het onzeker of het waar kan zijn, het is nou eenmaal een sprookje, maar de magische roos bestaat voor mij echt.