Het avontuur van de merel

Vanmiddag zat ik biologie te leren achter mijn bureau, toen ik werd gestoord door vader en moeder merel. Hevig kwetterend zaten ze vlak bij mijn raam op het dak van de schuur en in een boom. Een paar keer keek ik wat er nou aan de hand was, maar ik kon niets bijzonders ontdekken. Totdat ik iets bij mijn fiets zag bewegen. Een bruin vogeltje met een grote snavel, maar zonder staart, zat stilletjes naast mijn fiets. Een baby-mereltje!
Ik dacht dat hij of zij uit het nest was gevallen, dus ik was op zoek gegaan naar het verlaten nest. Om de hoek van onze schuur zat in de prikkelstruik inderdaad een nest, maar ik wist niet of deze van hun was. In ieder geval waren de ouders daar de hele tijd in de buurt. Ik pakte een handdoek en knielde bij het vogeltje neer. Het bleef doodstil zitten en keek mij aan. Ik durfde dat arme beestje niet te pakken en belde Wolf.
Na een paar mislukte pogingen om het mereltje te pakken, sprong het tussen de schutting door en kroop onder de kliko bij de buren. Uiteindelijk hadden we het te pakken en het vogeltje begon kabaal te maken. Meteen kwam vader merel er op af en begon ook kabaal te maken. We probeerden we hem of haar weer terug in het nest te zetten, maar tevergeefs: het vogeltje sprong er meteen weer uit en rende weer weg.
Nadat we een tijdje hadden gekeken wat de ouders zouden doen, besloten we om nog één keer te proberen het vogeltje in het nest te zetten. In middels stonden de buren van 32 en 34 naar ons te kijken. De buurvrouw zei dat merels uitvliegers waren en het hoorde dat ze uit het nest sprongen. En inderdaad, ook de tweede keer sprong het mereltje het nest weer uit. Dan zoekt ie het zelf maar uit.
Een paar uur later hadden vader en moeder merel hun jong weer gevonden. Dit keer zat het bij ons voor in het tuintje. Terwijl vader hun territorium beschermt, brengt moeder haar jong eten, zoals het bij merels hoort te gaan. Nu maar hopen dat er geen kat naar buiten komt.