Het is de natuurlijke orde der dingen: eten en gegeten worden. Waarom zou jij je daartegen verzetten?
Hij dacht na over haar vraag. Hij veroordeelde niemand die vlees at. Het was voor menige arme boer de enige manier om te overleven, wist hij. Maar zelf kon hij het niet meer, tenzij hij anders van honger zou omkomen. Nadat hij in de geest van een konijn was geweest en had ervaren wat een konijn voelde... was het eten van konijnenvlees een soort kannibalisme. Omdat we ons leven kunnen beteren, antwoordde hij ten slotte. Waarom zouden we moeten toegeven aan onze neiging om ieder wezen dat onze boosheid opwekt pijn te doen of te doden? Om de zwakkeren te misbruiken en geen rekening te houden met de gevoelens van anderen? We zijn verre weg van volmaakt en we moeten ervoor waken dat we ten onder gaan aan onze onvolkomenheden. Hij gebaarde naar de konijnen. Oromis had gelijk. Waarom zouden we nodeloos lijden veroorzaken?
Dus je vindt dat je al je verlangens moet ontkennen?
Nee, alleen voor zover ze destructief zijn.
Dat vind je echt?
Ja.
In dat geval... Saphira kwam naar hem toe. In dat geval zal ik deze maar als een toetje beschouwen. In een oogwenk had ze de konijnen opgeslokt. Daarna likte ze de steen met de organen schoon. De weerhaken in haar tong schuurden over de lei. Ík kan niet leven van planten alleen - dat is voedsel voor mijn prooi, niet voor een draak. Ik weiger me te schamen voor wat ik moet doen om in leven te blijven. Alles in deze wereld heeft zijn plaats. Zelfs een konijn weet dat.
Ik probeer ook niet om jou een schuldgevoel aan te praten. Eragon klopte haar op haar poot. Dit is een persoonlijke beslissing. Ik zal niemand mijn keuze opdringen.
Hoe buitengewoon wijs, zei ze met een zweem van sarcasme.
- blz. 385/6, Oudste, deel 2 van de sage van Eragon, de Drakenrijder, Christopher Paolini
Hij dacht na over haar vraag. Hij veroordeelde niemand die vlees at. Het was voor menige arme boer de enige manier om te overleven, wist hij. Maar zelf kon hij het niet meer, tenzij hij anders van honger zou omkomen. Nadat hij in de geest van een konijn was geweest en had ervaren wat een konijn voelde... was het eten van konijnenvlees een soort kannibalisme. Omdat we ons leven kunnen beteren, antwoordde hij ten slotte. Waarom zouden we moeten toegeven aan onze neiging om ieder wezen dat onze boosheid opwekt pijn te doen of te doden? Om de zwakkeren te misbruiken en geen rekening te houden met de gevoelens van anderen? We zijn verre weg van volmaakt en we moeten ervoor waken dat we ten onder gaan aan onze onvolkomenheden. Hij gebaarde naar de konijnen. Oromis had gelijk. Waarom zouden we nodeloos lijden veroorzaken?
Dus je vindt dat je al je verlangens moet ontkennen?
Nee, alleen voor zover ze destructief zijn.
Dat vind je echt?
Ja.
In dat geval... Saphira kwam naar hem toe. In dat geval zal ik deze maar als een toetje beschouwen. In een oogwenk had ze de konijnen opgeslokt. Daarna likte ze de steen met de organen schoon. De weerhaken in haar tong schuurden over de lei. Ík kan niet leven van planten alleen - dat is voedsel voor mijn prooi, niet voor een draak. Ik weiger me te schamen voor wat ik moet doen om in leven te blijven. Alles in deze wereld heeft zijn plaats. Zelfs een konijn weet dat.
Ik probeer ook niet om jou een schuldgevoel aan te praten. Eragon klopte haar op haar poot. Dit is een persoonlijke beslissing. Ik zal niemand mijn keuze opdringen.
Hoe buitengewoon wijs, zei ze met een zweem van sarcasme.
- blz. 385/6, Oudste, deel 2 van de sage van Eragon, de Drakenrijder, Christopher Paolini
0 reacties:
Een reactie posten