Metafoor

Ik voel me als een nootje.
Ik voel me als een klein nootje, die je tussen twee vingers zou kunnen vermorzelen.
Zou kunnen verkruimelen.
Wat dit nootje zou willen, wat dit nootje nodig heeft
Is iemand die mij rustig vasthoudt.
Niet tussen twee vingers, maar rustig in zijn handpalm.
Als een schil om mij heen.
Omdat degene weet dat ik maar een klein nootje ben.

De Wereld Draait Door

Het is een verslag voor m'n studie, maar vond het wel leuk op te posten. ^^

Afgelopen woensdag 23 september heb ik de opname van ‘De Wereld Draait Door’ bezocht. De opname was van 19.30 tot 20.20 in het Mediacafé Plantage in Amsterdam. De aflevering werd gepresenteerd door Matthijs van Nieuwkerk en de gasten waren deze avond: Joost van der Valk, Joop van den Ende, Freek de Jonge en Nico Dijkshoorn. Aan tafel bij Van Nieuwkerk zat Jildou van der Bijl en de artiest van de avond was Jasper Erkens.

Zodra ik de studio in liep, kreeg ik een plaatsje aangewezen door een mevrouw die ons welkom heette: helemaal vooraan achter de stoel van de presentator. Er liepen veel mensen rond om dingen te regelen: iemand die zorgde dat de gasten water kregen, iemand die de studio lampen bijstelde, cameramannen en de regisseur. Er waren zes camera’s aanwezig in de studio, waarvan er twee handcamera’s waren. Daarmee konden de cameramannen rondlopen door de studio. De ‘vaste camera’s’ konden wel rijden en draaien.

‘De Wereld Draait Door’ is een live programma. Voordat de opname begon, moest er eerst een intro worden opgenomen die voor het reclameblok op televisie is te zien. Matthijs van Nieuwkerk legde dit eerst allemaal aan het publiek uit. De regisseur telde af en het rode lampje op de camera ging branden. Op de grootste camera zat een scherm waar de tekst voor Van Nieuwkerk te zien was. Ik vond de tekst vrij snel naar de beneden gaan, misschien dat hij daarom altijd zo snel praat. Verder zag ik de regisseur vaak een teken geven dat Van Nieuwkerk een gesprek moest afronden in verband met de tijd.

Het programma is van de VARA, een publieke omroep. Op de website van de VARA (http://omroep.vara.nl/) staat het volgende over hun doelstellingen: “De VARA wil als onafhankelijke en progressieve omroep bijdragen aan een samenleving waarin zoveel mogelijk mensen goed geïnformeerd zijn, aan het publieke debat deelnemen en participeren in cultuur en maatschappij,” en “De VARA laat zich hierbij inspireren door beginselen en waarden uit de sociaal-democratie en het humanisme, waaronder de gelijke behandeling van mensen, het belang van sociale rechtvaardigheid, de bescherming van de menselijke waardigheid en de internationale verbondenheid van mensen.”
Dit zie je terug in ‘De Wereld Draait Door’ op verschillende manieren. Er komen veel gasten van verschillende culturen, godsdienstig of maatschappelijk. Matthijs van Nieuwkerk heeft zelf wel een mening, maar laat zijn gasten vooral nadenken over zijn vragen. Bovendien gaan de onderwerpen meestal over de maatschappij, cultuur, politiek, milieu, cabaret, etc. Er is veel afwisseling tussen serieuze gesprekken en bijvoorbeeld grappige filmpjes en de strip van ‘Fokke en Sukke’.

Ik vond de sfeer voor en tijdens de opname erg ontspannen overkomen. Matthijs van Nieuwkerk vertelde aan het publiek wat er allemaal ging gebeuren en dat we vooral moesten doen alsof het een café was. In de studio stond dan ook een bar waar we na afloop een gratis drankje mochten halen. Ook waren de gasten en de presentator niet meteen vertrokken. Ze bleven nog rustig napraten en stonden open voor iedereen. Iedereen mocht foto’s maken en er werd nergens moeilijk over gedaan.

Nadat ik de uitzending op televisie terug had gekeken, vielen mij een aantal dingen op. Omdat het programma live werd opgenomen, is er geen sprake van montage van verschillende shots. Toch ziet dit er op televisie wel zo uit, door de verschillende camera’s. Ik vind dat ontzettend knap gedaan, want in de gesprekken aan tafel is het onvoorspelbaar wanneer iemand wat gaat zeggen. Ik vond het er heel vloeiend uit zien. Ook vond ik de gesprekken in de studio soms wat langzaam en heel uitgebreid, maar op televisie lijken die veel sneller te verlopen. Voor mijn gevoel waren die 50 minuten in de studio wel voorbij gevlogen.

Helaas was er geen aftiteling van het programma. Wel hadden we in de studio aan een medewerker gevraagd hoeveel mensen er mee werken aan de productie van ‘De Wereld Draait Door.’ Er zitten zo’n twintig mensen in de redactie, die alle vragen bedenken voor de gesprekken. Ook werken er nog zo’n twintig mensen operationeel op de set en om het programma heen.

Ik vond het heel erg leuk om een opname te hebben bijgewoond. Je gaat heel anders naar een programma kijken, want op televisie zie je niets van wat er achter de schermen gebeurd. Sowieso vind ik ‘De Wereld Draait Door’ een leuk programma en ik ben blij dat ik daar naar toe ben geweest. Ik denk dat ik wel nog een keer naar een opname zou willen, dan wel niet voor deze studie.

Zoek mij:

Het studentenleven

In Amsterdam op school zitten is wel even wennen.
Eigenlijk moet ik zeggen: naar de universiteit gaan in Amsterdam, want we mogen het geen school noemen. Hoorcolleges, werkgroepen en viewings in plaats van elk uur een ander vak. We moeten belachelijk veel lezen, maar gelukkig is het meeste wel erg interessant: Franse impressionistische films en Duits expressionistische horror films in plaats van een scheikundige reactie, zoals hydrolyse. Het is wel wat minder dat bijna alles in het Engels is, daardoor lees ik toch iets langzamer.

Anyways, de faculteit Geesteswetenschappen zit wel op een prachtige locatie. In de binnenstad, dichtbij alles. Tenminste, als je op de fiets bent. Dan ben je overal binnen een half uur. Ik vind het echt geweldig om door Amsterdam te fietsen. Elke keer zie je weer andere dingen die je nog nooit waren opgevallen. En dan heb je nog al die mensen. Toeristen die suicidale acties maken door voor je fiets te springen. Mensen met roze haar, te hoge hakken, een te dikke buik en zingende zwervers over rood haar. De hobbelige steentjes bij de Dam, het drukste steegje de Grimburgwal en het zoeken voor een plekje voor je fiets. De grachten met eenrichtingsverkeer en de vele Albert Heijns waardoor ik te vaak lekkere dingen ga kopen.

Waar ik eerst als 'een dagje uit' heen ging, wordt steeds vertrouwder. Steeds meer wordt Amsterdam de stad waar ik 'gewoon studeer'. En gelukkig heb ik ontzettende lieve mensen leren kennen, waardoor Media & Cultuur nog leuker is. En verplicht tv en films kijken is ook niet mis natuurlijk.
Ja, het studentenleven bevalt me wel.