Vandaag probeerde ik op tijd op te staan. Mijn dag/nacht ritme is de laatste tijd een beetje verschoven... naar laat. Laat naar bed en laat opstaan. Vandaag was m’n record vroeg opstaan: om 10.00 uur rolde ik mijn bed uit met een beetje hulp van wat onze huishoudelijke hulp moet zijn, met haar gesleep van wasmanden, krukjes en het bonken van de stofzuigerslang tegen mijn deur. Bonk. Bonk. Bonk.
Met tegenzin heb ik mijn eindopdracht voor de werkgroep Digitale Media afgemaakt over Twitter en gerelateerde kunst. De visualisatie van ‘good morning’ tweets van Jer Thorp maakt gebruik van user-generated content en is dus een voorbeeld van de verschuiving naar een participatiecultuur. Ook komt dit sterk overeen met mijn interpretatie van de database of intentions (John Batelle, 2003). Enfin, ik zal jullie er verder niet mee lastig vallen.
Daarna douchen en mijn moeder helpen met boodschappen doen. Als een invalide over de gladde straten naar het winkelcentrum. Met een oranje (waarom oranje? Het is wel beter dan knalroze van de GVB in ieder geval) Super Coop winkelkar reed ze rechtstreeks naar... de slager.
Mijn lieve God, wat ruikt het daar lekker. Ik had laatst aan tafel uitgerekend hoe lang ik al vegetariër ben. Zo’n 6 jaar. Ondanks de verrukkelijke geur vertrok mijn gezicht wel bij het zien van halve karkassen aan vleeshaken van slager Slagt. Nee, dat is geen grapje. Zo heet hij echt.
Maar goed, slager Slagt was het opgevallen dat ik niet vaak bij hem in de slagerij kom. ‘Is dat uw dochter?’ vroeg hij aan mijn moeder en ze knikte. ‘Maar ze is vegetariër, daarom komt ze niet zo vaak mee.’ De slager was inmiddels met een gigantisch mes reepjes van een biefstuk aan het hakken. Bloedspetters vlogen op zijn witte slagersjas.
‘Oh, dat geeft niet hoor,’ zei hij tegen mij. ‘Dat komt wel weer goed!’ Ik glimlachte vriendelijk terug. Misschien als ik zwanger ben (wat ik nog heel lang niet van plan ben). En dan zou ik alleen weer vlees eten voor de parasiet in mijn buik.
De slagers’ assistente met rode wangetjes zei: ‘We hebben ook vegetarische burgers, hoor!’ Ik slikte. ‘Nou, maar doen, toch?’ zei mijn moeder. En zo hebben we nu dus twee vegetarische burgers van de slager met een stukje gehakt aan het zakje in de koelkast liggen. Apart.
Zo’n vijf minuten nadat we weer thuis waren, begon het heel hard te sneeuwen en te onweren. Ik besloot maar een andere keer naar de stad te gaan. Nu nog een uurtje leren voor het tentamen Mediageschiedenis van volgende week en dan de sneeuw trotseren om naar een verjaardag in Hoorn te gaan. Hallelujah, aldus Jeff Buckley.
Met tegenzin heb ik mijn eindopdracht voor de werkgroep Digitale Media afgemaakt over Twitter en gerelateerde kunst. De visualisatie van ‘good morning’ tweets van Jer Thorp maakt gebruik van user-generated content en is dus een voorbeeld van de verschuiving naar een participatiecultuur. Ook komt dit sterk overeen met mijn interpretatie van de database of intentions (John Batelle, 2003). Enfin, ik zal jullie er verder niet mee lastig vallen.
Daarna douchen en mijn moeder helpen met boodschappen doen. Als een invalide over de gladde straten naar het winkelcentrum. Met een oranje (waarom oranje? Het is wel beter dan knalroze van de GVB in ieder geval) Super Coop winkelkar reed ze rechtstreeks naar... de slager.
Mijn lieve God, wat ruikt het daar lekker. Ik had laatst aan tafel uitgerekend hoe lang ik al vegetariër ben. Zo’n 6 jaar. Ondanks de verrukkelijke geur vertrok mijn gezicht wel bij het zien van halve karkassen aan vleeshaken van slager Slagt. Nee, dat is geen grapje. Zo heet hij echt.
Maar goed, slager Slagt was het opgevallen dat ik niet vaak bij hem in de slagerij kom. ‘Is dat uw dochter?’ vroeg hij aan mijn moeder en ze knikte. ‘Maar ze is vegetariër, daarom komt ze niet zo vaak mee.’ De slager was inmiddels met een gigantisch mes reepjes van een biefstuk aan het hakken. Bloedspetters vlogen op zijn witte slagersjas.
‘Oh, dat geeft niet hoor,’ zei hij tegen mij. ‘Dat komt wel weer goed!’ Ik glimlachte vriendelijk terug. Misschien als ik zwanger ben (wat ik nog heel lang niet van plan ben). En dan zou ik alleen weer vlees eten voor de parasiet in mijn buik.
De slagers’ assistente met rode wangetjes zei: ‘We hebben ook vegetarische burgers, hoor!’ Ik slikte. ‘Nou, maar doen, toch?’ zei mijn moeder. En zo hebben we nu dus twee vegetarische burgers van de slager met een stukje gehakt aan het zakje in de koelkast liggen. Apart.
Zo’n vijf minuten nadat we weer thuis waren, begon het heel hard te sneeuwen en te onweren. Ik besloot maar een andere keer naar de stad te gaan. Nu nog een uurtje leren voor het tentamen Mediageschiedenis van volgende week en dan de sneeuw trotseren om naar een verjaardag in Hoorn te gaan. Hallelujah, aldus Jeff Buckley.
3 reacties:
Leuke titel ;-)
Oja, de blozende jonge vrouw is dochter Slagt.
Zij kopen overigens het (scharrel)vlees van boerderijen in de omgeving.
Geniaal. Ik had eigenlijk verwacht dat die man ging zeggen: "Ja eigenlijk ben ik ook vegetariër..."
Bedankt trouwens voor je reactie op mijn blog :) Ik zal ook ergens even een linkje plaatsen naar jouw blog, want het is toch wel erg leuk om te zien wat jij allemaal op internet weet op te speuren.
-x- Milja
Ik wou dat ik Slagt heette. Maar leuk geschreven, blijf zo doorgaan en misschien bundelen we alles nog wel eens een keer en steken we de openhaard er me aan. Of geven het uit. Weet ik veel.
Peace out
Een reactie posten