De roos

Alles komt toch een keer tot zijn einde. En misschien is het beter zo. Alleen is het moeilijk.
Ik wil nog niet alles loslaten. Maar de roos is verwelkt.

Onze liefde leek op het sprookje Belle en het Beest. Niet alleen omdat wij erop leken :), maar door de magische roos. Belle en het Beest, de Nederlandse Beauty and the Beast gaat over een vervloekte prins. Hij was een gemene man en werd daarom vervloekt als beest in een kasteel met een magische spiegel en een stervende roos die de tijd aangeeft waarbinnen hij moet liefhebben en geliefd worden.
Als de wetenschapper Maurice op een dag niet terugkeert, gaat zijn dochter Belle naar hem op zoek. Hij blijkt gevangen te zijn genomen door het Beest. Belle offert zichzelf op en wordt gevangene van het Beest, in ruil voor de vrijheid van haar vader. Met het Beest is ook het hele personeel betoverd, zij vormen nu het interieur en de gebruiksvoorwerpen van het kasteel. Vanaf het moment dat Belle in het kasteel verblijft, ontstaat er een zekere hoop en opwinding onder het personeel, want als Belle en het Beest verliefd worden, dan zal de betovering verbroken worden. Natuurlijk is er een slechterik in het spel. De gespierde Gaston wilt met Belle trouwen en doet er alles aan om haar terug te winnen van het Beest. Het sprookje is een race tegen de klok (de magische roos) vol liefde en humor. Als in elk sprookje is er een gelukkig einde. Maar bij onze roos was het anders.
Ik had al eerder een prachtige roos van hem gehad. Deze bloeide bijna 3 weken lang. De drie weken die tussen onze ontmoetingen zaten. Later kreeg ik rond de jaarswisseling nog een roos. Deze echter, bloeide maar 5 dagen. Op de vijfde en laatste dag dat de roos bloeide gebeurde er iets wat al langer was verwacht. Er waren eerder al wat ruzies, maar nooit eerder kwam het van twee kanten. Maar nu, besloten we ermee te stoppen. Het ging niet meer. We waren allebei niet gelukkig en het leek ons het beste als het we het uit zouden maken.

De dagen erna waren toch gezellig, het voelde goed. Een grote spanning was weggevallen. Toen ik later thuis kwam vertelde mijn moeder mij dat op precies de vijfde dag, de dag dat het uit was gegaan, de roos was uitgebloeit. Zoals de magische roos uit Belle en het Beest zou doen, als de tijd om was die aangaf waarbinnen hij moest liefhebben en geliefd moest worden.
Sinds ik weer alleen thuis was, kwam het lege gevoel toch echt wel naar boven. Ik mis hem, en wil hem niet kwijt. Alleen blijkbaar is het beter als we wat afstand nemen. Ik heb nog steeds mijn twijfels, ik ben verward en ik weet het allemaal niet meer. Maar er is één ding dat ik wel ik zeker weet; ookal is het onzeker of het waar kan zijn, het is nou eenmaal een sprookje, maar de magische roos bestaat voor mij echt.