Iemand anders leven

Om 5 voor 8 vanochtend stapte ik met een slaperig hoofd op de fiets.
Bah, proefwerkweek. Fijn om 8.15 op school moeten zijn en repetities gaan maken, waar ik nauwelijks voor geleerd had. En dan ook nog eens m'n handschoenen vergeten, terwijl het vroor.
Gelukkig vielen de proefwerken mee en leek de terugweg minder lang. De weg zag er trouwens prachtig uit. Het was nog donker en het licht van de straatlantaarns scheen zo dat ik alleen maar silhouetten kon zien. En op alle takken van de bomen lag een laagje sneeuw.
Eind van de ochtend ging ik met m'n moeder naar de stad. Even wat inkopen doen, zoals schaatsen en gymkleding. Overal was uitverkoop, dan is winkelen echt leuk!

'Zijn de slingers beneden?' vroeg de vrouw lachend. Ik stond in de HEMA toen een mevrouw dat aan de kassa vroeg. Ik glimlachde. Ik weet niet waarom, maar ik begon na te denken over die vrouw, waarvoor ze die slingers nodig zou hebben. Misschien is haar kindje morgen jarig en ze moest nog snel slingers halen. Of haar beste vriendin heeft een dochtertje gekregen. Ik rekende mijn spullen af, bedankte de mevrouw achter de kassa en liep naar de trap. Die slingers zouden overal voor kunnen zijn. Die vrouw zou overal heen kunnen gaan. Alles zou kunnen. Het is haar leven. Beneden aan de kassa stonden nog meer mensen. Allemaal met hun eigen leven.

Als ik over straat loop of in een winkel sta, vraag ik me soms af hoe andere mensen hun leven lijden. Ze gaan allemaal ergens naar toe, kopen dingen voor hun doel. Ze kunnen allemaal denken, praten en doen. Het is zo vanzelfsprekend, je denkt er eigenlijk nooit bij na. Je zou het wel eens moeten doen. Voor heel even iemand anders z'n leven lijden.
Toen ik de HEMA uitliep, op naar Pearl waar mijn moeder was, rende er een man voorbij. Die heeft wat gejat, dacht ik meteen. Maar misschien is dat niet zo. Misschien rent hij omdat zijn moeder in het ziekenhuis ligt, en wilde hij snel daarheen. Misschien was hij te laat voor zijn vriendin. Of misschien had hij een vriend.

Nu ik weer thuis ben en achter mijn computer zit, lijkt alles wel mogelijk. Je zou oneindig veel redenen kunnen bedenken waarom die man langs rende. Dat geldt iets minder voor de vrouw met de slingers. Wij gebruiken slingers niet voor heel erg veel gelegenheden. Maar daar ga ik later wel wat dieper op in.
Net keek ik naar buiten en zag een jongen en een meisje hand in hand lopen. Ik heb ze al eerder gezien. Samen. Hand in hand. Zou hij haar weer naar huis brengen? Of zij hem? Ik vind het heerlijk om even in iemand anders z'n leven te stappen. Precies denken wat hij of zij zou denken. Raden waar hij of zij heen zou gaan. Bedenken of hij of zij een type zou kunnen zijn om bepaalde dingen te doen. De dag uitplannen van iemand anders. En vooral dat ene niet vergeten, wat het ook mag zijn.

Als je zo een tijdje bezig bent, is het jammer om weer terug naar je eigen leven verder te gaan. Zo saai, voorspellend, gewoon. Hopend dat er iets gebeurt, waardoor alles zal veranderen. En dat zal het ook zeker doen, als je leven daar zo ver voor is. Ik weet zeker dat iedereen's leven op de een of andere manier heel interessant kan zijn. Alleen dat van mij op het moment niet. Ik zucht. Leg mijn hoofd op m'n hand. Wrijf in mijn ogen. Gaap.
Want ik moet nog gaan leren voor mijn proefwerken. Economie... en duits. De vakken waar ik nou net een hekel aan heb.