Kriskras 2006

De kriskras is een zesdaagse survival reis in de Belgische Ardennen van school voor de 3e-klassen. Zes dagen lopen met een rugzak op je rug. Zwervend in de buurt van Barvaux en Durbuy worden verschillende programma onderdelen uitgevoerd en wordt er iedere nacht op een andere locatie overnacht.

Dag 1: Cool!
Om 3.00 uur 's nachts ging de wakker. "Nee," kreunde ik. Ik sloeg op m'n wekker, die 5 minuten later weer afging. Uiteindelijk stapte ik maar uit bed en trok wat kleren aan. Met een slaperig hoofd maakte ik m'n ouders wakker: ik moest gaan. Ik pakte m'n loodzware rugtas op, die de dag van tevoren al helemaal was ingepakt en friemelde mezelf eronder. Rond 4.00 uur kwamen we op het schoolplein aan waar nog veel meer slaperige mensen stonden te wachten. Ik zocht groep 3 op en we gingen de bus in. Ouders zwaaiden hun kinderen uit toen de bussen wegreden. Kriskras was begonnen.
De meeste mensen lagen lekker te slapen, terwijl ik wazig voor me uit zat te staren. Ik kon niet slapen. Op de radio draaide ze The Circle Of Life van Elton John en Better Days van The Goo Goo Dolls. Ik moest aan thuis denken. De problemen die ik voor 6 dagen achter me liet. Tenminste dat dacht ik.
Om 7.00 uur stopten we. Even een plas/rook-pauze zal ik maar zeggen. Maar al snel gingen we weer door met de vermoeiende busreis naar België. Om ongeveer 10.00 uur kwamen we in Barvaux aan. Groep 1 begon al gelijk met de 25-km-loop. Arme stakkers. Wij werden met de bus naar onze eerste bestemming gebracht. Een camping waar we ook de laatste nacht zouden doorbrengen. Daar maakten kennis met onze instructeurs van All Seasons Sports en deden we een aantal teamwork-spellen. We moesten bijvoorbeeld met te korte planken een brug bouwen, elkaar door een spinnenweb tillen en een katapult bouwen. Ons team heette de Beertjes (geen idee wie daar op kwam) en we deden het zeker goed. Ik leerde meteen al wat mensen kennen. Toen we daar klaar waren, moesten we een stuk lopen met onze rugzakken achterop. We kwamen erachter dat dat niet zo leuk is... Maar goed, we kwamen aan bij een grote, open plek met hoge muren eromheen. Overal hingen touwen en haken. Een aantal instructeurs met veel haken en riemen aan hun broek stonden ons op te wachten voor de eerste spannende activiteit: abseilen, toggelen en de Himalaya-brug. De groep werd weer gesplitst en ik begon met het abseilen. Je kon kiezen tussen een lage en een wat hogere. Ik nam de hoge en was verbaasd dat ik het echt totaal niet eng vond. Nu de rest nog. Het klimmen ging ook goed, maar de Himalaya-brug vond ik wat minder leuk. Hij hangt op een enorme hoogte, er toggelen mensen onder je door, je loopt maar op 1 touw en hij wiebelt. Brrr... En dan het toggelen. Het was echt enorm hoog en je valt zegmaar in een diepte. Het leek me eng en volgens die man die daar hielp, moest ik op m'n hurken gaan zitten, bij het randje. Toen ik net zat gaf de man me een duwtje. Ik hield nog net een schreeuw binnen. Maar eigenlijk was het heel leuk. Met een enorme vaart toggel je aan je polsen naar beneden. Alleen bij het afremmen kreeg ik dat ding waar je aan hing tegen m'n hoofd... Gelukkig bestaan er helmen. Toch leer je zo wel je eigen grenzen te overwinnen, wat best cool was.
Aan het eind van de middag moesten we een uur lopen naar onze eerste verblijfplaats: een klein tentenkamp bij de kanoe's en de vlottenbouwplaats. Als avondeten kregen we aardappels, een gehaktbal (voor mij een vega-ding) en iets wat op sperziebonen leek, maar dan iets chemischer groen en rubberachtiger. Daarna mochten we dingen voor onszelf doen en was het al snel bedtijd.

Dag 2: Pissig...
Om half acht werden we door de leiding gewekt. Veel te vroeg... Ontbijten, tassen alvast inpakken en weer een stukje lopen naar de plek waar we vlotten gingen bouwen. Nog een keer verkeerd gelopen, ging lekker. Vlotten bouwen ging als volgt: je kreeg per groepje 5 banden, 2 planken per persoon en touw. Verder moest je het zelf uitzoeken. De meest creatieve vlotten werden er gebouwt. De 1 was wat steviger dan de ander, terwijl die er weer mooier uitzag. Maarja, dat maakte allemaal niet uit, want ze werden toch weer verloot (wat trouwens niet eens nodig was, aangezien iedereen z'n eigen vlot weer had). De vlotten moesten eerst een schud-en-duw-test doorstaan voordat ze in het water mochten. Ons vlot hield het nog aardig.
Als echte piraten hadden we op onze vlot-tocht 2 andere vlotten gekaapt samen met onze partners-in-crime. Aye mate!
Weer aangekomen bij de camping (via de rivier) moesten we de vlotten weer uit elkaar halen. Al dat werk voor niets... Toch was het wel leuk.
Hierna gingen we kanoën. Toen we nog niet eens een kwartier onderweg waren, werden Linette en ik door een paar onhandige mensen tegen de kant aangeduwt en sloegen we om. Gelukkig kwam er snel een redder-in-nood aan en konden we de kanoe leeggooien. Drijfnat voerden we verder. Wel verfrissend, though. De rest van de middag kanoëden we verder en deden overstap-spelletjes. Zo was ik gewisseld en belandde bij iemand anders in de boot. Uitgeput en met slappe armen kwamen we rond etenstijd aan op een nieuwe camping. Daar hebben we illegaal patat gegeten, want we gingen bbq-en (en ze wilden niet dat we al vol zaten ofzo).
Vlak voordat we dus gingen bbq-en, zaten Linette en ik even achter de tenten op een grasveld onze smsjes te lezen. Mobieltjes waren eigenlijk verboden en toen we terug liepen stond Carlos voor onze neus. Oepsie... Weg waren de mobieltjes. Afgepakt. We kregen ze voorlopig niet meer terug. Wij in een pisbui. Gezellige bbq. Kuch. Later nog even met Carlos gepraat en bij het kampvuur gezeten. Nou ja, misschien was het ook wel beter. Het smsen was toch echt té duur vanuit België...

Dag 3: Puf, zweet.
Nog een beetje boos van de vorige dag stonden we vroeg op. We moesten een luchpakket maken, want vandaag zou het de zwaarste dag van de week worden: de 25-km-hike. Bij het idee al kreeg ik hoofdpijn. Wat het nog erger maakte was dat er een nieuw meisje was bijgekomen. Oke, ze is vast wel aardig, alleen ze begon al meteen te zeuren terwijl ze nog helemaal niets had uitgevoerd! En wij hadden er al 2 vermoeiende dagen opzitten. Hehe, hopelijk zou ze na deze dag al volledig uitgeput zijn en vol blaren zitten.
Oke, dat neem ik terug, want dat waren we allemaal. Ze hadden de toeristische-route gekozen: dwars door bossen, struiken met doorns en over spoorwegen. Niet bepaald een prettige wandelroute. Ook waren we verdwaald in een enorm bungalowpark, waar de weg nogal hobbelig was (da's zacht uitgedrukt). In de hitte langs de snelweg wandelen was ook niet fijn en we moesten over schrikkeldraad en tussen de koeien door. Best avontuurlijk moet ik zeggen. Nog steeds staan er allemaal krassen in m'n benen. In de grote pauze (waar iedereen zwaar aan toe was) kregen we een ijsje, yay! Uiteindelijk, na ik schat zo'n 8 uur gelopen te hebben kwamen we aan bij de villa. Ik ben nog nooit zo blij geweest om m'n schoenen uit te mogen trekken. Even lekker gedoucht en toen ging ik met een aantal mensen koken. Eieren, sla en gebakken aardappeltjes maken voor 30 mensen duurt best lang. We hebben 3 uur in de keuken gestaan. Maar het was wel gezellig en vooral relaxed na zo'n zware dag.

Dag 4: Vreemd...
Alsof we gisteren nog niet genoeg gelopen hadden, moesten we vandaag wéér. Alweer die loodzware rugzak op die je schouders pijnigt en alweer pijnlijke voeten, een te warm hoofd en ga zo maar door. Voordat we gingen lopen moesten we in een grote kring komen staan. Ik dacht we gaan een warming-up doen ofzo. Langzaam kwam iedereen met gespreidde armen dichter naar elkaar. Toen snapte ik het: een huge-group-hug!
Maarja, ondanks de knuffel moest het toch een keer komen: onder het lopen stortte ik helemaal in. Als ik 2 minuten had doorgelopen, was ik bij de verzamelplaats. Maar daar kwam ik net te laat achter. Schaam.
Vanaf een km van het vertrek vanuit onze villa, liep een een hond met ons mee. We dachten: 'Oh, die draait zo wel om,' alleen was dat niet het geval. Tot de verzamelplaats was hij meegelopen, wat nogal wat km van zijn huis af lag. De hond had inmiddels een aantal namen gekregen: Brutus Argibald de Derde, Kris en Hond. Na de pauze werd de groep gesplitst. De ene groep ging een touwbrug maken en de andere (waar ik in zat) ging naar de grotten. Brutus liep nog steeds met ons mee. Bij de grotten aangekomen moesten we onze regenpakken aantrekken. Het zag er griezelig donker uit. Gewapend met zaklampen betraden we de grotten. Overal was het glad en modderig. Ik vond het echt vet. Je ziet bijna niets, je kan je maar aan weinig vastpakken en het was er koud. Voor sommige was het heel erg moeilijk, maar ook zij kwamen heel ver. We kwamen ook in een kamer waar we allemaal onze lampen uitdeden en even genoten van de stilte. Ook zeiden ze dat daar vleermuizen zaten en dat we ons helemaal moesten insmeren met modder. Dat bleek een grapje te zijn... Aan het eind van de grot moesten we ons door het geboortekanaal persen. Da's krap.
Toen we de grotten na anderhalf uur weer uitkwamen, was Brutus er nog steeds. En samen liepen we naar de touwbrug. Over een brede rivier waren 2 touwen gespannen waar wij en onze bagage overheen moesten. Een aantal mensen gingen het water in, maar gelukkig kwam ik droog over. Bij mij gingen ze niet wiebelen, zucht. Iedereen en alles was (ongeveer) veilig aan de overkant en we moesten de brug losmaken. Alleen Brutus kwam niet meer mee. Hij hield niet zo van water. Achter elkaar met de touwen in onze handen liepen we terug naar de plek waar we gesplitst waren. Daar stonden mountainbikes klaar.
Na veel gekloot met de versnellingen begreep ik de fiets eindelijk (een beetje). Als voorproefje voor de volgende dag fietsen we naar de bivakplaats. Heuvels op fietsen is niet leuk, zijn we achtergekomen. Heuvels af wel. Met ongeveer 40 km/h scheurden we door de dorpjes.
Het bivakeren hield in met 2 palen, een touw en een zeil een tent maken, je eigen brood bakken en honger lijden. 's Avonds was er een kampvuur en werden er diepzinnige gesprekken gevoerd. Ik dacht dat ik mijn problemen thuis had gelaten, maar blijkbaar was dat niet zo. Ik ben samen met Carlos even ergens anders gaan zitten en we hebben een lange tijd over alles gepraat. Kort daarna viel ik in onze zelfgefabriceerde tent in slaap. Het luchtte wel op.

Dag 5: Echt... vet.

Lief weblog van Elaine,
Vandaag heeft Elaine een afspraak met zichzelf gemaakt. Ze gaat helemaal stuk op de fiets. Het programma is namelijk ATB-en.
Als je gaat ATB-en in de Ardennen, dan kom je heel veel bergen tegen en fietsend de berg op is héééél vervelend. Deze dag kan alleen overleefd worden als je je blik op oneindig zet en verstand op nul. Vooral dat laatste is voor Elaine belangrijk vandaag.
Het is voor iedereen die dit leest niet belangrijk hoe en wat Elaine beleefd heeft vandaag, maar ik kan jullie zeggen dat ik trots op haar ben.
Groet, Carlos
Ps. Stuk gaan op de fiets is de muur van Durbuy fietsen zonder af te stappen.

Dat was een stukje wat Carlos had geschreven aan het eind van de dag. Maar ik zal bij het begin beginnen. We hadden nog best lekker geslapen onder een enkel zeiltje. Als ontbijt moesten we dus ons brooddeeg boven het kampvuur houden. Erg lekker was het niet. Gelukkig kwamen de broodbrengers, blijkbaar hadden ze wat over. Nadat we de tentjes hadden afgebroken en onze tassen weer hadden ingepakt gingen we fietsen. Lang fietsen. De hele dag fietsen. Ook weer door het vervloekte bungalowpark. Na het gesprek van gisteren, had ik dus een afspraak gemaakt: ik zou nergens over nadenken, alleen maar blijven fietsen. En dat lukte. Ik heb zelfs de muur van Durbuy beklommen zonder af te stappen. Daardoor stond ik op nr. 3 van de Supa-Chick-Top-10 volgens Ramon, haha.
Ook heel cool waren de mountainbike-paden. Stijle hellingen met heel veel stenen. Misschien ging ik soms iets te hard, maar het was zo vet. Wel waren een paar mensen naar gevallen. Zag er niet zo fijn uit. Laat in de middag kwamen we aan bij de camping waar we ook op de eerste dag even waren. Daar gingen we voor het eten handboogschieten. I really felt like an Elf! How cool?! Alleen hield ik er mooie grote blauwe plek aan over. Achja, dat hoort erbij. Na het eten was het wel gezellig. Iedereen ging een beetje z'n eigen gang en ik heb de meeste tijd doorgebracht op de picknicktafel. Lekker praten over alles en nogwat. En natuurlijk naar de scheten en boeren van de leiding luisteren... Raar dat dit alweer de laatste dag was. Het begon eigenlijk net leuk te worden. Eigenlijk viel het allemaal wel mee, denk ik achteraf. Ik denk niet dat ik het zou willen overdoen, maar ik zou het zeker niet gemist willen hebben. :)

Dag 6: Gaap...
Na (voor sommigen) een rare nacht, moesten we zoals gewoonlijk alweer vroeg op. Ontbijten en het hele huis opruimen. En voor de laatste keer onze tassen inpakken. Al snel stond de bus er. Ik dacht dat iedereen doodmoe was, maar juist begon iedereen in de bus te zingen en te praten. Toen iedereen iets rustiger was, zette de buschauffeur een film aan. Vele vielen in slaap. Ik kan nooit slapen in een groot gezelschap. Maarja, voor dat ik het wist waren we weer in Nederland.
Op het schoolplein stonden al ouders te wachten en ik zag ook de mensen van de andere groepen weer. Onze groep (3) was echt heel tof. En volgens mij hadden we ook wel de leukste leiding: de 2 scheikundeleraren Carlos en Ramon. We zeiden iedereen gedag en zette onze tocht verder. Dit keer niet ergens in de Belgische Ardennen, maar naar huis.