Ik ben verhuisd

Ik ben verhuisd naar: www.elysiumsgarden.blogspot.com.
Dezelfde blog, alleen ander adres.

The days of...

Soms heb ik het gevoel dat de tijd voorbij vliegt. Ik ben bijvoorbeeld nu al over de helft van mijn propedeuse jaar op de Universiteit van Amsterdam. Ik kan me nog precies herinneren hoe ik mij voelde toen ik op de eerste dag daar naar binnen liep.
Maar soms lijkt een avond eeuwig te duren. Zoals nu, nu ik nog geen zin heb om te slapen. De lengte van een dag lijkt zo per dag te verschillen. Ook het gevoel na een dag is steeds weer anders. De ene dag was een 'rot dag' of juist een 'fijne dag'.
Aangezien ik steeds geen tijd heb (of inspiratie) om een lange blog te schrijven, zal ik wat vaker een korte dag-beschrijving aan deze blog toevoegen. Het gevoel van die dag of een rare, lieve of enge gebeurtenis op die dag. Misschien is deze blog dan pas af op de dag dat ik er niet meer ben.

Dinsdag 16 februari 2010 was een 'bloed' serieuze dag. Na een paar maanden stond ik Arjen toe mij officieel zijn 'vriendin' te noemen, door het uitwisselen van kettinkjes. How bloody romantic.

Vrijdag 5 maart 2010 was een beetje teleurstellend door te hoge verwachtingen. We gingen in kostuum naar de première van Alice in Wonderland (Tim Burton, 2010), die helaas tegenviel.

Vrijdag 12 maart 2010 was een geruststellende dag. Een tongpiercing laten zetten is niet eng! De vier dagen erna zijn alleen wat minder: gezwollen tong waardoor je erg sprakeloos overkomt.

Zaterdag 20 maart 2010: 'Als we beseffen dat het pad het doel is, ontstaat er een gevoel van uitvoerbaarheid.' - Pema Chödrön (van onze Happinez scheurkalender).

Woensdag 24 maart 2010 was de dag dat de tramdeuren mij niet zo liefdevol omhelsden.

Vrijdag 26 maart 2010 werd er een nummer speciaal aan mij opgedragen in de Impuls in Wormerveer. Had ik Daniël maar niet verteld dat ik bijna bij zijn nummer moest huilen...

Zaterdag 27 maart 2010 keken we tegelijk naar de volle maan, terwijl de kerkklokken twaalf uur sloegen. Koud maanlicht op mijn huid samen met jouw warme handen. Een rilling over mijn rug van het geluid.

Er komt een vegetariër bij de slager...

Vandaag probeerde ik op tijd op te staan. Mijn dag/nacht ritme is de laatste tijd een beetje verschoven... naar laat. Laat naar bed en laat opstaan. Vandaag was m’n record vroeg opstaan: om 10.00 uur rolde ik mijn bed uit met een beetje hulp van wat onze huishoudelijke hulp moet zijn, met haar gesleep van wasmanden, krukjes en het bonken van de stofzuigerslang tegen mijn deur. Bonk. Bonk. Bonk.

Met tegenzin heb ik mijn eindopdracht voor de werkgroep Digitale Media afgemaakt over Twitter en gerelateerde kunst. De visualisatie van ‘good morning’ tweets van Jer Thorp maakt gebruik van user-generated content en is dus een voorbeeld van de verschuiving naar een participatiecultuur. Ook komt dit sterk overeen met mijn interpretatie van de database of intentions (John Batelle, 2003). Enfin, ik zal jullie er verder niet mee lastig vallen.

Daarna douchen en mijn moeder helpen met boodschappen doen. Als een invalide over de gladde straten naar het winkelcentrum. Met een oranje (waarom oranje? Het is wel beter dan knalroze van de GVB in ieder geval) Super Coop winkelkar reed ze rechtstreeks naar... de slager.

Mijn lieve God, wat ruikt het daar lekker. Ik had laatst aan tafel uitgerekend hoe lang ik al vegetariër ben. Zo’n 6 jaar. Ondanks de verrukkelijke geur vertrok mijn gezicht wel bij het zien van halve karkassen aan vleeshaken van slager Slagt. Nee, dat is geen grapje. Zo heet hij echt.

Maar goed, slager Slagt was het opgevallen dat ik niet vaak bij hem in de slagerij kom. ‘Is dat uw dochter?’ vroeg hij aan mijn moeder en ze knikte. ‘Maar ze is vegetariër, daarom komt ze niet zo vaak mee.’ De slager was inmiddels met een gigantisch mes reepjes van een biefstuk aan het hakken. Bloedspetters vlogen op zijn witte slagersjas.

‘Oh, dat geeft niet hoor,’ zei hij tegen mij. ‘Dat komt wel weer goed!’ Ik glimlachte vriendelijk terug. Misschien als ik zwanger ben (wat ik nog heel lang niet van plan ben). En dan zou ik alleen weer vlees eten voor de parasiet in mijn buik.

De slagers’ assistente met rode wangetjes zei: ‘We hebben ook vegetarische burgers, hoor!’ Ik slikte. ‘Nou, maar doen, toch?’ zei mijn moeder. En zo hebben we nu dus twee vegetarische burgers van de slager met een stukje gehakt aan het zakje in de koelkast liggen. Apart.

Zo’n vijf minuten nadat we weer thuis waren, begon het heel hard te sneeuwen en te onweren. Ik besloot maar een andere keer naar de stad te gaan. Nu nog een uurtje leren voor het tentamen Mediageschiedenis van volgende week en dan de sneeuw trotseren om naar een verjaardag in Hoorn te gaan. Hallelujah, aldus Jeff Buckley.