Pinkpop 2008

Vrijdag 30 mei, 2008

Om kwart over elf namen we de trein richting festivalterrein Megaland in Landgraaf, waar de negendertigste Pinkpop gehouden werd. Pinkpop is een groot popfestival, dat vanaf 1990 vermeld staat in het Guiness Record Boek als het oudste popfestival van Nederland en is het langstlopende jaarlijks terugkerende festival ter wereld, aldus festivalinfo.nl.

Voor het eerst vond het niet plaats tijdens het Pinksterweekend, maar gelukkig had ik deze dag vrij kunnen krijgen.

Na twee en een half uur kwamen we aan op station Heerlen, waar 3FM een dj had geïnstalleerd en harde rotmuziek op het perron liet horen. Samen met flink wat mensen wachtten we op de pendeltrein naar Landgraaf, waar we vervolgens met pendelbussen naar het festivalterrein werden gereden. In de rij voor de bus moesten we lachen om alle vreemde mensen die ook naar Pinkpop gingen.

Daarna was het een kwestie van de meute volgen, dan kwam je er vanzelf. Bij de ingang werd m’n camera ingenomen, omdat de lens te groot was, maar het eten in onze tas werd niet gezien. Helaas kregen we geen polsbandje, want we bleven maar één dag.

Toen we bovenaan de trappen stonden en over het terrein van Megaland keken, moest ik toch wel even slikken. Het was echt mega, mega groot en megadruk.

In de GM Next Stage tent speelde From First To Last als eerst en op het 3FM podium de Nederlandse band SAT2d. We hebben even naar From First To Last gekeken, maar na tien minuten liep de tent alweer leeg. Emocore/screamo was het toch niet helemaal.

Een half uur later opende Giel Beelen Pinkpop 2008 op de mainstage, door de schaar in de stropdas van staatssecretaris Timmermans te zetten. Toen begon pas het echte werk: de punkrock en Ierse folksband Flogging Molly. Geïnspireerd door The Pogues speelden ze hun vrolijke nummers en iedereen om ons heen stond te dansen en te springen. De sfeer zat er al meteen goed in. De zanger Dave King vond het leuk dat “Al those guys with Metallica shirts were singing along with Flogging Molly’. De band maakt deel uit van de groep artiesten die is verenigd in het Rock Against Bush project. Bij het nummer ‘Selfish man’ die opgedragen werd aan W. Bush gingen ook alle middelvingers de lucht in.

Onze magen begonnen te knorren na het optreden en we besloten Pinkpopfrietjes te eten met een beker Red Bull, om een beetje helder te blijven tussen de 60.000 bezoekers. Ik was erg verbaast toen we tussen al die mensen bekenden tegen kwamen van school.

Na onze praat-, eet- en plaspauze wurmden we ons weer tussen de menigte voor mijn lievelingsband Incubus. Deze band begon al metalband, maar dat verschoof in de jaren meer naar alternative rock. Je hoort veel invloeden van andere bands terug in hun muziek, wat het zeer gevarieerd maakt. Ze speelden wat nummers van hun nieuwste album “Light Grenades” en van oudere albums. Ook in hun teksten verwerken ze politieke kwesties. Het nummer “Megalomaniac” (waar ik echt kippenvel van kreeg) gaat bijvoorbeeld over de westerse politiek. Incubus speelde echt super goed live en het uur was zo voorbij.

We hebben ook nog even gekeken bij Alter Brigde en Porcupine Tree, terwijl eigenlijk iedereen zich al aan het voorbereiden was op de mainact van deze dag: Metallica. Het hele festival verzamelde zich bij de mainstage. Ze traden voor het eerst op in Nederland in 1984. Nu, vierentwintig jaar later, zijn ze één van de bekendste bands ter wereld. Ik vond het wel bijzonder om Metallica te zien en vooral hoe bijna alle 60.000 handen de lucht in gingen. Helaas konden we niet veel van het optreden zien, omdat we de laatste trein moesten halen. Uitgeput hadden we vier keer de weg terug naar het station moeten vragen, maar kwamen gelukkig op tijd aan. We waren zelfs een kwartier eerder thuis.

Dit was mijn eerste festival en ook al was ik er maar één dag, heb ik toch een aardig beeld gekregen hoe het er aan toe gaat. Het zijn veel mensen, daar moet je gewoon aan wennen. Ook neem ik volgende keer oordoppen mee. En ik zou nooit met een “Free hugs” bordje op Pinkpop gaan staan, dan loop je een grote kans versierd te worden door niet zulke leuke mensen. In ieder geval kan ik één ding van mijn verlanglijstje strepen: ik heb eindelijk na zoveel jaar Incubus gezien!