Those missing words

Inmiddels een aantal seconden geleden stonden hier minstens vijfhonderd woorden klaar om als leesvoer voorgeschoteld te worden. Maar aangezien het feit dat ik een incorrecte combinatie van een aantal toetsen indrukte is... alles weg en moet ik gdvrdmm weer overnieuw beginnen. Maar ik heb nu wel een leuke inleiding: ik ben mijn woorden kwijt.
Toen ik dat stuk aan het schrijven was, vroeg ik me af waarom ik dat schreef. Ik had gewoon zin om te schrijven over helemaal niets. Dat is ook iets, vergeet dat niet. Uiteindelijk ging het over keuzes maken in het leven, terwijl het begon over dat mijn mond zich opende door een gaap. De overgang van een dagelijkse beweging van je gewrichten en spieren naar het filosofische denken van de hersenen lijkt misschien groot, maar is in werkelijkheid minuscuul (piepklein), denk ik. Ik begon dus in dat stuk over dat ik me helemaal te pletter verveelde en de afgelopen tweehonderdennegenkommazevenentwintig uur (een vakantie lang) eigenlijk niet veel bijzonders had gedaan, dan het beginnen in drie boeken in twee dagen. Eén voor school, één omdat ik het vorige boek niet leuk vond en één omdat ik niet door het eerste hoofdstuk van die is las omdat ik die voor school niet leuk vond kwam en daarna zin had in iets dat me kon wakker schudden. 'Phileine zegt sorry' is dan ook lekker grof. Ronald Giphart (de schrijver) weet haar gedachten zo leuk om papier te zetten dat ik weer moest schrijven. Ik wilde het ook proberen en hier zit ik dan, nog steeds geirriteerd omdat ik zojuist een preek kreeg. Onze kat pist graag alles onder en ik was vergeten de deuren weer te sluiten. Van alle kamers. Sorry. Het spijt me. Het zal nooit meer gebeuren, dat beloof ik, zeg ik terwijl ik hoop dat hij alles heeft ondergepist.
Om even terug te komen op mijn o-zo-goede-computer-kennis, dat als gevolg met zich meebrengt dat ik weer alles overnieuw moest gaan schrijven, vertelde ik dat mijn stukje eindigde met het maken van keuzes in het leven. Je kan er voor kiezen alles zo te laten als het nu is: je gaat zo eten (als een echte Nederlander om zes uur), daarna ontspannen wat tv kijken, eventueel een warme douche nemen, iets drinken en dan naar bed. De volgende morgen word je wakker precies om zeven uur (zoals de gemiddelde Nederlander doet) en kleed je aan. Je eet, poetst je tanden, pakt je tas in en gaat op weg naar je school of werk, enzovoort, enzovoort. Óf je doet het allemaal lekker niet (tenminste, je bedenkt dat je dat allemaal niet doet). Want waarom zou je dat doen? 'Anders krijg ik problemen,' hoor ik je al zeggen. Met wie? 'School, mijn ouders,' hoor ik je zeggen. Maar wie zijn dat? '...' Stilte, ja. Een eigenwijs iemand zou nog zeggen: 'Nou, de mensen die mij hebben gemaakt.' Dat weten we allemaal, slim hoor. Maar waarom zou het niet allemaal anders kunnen? Waarom zou je niet zelf bepalen waar je vandaan komt? Waarom zou je je verhaal niet schrijven, zoals ik dit nu schrijf? Schrijven is het loslaten van je gedachten, zonder verplichtingen. Ik wou dat dát de mogelijkheid was die zou kunnen kiezen. Dat je je eigen leven schrijft, dat alles om jou draait. De rest is bijzaak. In werkelijkheid gaat het ook zo. Je hebt nergens bewijs voor dat het echt zo is. Je vertrouwt er alleen maar op. Dus, alles draait om jou. Je krijgt alles en alles gaat zoals jij wilt. Wie wilt dat niet?
Ik zou het denk ik wel leuk vinden (geef maar toe, jij ook), alleen één ding: dan zou er geen liefde bestaan. Liefde is geven. En er is niets dat ik niet op zou willen geven voor de liefde, zelfs mijn eigen geschreven verhaal.
Zo klaar, meer dan dit stond er eerst niet. En meer krijg je ook niet van me. Zoek het zelf maar uit, ik ga verder met vervelen. Ja, dit is een slecht eind, ja. Maar dat andere eind ben ik vergeten. Dus dit nietszeggende einde is het einde.

- Love is the only thing that matters