Schrijven

Drie jongeren zitten op een stoeprand voor de snackbar.
De andere twee staan in de lange rij. Het is druk. Mensen staan leunend op een been te wachten. Er zucht iemand. Er wordt gelachen. In de snackbar is het vast warm. Buiten valt dat wel mee. Een chagrijnige, oude vrouw snouwt of de drie opzij willen gaan. Zo beleefd mogelijk staan ze op en gaan vervolgens weer net zo zitten als daarvoor. Binnen wordt een bestelling geroepen. Niet die van hun. Ze wachten. Er komt een auto aangereden. Een man en een vrouw stappen uit en slaan de deur dicht. De man pakt de vrouw bij haar schouder en vraagt: 'En, wat wil jij hebben, schat?' Iedereen is stil. Sommige mensen in de rij kijken even om. Het meisje wat op de grond zit kijkt op. Schat? Ik kijk naar de vrouw. Ze merkt niets. Ze merkt niet dat het plotseling stil is en iedereen naar haar kijkt. Of doet ze dat wel?

Een vrouw schuift de stoel aan de kant.
Ze pakt haar mop in twee handen en dweilt het stukje vloer. Aan de andere kant van de kamer zit een meisje op de bank. In kleermakerszit in het midden van de tweepersoonsbank. Met een boek op haar shoot en in een hand een appel. Ze neemt een hap. De vrouw loopt verder de kamer door. Ze mist een paar stukjes. Het meisje slaat een bladzijde om. Ze kijkt even naar de vrouw, maar zegt niets. Wat zou je tegen een schoonmaakster moeten zeggen? Wat zou er in haar hoofd rondgaan? Zou er wel iets in haar hoofd rondgaan? Ik concentreer me weer op mijn boek. En ik neem nog een hap uit mijn appel. Zou zij van appels houden?

Ik denk niet dat de vrouw door had dat mensen naar haar keken of moesten lachen om haar man. Voor haar is het waarschijnlijk doodnormaal dat hij haar 'schat' noemt. Hij houdt van haar. En dat weet ze. Daarom gaan ze samen iets bij de snackbar halen. Omdat ze alles samen willen doen.
De huisvrouw zal vast wel van appels houden. Bijna iedereen doet dat. Maar ik zal nooit weten of er iets in haar hoofd omging, op dat moment. Soms denk je ook gewoon even aan helemaal niets. Soms aan veel te veel. Ik ga veel te diep op dingen in. Ik denk soms te veel na. Ik ben nieuwsgierig naar andere mensen. Ik bedenk overal een heel verhaal bij. Misschien is het leven wel één groot verhaal. Dan is God de schrijver. Als je gelooft in een God. Elke dag, elke daad, elke gedachte is een nieuwe bladzijde, alinea of regel uit jouw boek.
...ogen gleden over het beeldscherm. Het was alsof er iemand in je hoofd keek. Alles wat je zei, deed of dacht was niet langer verborgen voor anderen. Het stond plotseling op papier...
Jouw leven is dus maar een verhaal. Een verzinsel van iemand die maar wat schrijft. Wie ben ik dan? Een bijrol? Maar in mijn verhaal ben ik de hoofdpersoon en jij de bijrol. Of bestaat jouw verhaal eigenlijk niet? Zoals ik al zei, bedenk ik overal een verhaal bij. Ik ben voor even een schrijver van iemands leven. Ik bedenk dat de man en de vrouw alles samendoen en ik bedenk of de huisvrouw van appels houdt. Maar echt zeker zal ik het nooit weten. Niet op dit moment tenminste.
Wat ik hiermee wil zeggen? Helemaal niets. Ik had zin om iets te schrijven. Een stukje uit jouw verhaal, de tijd dat jij dit leest. Dat komt ook op papier te staan. Het is aan jou wat je ermee doet, of je erover nadenkt of lachend het venster wegklikt. Het is ten slotte jouw verhaal.

Porcupine Tree

Woensdag 27 september 2006

Het nieuwe schooljaar is al weer een tijdje begonnen, maar zoals altijd smeet ik mijn tas op de grond en kroop achter m'n computer toen ik thuis kwam uit school. Snel wat huiswerk gemaakt, mezelf opgeknapt en gegeten. Want 's avonds gingen we naar Porcupine Tree!
Het werd een soort familie-uitje, maar niet een zoals de meeste families zouden doen. Ik baalde wel. Ik wilde meteen uit school naar A'dam, maar aangezien ik gevangen ben voor een tijdje in mijn huis, kon dat niet. Maarja, de middag ging snel voorbij en voor ik het wist stonden we met z'n allen voor Paradiso.
Ik had al zo het idee dat ik de jongste zou zijn, maar toen ik zag wat voor mensen er stonden te wachten moest ik wel lachen. Dikke, kale mannen met een bril of grote mannen met lang haar in een staart. Echte rockers, haha.
Toen we naar binnen liepen stond het al helemaal vol. We bleven maar een beetje achteraan staan 'genieten' van het voorprogramma. De band heette Paatos en ze waren... heel enthousiast. Niet dus. De pianist leek zowat in slaap te vallen en de gitarist stond er ook maar een beetje bij. De zangeres kon alleen maar schreeuwen en de drummer was hyperactief. Volgens mij was iedereen een beetje opgelucht toen het podium af gingen.
En even later waren ze er: *trommelgeroffel* Porcupine Tree! De eerste helft van het concert speelden ze nieuwe nummers. Na een kleine pauze en begonnen ze met oude nummers. Alleen kende ik die ook niet of ze kwamen maar vaag bekend voor.... En ik kon de band ookal niet zien door al die grote mensen die voor me stonden, dus keek ik maar naar het scherm dat boven het podium hing. Er werden ontzettend spacende beelden op vertoond. Geweldig voor de mensen naast ons die knetterstoned waren. Ondanks ik de nummers niet kende, vond ik ze wel heel goed. Een mix van progressive rock, psychedelia, ambient en metal.
Gelukkig had ik nog iets om op te letten. Iemand die ook eigenlijk niet zoveel kende. Dus waren we maar mensen een beetje aan het uitlachen en steeds maar opzij gaan voor passerende mensen, die trouwens heel vervelend werden.
Het geluid was wel geweldig. Porcupine Tree speelde echt ontzettend goed live. En de zanger was zo vet met z'n lange haar voor z'n gezicht! Bovendien heeft hij een geweldige stem. Het gebouw gaf er een extra sfeer aan met de mooie verlichting.
En uiteindelijk, kwamen er twee nummers die ik kende: Trains en Blackest Eye, yay! Perfecte afsluiting van de avond. Helemaal happy kwamen we het concertgebouw weer uit. Ik wilde nog niet naar huis. Maarja, de volgende dag weer school, weer terug naar het 'normale' leven. Zucht.
In ieder geval vond ik het een hele leuke avond, if you know what I mean. ;-)

Zeilen

Inmiddels is het de zoveelste keer dat ik heb gezeild op onze zeilboot de Zeeschuimer, maar dit keer zal ik er verslag van doen. In ons logboek houden we bij hoe de dagen verliepen. Het meeste schreef mijn moeder en af en toe schreef ik of René wat. Hier het verslag van onze afgelopen zeilreis.

Woensdag, 16 augustus: van Marken naar Schardam
Willy: Na een ochtend thuis; inpakken, laatste boodschappen, films halen, naar Marken. Elaine had bij Loeke geslapen met Thomas en Ria's linzensoep gegeten. Om 14.00 waren we op het water. Nu 15.45 met halve wind en 2 knopen omhoog. Het wordt Schardam want veel verder zullen we vandaag niet komen, ondanks de Botterfok die we erop hebben gezet. Overigens niet door het blokje, maar flink ruim naar buiten. Zoekend naar de juiste positie van de zeilen en zwaard komen we gestaag verder. Tegen de tijd dat wij nog anderhalve mijl moeten varen wordt het erg donker boven ons, in de verte zien we regen vallen. We besluiten snel de zeilen te strijken en het laatste stukje op de motor te doen. De wind trekt aan en met grote snelheid, mede door de stroom, varen we het kanaal in. De ligplaats naast het bekende platbodempje drijven we voorbij en 5 plekken verder lukt het een steigerplaatsje te bemachtigen. Wat hard heen en weer gemanouvreerd door de stroom, gelukkig geen echte schade. Na een biertje en wat kitwerkzaamheden spaghetti carbonara gegeten (vegetarisch voor Elaine) met een salade. De wind trekt nog meer aan en ik zie weerlicht, prachtig oranje, boven het water. Als de wind blijft waaien uit de huidige richting is het morgen erg lastig naar Enkhuizen te varen, dat is pal tegenwind. Maar we zien wel! In ieder geval zitten wij nu gezellig bij kaarslicht te lezen, schrijven en I- podspelletjes te doen.

Donderdag, 17 augustus: van Schardam naar Hoorn
Willy: Redelijk geslapen, tot half 10. Het was een rustige nacht en de wind is naar het oosten gedraaid. Ongunstig voor ons doel: Enkhuizen of Broekerhaven. Om 11.00 vertrokken met de gewone fok erop. Het is lichtbewolkt met een waterig zonnetje. Inmiddels 15.00, zonnig, heet en geen wind. Een uur geleden hebben we besloten om te keren en op Hoorn af te koersen. Met een 1,2 knp gaat het niet snel. Elaine heeft Daniël op de hoogte van onze komst gebracht en hij wacht ons op in de haven. Na 2-3 jaar zijn we dan eindelijk met Elaine eens in Hoorn. We zien wel vanuit het zuiden wolken komen dus uiteindelijk zou het nog wel eens wind en regen kunnen worden. Maar dan liggen wij wellicht al in de haven. Voorlopig hoor ik vliegtuigen en niet zoals gistermiddag onweer. Om 16.00 liggen we vast aan een schokker aan de kade. Beetje druk maar aan de 'park-kant' lagen geen platbodems. Daniël is bijna gelijk met ons in de haven, met splinternieuwe semie-acoustische gitaar. Heel nuttig want zo voorkomen wij dat ongewenste passanten tegen ons aanleggen. Na een biertje gaan Elaine & Daniël eem stukje wandelen om elkaar te vertellen wat er zoal de laatste weken is gebeurd. René is een slangetje voor de oliepomp aan het kopen zodat de olie en het filter vervangen kan worden. De meneer die langs loopt bekijk ik nog eens. Hé, die ken ik; René. Na het eten naar de kermis; René en ik in het reuzenrad. Elaine en Daniël naar Swaf waar een bandje zou optreden.

Vrijdag, 18 augustus: van Hoorn naar Broekerhaven
Willy: Vanmorgen vroeg wat regen en alles bleef lang rustig. Croissantje gehaald bij de havenwinkel. Buiten bleek er een stevige oostenwind te staan, dus dat werd stuiteren, vooral op het voordek. Dit keer ging het sneller, maar voor de wind (het laatste stuk) was wel opletten. Het laatste stuk de fok eraf want wie stond door de hoge golven wel erg te klapperen. Broekerhaven werd door betonning aangegeven, vlak voor Enkhuizen. De kleine haven bestond uit (te) kleine boxen voorin en we hebben de boot aan de Kade gelegd en met de havenmeester overlegd. Die had helemaal achterin langs de kade een mooit plekje t.o.v. kantoortje en rustiger wat de golven betreft. En zelfs dan lagen we te dansen. Zodirect gaan we naar Enkhuizen lopen (+- 20 min) daar is in de haven een feest vanwege 650 jaar stadsrechten.
Elaine: Inderdaad, na een vrij heftige tocht met veel regen, wind en golven kwamen we aan in Broekerhaven. Een klein haventje met boxen, omringt door het Ijselmeer, een weg en bossen. We pasten niet in een van de boxen, dus nu liggen we aan de andere kant. Eind van de middag klaarde het weer op en scheen er een lekker zonnetje. We besloten naar Enkhuizen te gaan, wat vanaf hier 40 minuten lopen was. Iets langer dan er was gezegd. In Enkhuizen werd het 650 jaar bestaan gevierd met vlaggetjes, historische scheepjes en entertainment. Wie liepen net de haven in toen de Eensgezindheid binnen kwam varen. Mam herkende hem eerst niet, maar toen een van de honden begon te blaffen wisten we het zeker. Op het terras van 't Ankertje hebben we een biertje gedronken en daarna gegeten in Dikke Mik. Als nagerecht dronken we buiten een kopje koffie, thee en Bailey's voor mij. Voor het terrasje lag een indrukwekkend schip, volbehangen met spotlights, een touwbrug, kooien en ringen: een theaterboot. Voor een tientje kon je op een klapstoeltje gaan zitten (of je bracht er zelf een mee) en genieten van het toneelstuk. Wij bleven gewoon even toekijken vanaf het terras. Net toen er gevraagd werd of je je mobiel uit wilde schakelen werd ik gebeld of we in Medemblik waren en of iemand even langs kon komen... Sorry, maar we zijn in Enkhuizen! Maargoed, de tien minuten die ik van het toneelstuk heb gezien, vond ik erg mooi. Er dansten mensen met vuur, er hing iemand in een net en er werd gezongen. Maar omdat het nog een stuk lopen was weer terug naar de boot, besloten we te gaan. Toen we op de helft waren keek ik omhoog naar de lucht. Het zag eruit alsof iemand duizenden diamanten had uitgestrooid over een blauwe deken. Ik keek net een paar seconden en zag een vallende ster. Nu lig ik te schrijven in het vooronder. Zo heerlijk slapen op deze schommelende boot. Ik ben benieuwd wat morgen ons zal gaan brengen.

Zaterdag, 19 augustus: van Broekerhaven naar Wijdenes
René: Het is weer Wijdenes geworden! De donder rommelt boven ons. In mij rommelt de donder ook. Kom je eens een Marker tegen, ram je zijn schip! Gelukkig dat Jan van Altema het kan relativeren, fidele vent. Z'n wief lijkt wat stugger en chagrijniger, los van de botsing. Ze was altijd al een beetje afstandelijk. Misschien vanwege Frits ofzo. Hoe dan ook, vanmorgen was de vraag: 'To sail or not to sail?' Er stond een pittige 4/5 zuidwester. In Broekerhaven lig je dan aan lage wal. De ervaring van gister bij het aankomen, dansen en stampen, leek niet zo aantrekkelijk voor uitzicht. Het het boodschappen doen (Spar, zoals overal aanwezig) gaf het heerlijke weer, zonnetje en prima temperatuur toch de doorslag. Maardan, welke kant op? Het weer voor zondag ziet er niet geweldig uit, dus alvast een slag naar beneden maken lijkt mij een goed idee, maar dat betekend wel hoog aan de wind kruizen en maar zien of je ergens komt. Toch maar doen. Eerst motoren met gereefd zeil en kleine fok. Schiet voor geen meter op. Elke slag die we maken brengt ons weer terug waar we vandaag komen! Dan maar motor erbij, gelukkig start deze de laatste tijd prima. Na verloop neemt de wind af en lijkt de grotere fok toch een beter optie. Diverse prachtige lemmeraken met halfwinders uit komen ons tegemoet. Horen bij een zeilrace, de 'Flevorace', volgens Jan v A. Na een paar slagen met de motor lijken we een koers te kunnen zeilen die ons naar Schardam kan brengen. Maar voordat we de Appelhoek kunnen nemen, blijkt dat we recht op Wijdenes afgaan. Lijkt ons vanwege snelheid en koers beste optie. Tot onze verassing lag er dus een marker (MK 7) in de haven. Leek een goed idee daar langs zij te gaan. Kop in de wind en achteruit er langs. Helaas moet na achteruit een vooruit komen! Verstandsverbijstering, méér achteruit... 'Waarom luistert het schip niet?' Tsja, achteruit is dus niet vooruit. Zodoend: boink! Achterrand tegen voorhuid van de aak. Gelukkig alleen wat verfschade, maar toch lullig, omdat het manouvreren juist prima gaat. Nogmaals Jan nam het tof op, maar ik blijf wel een wat katerig gevoel houden! Zal wel slijten, hoort erbij kan gebeuren, etc, etc. Het dondert, maar blijft droog. De gewonde duif die aan kwam vliegen is weer uitgezet. Straks de emmer ff controleren of de duif al weg is. Dus ook weer een goede daad verricht! Elaine wel te verstaan! De havenmeester is er, dus maar die portomonnee trekken.

Zondag, 20 augustus: van Wijdenes naar Marken
Willy: Wakker geworden door huilende wind, regen en onweer. Geen fijn vooruitzicht. Gisteravond kwam Jaap Stens, kennis van Frits en richter van het kompas, aan boord. Veel verhalen over zijn tijd als kapitein. Hij woont t.o.v. de haven, maar niet in de riante boerderij. Ondanks de negatieve verhlaen van de vorige havenmeester, een aardige man. Om 11.00, ondanks de regen, toch besloten te vertrekken. Het begong nóg harder te regenen en bijna vastzittend in het riet, raak ik onder de indruk van de hoge golven die over de dam spatten. Dit is écht ruig! Harde wind, hoge golven, heel veel regen, slecht zicht en veel kruizende schepen bepalen 3 uur lang onze tocht. Recht tegen de wind in naar Marken. Soms lijkt het even te verbeteren, maar even later is het weer bar een boos. De motor doet het gelukkig prima, ookal is er veel rook door opspattend water met diesel dat op de hete motor verbrand. Trots op Elaine die deze 'perfecte' storm zonder piepen doorstaan heeft. Moe maar in goede stemming zijn we eind van de middag thuis.
Elaine: Eerlijk gezegd vond ik die 'storm' best gaaf. Het water kwam het gangboord op stromen en de punt verdween in de golven. Mam moest telkens aan de film 'The Perfect Storm' denken. Eerst zat ik binnen, maar zodra we het grote en woeste water op voeren ging ik, in regenpak, naar buiten. Anders zou ik denk ik even later er kotsend en zonder regenpak naar buiten zijn gerend. Na een uur werd het wel afzien. Koud en nat. En dus die kruizende boten. Het engst van alles vond ik het op ramkoers zitten met andere boten. Brr... Gelukkig waren we niet (nog een keer) gebotst en kwamen we veilig aan in Marken. Daar zag ik na meer dan een jaar de leuke overbuurjongen, die Noor, Loeke en ik Peter Pan hadden genoemd (want onze buurman was kapitein Haak). Snel even afgewassen, alles opgeruimd en de auto ingeruimd. Zo zaten we weer veilig in de auto, op weg naar huis. Inmiddels is het 17.45, maandag, maar nog steeds zit ik te schommelen.

Foto's: My Space