C9H13NO3

Sinds 7 weken klim ik elke week in de klimhal bij Sloterdijk.
Op het eerste gezicht lijkt het gewoon omhoog klimmen. Gewoon via de grepen je optrekken. Ik weet nu dat het veel meer is. Klimmen is meer dan een 'krachtsport'.
Het is logisch nadenken, oplossingen zoeken, behendig en lenig zijn en vooral, echt wel het belangrijkste, in jezelf geloven. Je kunt meer dan je denkt. En als je het gewoon doet, durf je meer dan je ooit had gedacht. Vorige week heb ik voor het eerst voorgeklommen. Daarbij loopt er niet al een touw via de bovenkant van de muur naar beneden, maar moet je jezelf steeds vastklippen. Als je dan valt, val je terug naar je laatste haak. Soms is dat wel een paar meter. Onze trainer vindt dat je niet bang moet zijn om te vallen, dus mogen we de laatste haak ook niet vastmaken. Om jezelf dan te laten vallen, geeft echt een adrenaline-kick. Ook deden we een soort zelfmoord-actie. Op ongeveer 14 meter mochten we van het abseilplatform springen. Die gemene Tony liet me natuurlijk weer een vrije val maken...
M'n hele lichaam zei, toen ik daarboven stond, niet springen. Je doet iets tegen alle logica in. Een mens is niet gemaakt om ergens vanaf te springen. Maar toch doe je het en voel je echt
de adrenaline door je lichaam stromen. Daarna voelde ik me op de één of andere manier zelfverzekerd. Elke keer overwin je iets.
Hopelijk kan ik mee naar Luxemburg in de mei vakantie. Dan gaan we in de natuur klimmen. Het échte klimmen zegmaar. Tot die tijd ga ik proberen in ieder geval de 5c te halen. ^^

Vorige week ook geklommen:
...En Piet. (5a)
Der Freddie (4)
Elise, hoe lang nog? (5b)